Over intuïtie, levenslessen, een flinke dosis zelfspot en het heerlijke gevoel dat je leven eindelijk weer van jou is.

Nou jongens, ik ben thuis!

Na een heerlijke, drukke dag shoppen en boodschappen doen zit ik eindelijk op de bank. Als je mijn boodschappentassen ziet, zou je denken dat ik binnenkort een Nigeriaans restaurant open.

Locust beans, bitterleaf, egusi, garnalen-Maggi en natuurlijk alles voor mijn jollof rice en okrasoep.

Vrijdag is het girls night en ga ik mijn meisjes verwennen!

De ene vriendin maakt kipsaté, een andere gaat grillen, weer een ander stelt haar huis beschikbaar en we hebben ook nog een bijna-jarige in ons midden.

Dit is geen gewone girls night meer, maar een internationaal foodfestival. 😂

Liefde gaat bij mij ook door de maag

Koken is al zo’n twintig jaar een grote liefde van me.

De afgelopen drie jaar heeft vooral de Nigeriaanse keuken mijn hart veroverd: jollof rice, okrasoep, egusi, fufu en mijn heerlijke meat pies.

Ik zeg niet dat ik een Nigeriaanse oma concurrentie aandoe, maar ik zou haar met vertrouwen een bordje aanbieden. 😂

Volgende week vrijdag, de 31ste, staat egusi op het menu.

Mijn boodschappenlijstje lijkt inmiddels meer op een importdocument dan op een supermarktbriefje. Maar ik geniet ervan: van het koken, de geuren, het experimenteren en vooral van mensen blij maken met lekker eten.

Koken is voor mij liefde, creativiteit en verbinding.

Al bedenkt mijn ADHD-brein soms alweer vijf andere gerechten terwijl het eerste nog op het vuur staat. Voor ik het weet, staan er drie pannen tegelijk aan.

Ach, een beetje chaos houdt de keuken levendig. 😂

Een warm hart met een ingebouwde diepvries

Ooit zei iemand tegen mij: “Wat ben jij kil.”

Ik weet nog dat ik dacht: pardon?

IK?!

Kil?!

Schat, ik ben een wandelende warmwaterkruik met ADHD.

Ik hou van mensen, gezelligheid, liefde en lachen tot je buikpijn krijgt. Als ik je aardig vind, staat er waarschijnlijk snel een bord eten voor je neus.

Maar ergens begreep ik die opmerking ook wel.

Want ik heb inderdaad een kant die behoorlijk koud kan worden. Zodra ik merk dat iets niet klopt, verandert er iets.

Mijn innerlijke thermostaat gaat van tropisch Curaçao naar Siberië. Binnen drie seconden.

Ik word stil, observeer en mijn gezicht doet niet meer mee aan de gezelli ikgheid.

En mijn intuïtie? Die heeft inmiddels de recherche ingeschakeld, inclusief buurtonderzoek. 😂

Maar weet je wat ik inmiddels begrijp? Die omschakeling heeft alles te maken met mijn grenzen.

Mijn intuïtie is vaak de eerste die merkt dat er iets schuurt. Soms nog voordat ik precies kan uitleggen wat het is.

Een opmerking die niet lekker valt. Woorden die niet overeenkomen met gedrag. Iemand die nét iets te gemakkelijk over mijn grenzen heen stapt.

Vroeger kon ik dat gevoel wegredeneren. Dan dacht ik: ach, misschien stel ik me aan. Geef het nog een kans. Probeer het te begrijpen.

En voor ik het wist, stond ik alweer met mijn emotionele gereedschapskist klaar om een situatie te repareren waar ik zelf niet eens de oorzaak van was.

Tegenwoordig doe ik dat anders.

Ik luister naar dat eerste signaal. Niet om meteen een oordeel te vellen, maar om mezelf serieus te nemen.

Want mijn intuïtie is geen rechter die meteen een vonnis uitspreekt. Het is eerder een belletje aan de voordeur.

En ik mag zelf bepalen of ik opendoe.

Mijn ADHD-brein kan zich natuurlijk nog steeds vastbijten in één vreemde gezichtsuitdrukking. Voor ik het weet, heb ik een complete Netflix-documentaire geproduceerd over iets wat misschien niets betekent.

Dus ik check mijn gevoel. Ik kijk naar het gedrag. Ik stel vragen als dat nodig is.

En als blijkt dat iemand inderdaad over mijn grenzen gaat?

