Beauty Beyond

Over verdwalen, vrijheid, spiritualiteit en de kracht om jezelf weer terug te vinden.

Tegenwoordig kan ik oprecht genieten van de meest simpele dingen.

Een heerlijke douche na een flinke workout. Een avondje thuis, mijn favoriete muziek op de achtergrond en alvast bedenken wat ik morgen allemaal ga doen.

Sporten in het Westerpark, even langs de slager en daarna lekker uitgebreid Nigeriaans koken.

Een paar jaar geleden had ik waarschijnlijk hard gelachen als iemand mij had verteld dat ik hier zo gelukkig van zou worden.

En toch is het zo.

Want wat voor een ander misschien een doodgewone dag is, voelt voor mij als een stukje vrijheid dat ik jarenlang ben kwijtgeraakt.

En geloof me, om daar weer te komen, heb ik behoorlijk wat rondjes moeten lopen. Soms zelfs regelrecht de verkeerde kant op. 😂

Toen vrijheid langzaam veranderde in vluchten

Het begon allemaal rond 2021.

Mijn relatie was voorbij, ik trok bij mijn vader in en ineens had ik weer iets waar ik blijkbaar behoorlijk naar had verlangd: vrijheid.

Na jarenlang moeder zijn, verantwoordelijkheden dragen, proberen een relatie overeind te houden en ondertussen mijn ADHD-hoofd enigszins in bedwang houden, was ik er gewoon klaar mee.

Ik had het gevoel dat niets me lukte.

Geen relatie. Geen rust. Het moederschap voelde regelmatig als een enorme opgave. En mezelf begrijpen? Daar had ik soms nog het meeste werk aan.

Dus wat doe je als je het gevoel hebt dat het normale leven je niet zo goed afgaat?

Nou, in mijn geval ging ik een beetje gek doen.

Oké, een beetje heel erg gek. 😂

En weet je? Ik heb ook ontzettend leuke momenten gehad.

Dat klinkt misschien vreemd wanneer je weet waar mijn verhaal uiteindelijk naartoe ging. Maar ik ga mijn verleden niet mooier maken dan het was, en ook niet lelijker.

Er waren avonden waarop ik ontzettend heb gelachen. Momenten waarop ik me vrij voelde. Waarop ik even niet hoefde na te denken over alles wat er van mij verwacht werd.

Alleen had die vrijheid uiteindelijk een behoorlijk hoge prijs.

Wanneer plezier je langzaam leegzuigt

Wat begon als ontsnappen aan verantwoordelijkheden, groeide uit tot een levensstijl waarin middelengebruik een plek kreeg.

En geloof me, zoiets gebeurt niet altijd met een dramatisch moment waarop je denkt: o jee, nu gaat het mis.

Soms verschuiven je grenzen langzaam.

Wat eerst een uitzondering was, wordt steeds normaler. En ondertussen vertel je jezelf dat je alles nog prima onder controle hebt.

Ik kon namelijk nog steeds lachen. Nog steeds functioneren op bepaalde momenten. Nog steeds doorgaan.

Maar mijn lichaam begon een ander verhaal te vertellen.

Ik was verschrikkelijk moe.

Mijn rug deed voortdurend pijn. Mijn spieren stonden gespannen en mijn hoofd kreeg nauwelijks rust.

Het voelde alsof iemand iedere dag opnieuw mijn batterij leegzoog.

En toch ging ik door.

Achteraf vraag ik me weleens af hoe ik dat allemaal heb volgehouden.

Mijn geloof was sterker dan mijn omstandigheden

Er is iets wat mij door al die jaren heen heeft geholpen.

Mijn spiritualiteit.

Mijn geloof in God. In het universum. In het idee dat zelfs de donkerste periode niet het einde van mijn verhaal hoeft te zijn.

Ik heb altijd ergens diep vanbinnen gevoeld dat alles uiteindelijk weer goed kan komen.

Niet omdat het leven mij altijd heeft gespaard. Integendeel.

Ik heb in mijn leven al behoorlijk wat stormen meegemaakt. Sommige zo heftig dat ik achteraf nauwelijks begrijp hoe ik erdoorheen ben gekomen.

Maar er is één ding dat ik altijd ben blijven doen.

Opstaan.

Al lig ik tien keer op de grond, dan sta ik de elfde keer weer op.

Misschien met een gebroken hart. Misschien met tranen in mijn ogen. Misschien met een hoofd dat werkelijk alle kanten op schiet.

Maar ik sta op.

