Vroeger dacht ik dat ik gewoon iemand was die veel voelde.
ADHD.
Hoogsensitief.
Een groot hart.
Dat hoorde nu eenmaal bij mij.
Wat ik niet zag, was dat ik al jaren veel meer droeg dan alleen mezelf.
Ik droeg spanning.
Ik droeg onzekerheid.
Ik droeg de gevolgen van een relatie waarin verslaving, emotionele manipulatie, liegen, vreemdgaan en teleurstellingen langzaam onderdeel waren geworden van mijn dagelijks leven.
Niet elke dag even zichtbaar.
Maar altijd aanwezig.
Mijn lichaam wist het al lang voordat mijn hoofd het wilde toegeven.
Ik was altijd alert.
Altijd aan het scannen.
Altijd bezig met de vraag:
“Wat gebeurt er nu weer?”
Voor iemand met ADHD en een gevoelig zenuwstelsel is dat slopend.
Je denkt dat je overgevoelig bent.
Je denkt dat je te veel nadenkt.
Je denkt dat je sterker moet worden.
Maar soms ben je niet te gevoelig.
Soms leef je simpelweg te lang in een omgeving die niet veilig voelt.
De afgelopen weken gebeurde er iets bijzonders.
Voor het eerst in lange tijd kwam er rust.
Geen discussies.
Geen spanning.
Geen emotionele achtbaan.
Geen chaos.
Gewoon rust.
En pas toen merkte ik hoeveel spanning er nog in mijn lichaam zat opgeslagen.
Alsof ik jarenlang een zware rugzak had gedragen zonder te beseffen hoe zwaar die eigenlijk was.
De rust veranderde mij niet.
De rust liet zien wie ik al die tijd al was onder alle stress.
Ik slaap beter.
Ik adem rustiger.
Ik maak weer plannen.
Ik geniet van kleine dingen.
Een wandeling.
Een kop koffie.
De zon op mijn gezicht.
Mijn nieuwe huis.
En misschien wel het mooiste:
Ik voel niet langer de behoefte om liefde te gebruiken als een reddingsboei.
Vroeger was liefde vaak verbonden aan angst.
Angst om verlaten te worden.
Angst om niet genoeg te zijn.
Angst om alleen te zijn.
Nu begin ik iets anders te ontdekken.
Dat liefde misschien helemaal niet zo hard hoeft te werken.
Dat liefde niet hoeft te redden.
Dat liefde mag groeien op dezelfde manier als rust groeit.
Langzaam.
Veilig.
Zonder haast.
En misschien is dat wel de grootste les van allemaal.
Dat ik jarenlang op zoek was naar rust bij andere mensen.
Terwijl die rust uiteindelijk op mij lag te wachten.
🌿
Leave a Reply