Dan hoef ik mezelf niet meer eindeloos uit te leggen.

Dan mag ik gewoon zeggen: tot hier.

Mijn intuïtie waarschuwt me. Mijn grenzen bepalen wat ik ermee doe.

Kijk, dát noemen we persoonlijke ontwikkeling.

Groot hart, grote mond en inmiddels wat betere grenzen

Ik heb altijd iets gehad met mensen met een groot hart en een beetje karakter.

Je kent ze wel: grote mond, groot hart, grote liefde en waarschijnlijk een enorme pan eten op het fornuis.

Liefdevol, zorgzaam, loyaal en eerlijk. Want eerlijkheid vind ik ontzettend belangrijk.

Maar ga je bewust over mijn grenzen heen? Dan kan mijn warme kant snel verdwijnen.

Ik ben me altijd bewust geweest van die omschakeling, maar begrijp tegenwoordig beter waar die vandaan komt.

Mijn leven heeft nogal wat onverwachte plotwendingen gehad. Daardoor heb ik eigenschappen ontwikkeld: sommige ontzettend handig, andere iets minder.

Mijn mensenkennis heeft inmiddels een uitgebreide praktijkopleiding gevolgd.

Zonder diploma, maar mét studievertraging. 😂

En die opleiding heeft me één ding geleerd: een groot hart hebben betekent niet dat je iedereen onbeperkt toegang hoeft te geven.

Ik kan iemand liefhebben en toch afstand nemen.

Ik kan begrip hebben voor iemands verhaal en toch besluiten dat bepaald gedrag niet bij mij past.

Ik kan warm blijven zonder mezelf opnieuw in de kou te zetten.

Mijn leven had eigenlijk een Netflix-serie moeten zijn

Als ik terugkijk op mijn leven, denk ik soms:

Wie heeft dit script geschreven?

En waarom heeft niemand halverwege geroepen dat het misschien wat overdreven werd?

Romantiek. Drama. Spanning. Onverwachte wendingen.

Sommige seizoenen waren fantastisch. Andere hadden na aflevering twee gecanceld mogen worden.

Ik heb diepe dalen gekend. Momenten waarop ik mezelf kwijtraakte, waarin overleven belangrijker was dan leven en ik bleef zoeken naar liefde, veiligheid en bevestiging op plekken waar ik die niet altijd vond.

Mensen zien dat niet altijd.

Ze zien wie je vandaag bent: je lach, de leuke dingen en de gezelligheid. Maar niet hoeveel werk het heeft gekost om daar te komen.

En weet je? Dat hoeft ook niet iedereen te begrijpen.

Ik weet zelf waar ik vandaan kom. Misschien is dat uiteindelijk het belangrijkste.

Mijn reddingsdienst is gesloten, maar de keuken blijft open

Een van de grootste lessen die ik heb geleerd?

Dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk van iedereen om me heen.

Ik ben ontzettend zorgzaam. Soms zelfs iets té zorgzaam.

Ik kan mogelijkheden zien in mensen waarvan ze zelf nog niet weten dat ze bestaan. Prachtige eigenschap, totdat je ineens iemands complete levensmanagement verzorgt.

Gratis.

Inclusief emotionele klantenservice, crisisopvang en 24-uurs bereikbaarheid.

Nou, daar zijn we dus mee gestopt. 😂

En ook hier speelt mijn intuïtie een rol.

Want soms voel ik al dat ik te veel aan het geven ben, terwijl mijn hoofd nog druk bezig is om daar een keurige verklaring voor te verzinnen.

Mijn lichaam zegt: dit kost je energie.

Mijn hoofd zegt: ja, maar misschien heeft die persoon het moeilijk.

En mijn hart? Dat staat alweer met een pan soep voor de deur.

Precies daar moet ik mezelf soms even terugfluiten. 😂

Ik mag mensen liefhebben zonder hun problemen over te nemen. Helpen zonder mezelf kwijt te raken. Afstand nemen zonder me voortdurend schuldig te voelen.

Mijn hart is niet kleiner geworden. Ik ben alleen verstandiger met de toegangscode.

Daardoor blijft er meer energie over voor de mensen en dingen waar ik gelukkig van word.

Manifesteren zonder oude ellende mee te verhuizen

Ik geloof in manifesteren: in dromen, mogelijkheden en het creëren van een gelukkig leven.

Maar tegenwoordig kijk ik ook naar wat ik al heb.