Mijn spiritualiteit heeft mij niet beschermd tegen iedere verkeerde keuze. En mijn geloof heeft mijn problemen niet op magische wijze opgelost.

Wat het mij wel gaf, was hoop.

Het vertrouwen dat ik meer ben dan mijn omstandigheden. Meer dan mijn fouten. Meer dan een verslaving.

Dat er altijd nog een volgend hoofdstuk mogelijk is.

En dat geloof heeft mij ontzettend veel kracht gegeven.

Ja, soms mis ik die wilde jaren

Daar. Ik heb het gezegd.

Soms mis ik die tijd een beetje.

Niet de uitputting. Niet de afhankelijkheid. Niet de lichamelijke klachten of de chaos die erbij kwam kijken.

Maar wel bepaalde momenten.

De spontaniteit. De avonturen. Het lachen totdat je buikpijn hebt. Het gevoel dat de hele wereld even openligt en niemand iets van je verwacht.

En daar kan ik tegenwoordig gelukkig ook om lachen.

Want ergens zit die wilde vrouw nog steeds in mij.

Alleen heeft ze inmiddels ontdekt dat je ook avonturen kunt beleven zonder jezelf compleet naar de vernieling te helpen.

Wat een revolutionaire ontdekking op je 39e. 😂

Ik hoef dat deel van mezelf niet te haten om verder te kunnen groeien.

Ik mag erkennen dat ik plezier heb gehad én dat die levensstijl mij uiteindelijk ontzettend veel heeft gekost.

Die twee waarheden kunnen prima naast elkaar bestaan.

Mijn lichaam begint eindelijk weer tot rust te komen

Wat ik tegenwoordig zo bijzonder vind, is hoeveel verschil ik lichamelijk merk.

Mijn rugpijn is aanzienlijk minder geworden. Ik voel me fitter. Ik heb weer zin om dingen te ondernemen.

Ik sport buiten in het Westerpark, maak plannen, schrijf mijn blogs en geniet van de kleine dingen.

Natuurlijk moet ik mezelf nog regelmatig een schop onder mijn kont geven.

Mijn ADHD is namelijk niet ineens met de noorderzon vertrokken.

Was het maar zo. Scheelde een hoop discussies met mezelf. 😂

Maar het verschil is dat ik tegenwoordig dingen doe die mij energie geven, in plaats van voortdurend dingen die mij leegtrekken.

En als ik na een workout naar huis loop, voel ik iets wat ik lange tijd nauwelijks heb gevoeld.

Trots.

Niet omdat ik een perfect lichaam heb of omdat mijn leven ineens helemaal op orde is.

Maar omdat ik mezelf weer aan het opbouwen ben.

Ik ben niet mijn donkerste hoofdstuk

Ik denk dat veel mensen onderschatten hoeveel mentale kracht herstel vraagt.

Stoppen met een destructieve levensstijl is één ding. Maar vervolgens leren omgaan met vrijheid, verveling, emoties en het gewone dagelijkse leven is een heel ander verhaal.

Je moet opnieuw ontdekken wie je bent wanneer de chaos wegvalt.

En misschien is dat voor mij wel de grootste verandering.

Ik hoef niet meer voortdurend ergens van weg te vluchten.

Ik mag gewoon thuis zijn. In mijn eigen huis. Met mijn eigen plannen. Mijn muziek, mijn geloof, mijn kind en mijn dromen.

Soms is geluk niet meer dan een warme douche, een schone keuken en weten dat je morgen weer een nieuwe kans krijgt.

Mijn spiritualiteit heeft me geleerd om te blijven vertrouwen, zelfs wanneer ik nog niet kon zien hoe alles goed moest komen.

En mijn ervaringen hebben me geleerd dat sterk zijn niet betekent dat je nooit valt.

Het betekent ook dat je hulp mag aannemen, mag uitrusten en opnieuw mag beginnen.

Ik ben niet trots op iedere keuze die ik heb gemaakt.

Maar ik ben wel trots op de vrouw die ik aan het worden ben.

En die wilde vrouw van vroeger?

Ach, die mag best nog een keertje mee op avontuur.

Alleen laten we tegenwoordig de verdovende middelen maar achterwege en gewoon een lekkere kop koffie bestellen. ☕💗

Beauty Beyond — Want achter iedere vrouw schuilt een verhaal dat je niet aan de buitenkant kunt zien.

Herken jij dat? Dat je soms een periode uit je leven mist, terwijl je tegelijkertijd weet dat je er nooit meer naar terug wilt?