Ken je dat gevoel dat er iets niet klopt, maar je niet precies kunt uitleggen wat?

Je kunt het niet helemaal onder woorden brengen. Er is niets concreets gebeurd waarvan je kunt zeggen: dát is het. En toch voel je iets.

Dus ga je nadenken. Verklaringen zoeken. Jezelf geruststellen.

Ik zal wel overdrijven. Ik ben gewoon te gevoelig. Misschien ligt het aan mij.

Maar wat als je jezelf eens niet meteen probeert te overtuigen dat je gevoel onzin is?

Mijn intuïtie staat niet bepaald op stil

Ik heb ADHD, ben hoogsensitief en heb door de jaren heen geleerd hoe belangrijk het is om naar mijn lichaam te luisteren.

Want mijn lichaam laat het me vaak genoeg weten wanneer iets me te veel wordt.

Bij mij begint het soms in mijn maag. Een zwaar gevoel dat naar mijn buik zakt. Mijn buik raakt van slag, mijn lijf staat op spanning en ineens merk ik dat ik helemaal niet meer ontspannen ben.

Soms begrijp ik pas later waar die reactie vandaan kwam.

Daarom probeer ik tegenwoordig beter te luisteren naar wat mijn lichaam me vertelt, in plaats van er meteen overheen te stappen.

Betekent dat dat mijn intuïtie altijd gelijk heeft? Nee, natuurlijk niet. Maar ik vind het wel belangrijk om mijn gevoel serieus te nemen.

🚩 Kleine signalen die je aan het denken kunnen zetten

En dan heb ik het niet alleen over de liefde. Het kan overal gebeuren.

📱 Iemand die ineens heel anders reageert.

Een verandering in gedrag, een andere sfeer of iemand die plotseling afstandelijk doet. Misschien is er een heel logische verklaring. Maar als je iets opmerkt, mag je daar best aandacht aan besteden.

🗣️ Je loopt na een gesprek steeds met een rotgevoel weg.

Je kunt niet precies aanwijzen wat er misging, maar je voelt je schuldig, klein of uitgeput. Misschien twijfel je na ieder gesprek aan jezelf.

Eén vervelend gesprek hoeft niets te betekenen. Maar als het steeds opnieuw gebeurt, is het de moeite waard om te onderzoeken wat er speelt.

🤝 Je voelt dat je voortdurend op je woorden moet letten.

Je past jezelf aan, houdt dingen in of denkt drie keer na voordat je iets zegt. Niet omdat je dat zelf wilt, maar omdat je bang bent voor de reactie van een ander.

Wanneer ben je eigenlijk begonnen jezelf zo klein te maken?

😮‍💨 Je lichaam ontspant zodra je ergens weg bent.

Je merkt dat je thuis, op je werk of bij bepaalde mensen voortdurend gespannen bent. En zodra je weggaat, kun je eindelijk weer ademhalen.

Dat is geen bewijs dat iemand anders fout zit. Maar het is wel informatie over hoe jij die situatie ervaart.

💭 Je blijft jezelf vertellen dat het wel meevalt.

Je maakt excuses voor gedrag dat je eigenlijk niet prettig vindt. Je negeert je eigen grenzen, omdat je de ander niet wilt teleurstellen of geen gedoe wilt veroorzaken.

En voor je het weet, ben je drukker met het verklaren van je gevoel dan met het begrijpen ervan.

Intuïtie kan waardevolle informatie geven over hoe je iets ervaart, maar het is geen bewijs en hoeft niet automatisch te betekenen dat je vermoeden klopt. Als je je onveilig voelt, steeds verder aan jezelf gaat twijfelen of er alleen niet uitkomt, kan het verstandig zijn om met een professional of iemand die je vertrouwt te praten.

Maar hoe weet je of het intuïtie is of angst?

Dat vind ik misschien wel het interessantste gedeelte.

Want laten we eerlijk zijn: we nemen allemaal onze ervaringen, onzekerheden en eerdere teleurstellingen mee. Soms waarschuwt je lichaam je voor iets wat aandacht verdient. Soms reageert het op oude pijn of spanning.

Daarom probeer ik mezelf een paar vragen te stellen:

• Wat voel ik precies?
• Wat is er daadwerkelijk gebeurd?
• Zie ik een terugkerend patroon of reageer ik op één moment?
• Kan ik hierover praten zonder dat ik mezelf meteen hoef te verdedigen?
• Wat heb ík nodig om me prettig en veilig te voelen?

Je hoeft niet direct conclusies te trekken. Je hoeft ook niemand ergens van te beschuldigen.

Je mag gewoon even stilstaan bij wat je ervaart.

Stop met jezelf automatisch weg te redeneren

Ik denk dat we soms zo gewend raken aan doorgaan, aanpassen en rekening houden met anderen, dat we vergeten om bij onszelf in te checken.

We voelen iets, maar maken het kleiner. We merken iets op, maar praten het goed. We voelen spanning, maar vinden dat we ons niet zo moeten aanstellen.

En ondertussen probeert ons lichaam ons misschien al een tijdje duidelijk te maken dat er iets aandacht nodig heeft.

Dus nee, je onderbuikgevoel is geen glazen bol. Het geeft je niet automatisch alle antwoorden en het maakt een vermoeden niet meteen tot een feit.

Maar je hoeft het ook niet direct te negeren.

Je mag nieuwsgierig zijn naar je eigen gevoel. Je mag vragen stellen. Je mag grenzen aangeven. En je mag een situatie opnieuw bekijken wanneer iets niet goed voelt.

Niet vanuit wantrouwen naar de hele wereld, maar vanuit vertrouwen in jezelf.

Want misschien begint intuïtie wel precies daar: niet bij altijd gelijk hebben, maar bij jezelf serieus genoeg nemen om te onderzoeken wat je voelt.

En vertel eens… herken jij dat je soms al iets voelt voordat je precies kunt uitleggen wat er aan de hand is?

Liefs,

Mariska ❤️

Beauty Beyond — over voelen, groeien en jezelf niet langer kwijtraken.