Welke kwaliteiten heb ik ontwikkeld? Welke lessen heb ik geleerd? Welke patronen wil ik niet meer herhalen?

Je kunt wel een prachtig nieuw leven manifesteren, maar als je dezelfde oude ellende uitnodigt om mee te verhuizen, schiet het niet op.

Dan heb je straks een droomhuis met dezelfde problemen op de bank.

Nee, dank je.

En daarom horen intuïtie en grenzen voor mij ook bij manifesteren.

Want het gaat niet alleen om wat ik graag in mijn leven wil aantrekken, maar ook om wat ik niet meer wil toelaten.

Welke energie past bij mij? Welke relaties geven me rust? Waar voel ik me veilig genoeg om helemaal mezelf te zijn?

Mijn intuïtie helpt me die vragen te stellen.

Mijn grenzen helpen me ernaar te handelen.

En mijn ervaringen herinneren me eraan waarom dat zo belangrijk is.

Persoonlijke groei gaat voor mij niet alleen over nieuwe dingen aantrekken. Het gaat ook over herkennen wat niet meer bij je past, bewust kiezen en genieten van wat er al is.

Van overleven naar genieten van een boodschappenlijstje

Want kijk nou eens.

Ik ben 39. Volgend jaar word ik veertig.

Hoewel ik vroeger dacht dat je op deze leeftijd volledig ontwikkeld en verstandig zou zijn, zoek ik nog steeds mijn sleutels terwijl ik ze in mijn hand heb.

Maar verder gaat het uitstekend. 😂

Ik woon in mijn heerlijke huisje in Amsterdam. Mijn kind is bij me. Ik heb lieve mensen om me heen, mijn creativiteit is terug en ik heb weer zin in het leven.

Ik kijk zelfs uit naar de kerstperiode: de lichtjes, gezelligheid, samenzijn en dat heerlijke gevoel van thuis zijn.

Een jaar geleden had ik niet gedacht dat ik hier nu zou staan.

Vandaag besefte ik dat opnieuw. Niet tijdens een groot spiritueel moment, maar gewoon tijdens het boodschappen doen.

Met een tas vol ingrediënten voor een gezellige avond met vriendinnen.

Misschien is dat wel het mooiste: geluk hoeft niet altijd groots en meeslepend te zijn.

Soms is het gewoon weten dat je vrijdag lekker gaat koken voor mensen van wie je houdt.

De recepten zijn niet veranderd. De rust waarmee ik in mijn keuken sta, wel. 💗

Mijn innerlijke ijskoningin mag met pensioen

Of nou ja, gedeeltelijk dan.

We gaan haar natuurlijk niet volledig ontslaan. Ze heeft jarenlang trouwe dienst geleverd. 😂

Maar tegenwoordig hoeft ze niet meer overal bovenop te zitten.

Ik hoef niet iedere situatie te analyseren, iedereen te redden of voortdurend te bewijzen dat ik een goed mens ben.

En misschien is dat wel het grootste verschil met vroeger.

Ik hoef niet meer te wachten tot mijn innerlijke ijskoningin de hele boel bevriest voordat ik een grens aangeef.

Ik mag veel eerder zeggen dat iets niet goed voelt.

Rustig. Duidelijk. Zonder drama.

En als iemand mijn grenzen respecteert, hoeft die ijskoningin misschien helemaal niet tevoorschijn te komen.

Dat scheelt een hoop energie.

En waarschijnlijk ook behoorlijk wat denkbeeldige sneeuwstormen. 😂

Ik mag genieten: van mijn huis, mijn kind, mijn vriendinnen, mijn plannen en mijn ontwikkeling.

Van alles wat ik heb opgebouwd, ondanks de moeilijke periodes achter me.

En ja, ik blijf die vrouw met een groot hart en een scherpe kant. Die soms van warm naar ijskoud kan gaan, maar ook uren met liefde in de keuken staat om haar vriendinnen te verwennen.

Ik heb jarenlang geleerd hoe ik moest overleven. Tegenwoordig ontdek ik vooral hoe ontzettend leuk het leven kan zijn.

En als je mij nu vraagt wat mijn grootste probleem is?

Dan is het waarschijnlijk of ik genoeg okra heb gekocht voor vrijdag.

Kijk.

DÁT noem ik vooruitgang. 😂💗

Liefs,

Beauty Beyond

En jij? Luister jij naar je intuïtie wanneer iemand over je grenzen gaat, of geef je jezelf soms ook pas veel te laat toestemming om ’tot hier’ te zeggen?