Uiteindelijk blij met mijn eigen gezelschap

Over geluk in mijn eigen huis, vertrouwen in wat komt en een rebel die zich voorlopig nog niet laat uitzwaaien.

Ik zit thuis, luister naar mijn muziek en ineens realiseer ik me hoe gelukkig ik ben.

Gewoon, hier. Mijn zoon zit boven. Ik kijk naar mijn mooie keuken, naar het huis waar ik woon, midden in Amsterdam. En ik denk: wat heb ik het eigenlijk goed voor elkaar.

Een jaar geleden zag mijn dag er heel anders uit. Er was zoveel verdriet. Zoveel energie die opging aan dingen waar ik nu gelukkig afstand van heb.

Nu kijk ik naar mijn toekomst en lach ik.

Omdat ik er zin in heb.

Er hoeft niemand bij

Ik ben gelukkig terwijl ik geen relatie heb. Dat klinkt misschien als een kleine mededeling, maar voor mij zit daar een heel verhaal achter.

Vroeger vond ik dat moeilijk. Zonder relatie voelde ik me al snel alleen. Alsof er iets ontbrak. Alsof mijn leven pas echt fijn kon zijn wanneer iemand anders daarin een vaste plek had.

En nu zit ik hier, zonder partner, en voel ik me blij.

Ik heb mezelf om voor te zorgen. Mijn kind. Ons huis. Mijn eigen plannen. En ik vind het heerlijk dat dat op dit moment genoeg is.

Er hoeft even niemand bij.

Dat had je mijn vroegere ik moeten vertellen. Die had waarschijnlijk geknikt en ondertussen gekeken of er nog een berichtje binnenkwam.

Afstand geeft uitzicht

Het is ongeveer een half jaar geleden dat mijn vorige relatie eindigde. Hoe meer afstand ik krijg, hoe helderder ik zie waar ik eigenlijk in zat.

Toen leefde ik in een bubbel. Er gebeurde van alles, ik voelde van alles, maar het volledige plaatje zag ik niet. Daar zat ik veel te dicht op.

Nu zie ik hoeveel aandacht er naar de ander ging. Hoeveel ik wachtte, hoopte, probeerde te begrijpen. En hoeveel ruimte er daardoor overbleef voor mezelf.

Ik zag iemand die steeds buiten zichzelf naar geluk zocht. Inmiddels vraag ik me ook af hoe vaak ik dat zelf heb gedaan. In een relatie, in aandacht, in het idee dat het straks beter zou worden.

Terwijl ik nu thuis zit en denk: het is al beter.

Ik ben blij dat ik stil ben gebleven. Ik hoef geen modder te gooien. Ik wil mijn tijd besteden aan het leven waar ik eindelijk weer plezier in heb.

Wie goed doet, goed ontmoet

Mijn opa zei het vroeger al: wie goed doet, goed ontmoet.

Daar was ik het lang niet altijd mee eens. Ik vond soms dat je gewoon brutaal moest zijn. Dingen moest pakken. En als iets even niet mocht, maar niemand keek… nou ja.

Ik was een rebel. Laat ik mijn eigen geschiedenis vooral niet ineens van een keurig kanten randje voorzien.

Maar de woorden van mijn opa zijn me bijgebleven.

Vandaag voel ik hoe dankbaar ik ben voor wat God me heeft gegeven. Voor de kansen die ik heb gekregen en de kracht om daar iets mee te doen. Voor mijn huis, mijn kind en de rust die ik steeds vaker voel.

Voor mij voelt het alsof het goede dat ik heb gegeven, op allerlei manieren terugkomt. Soms op een manier die ik zelf nooit had kunnen bedenken.

Dat betekent niet dat ik alle moeilijke jaren begrijp. Wel dat ik nu om me heen kan kijken en kan zeggen: dank U wel. Voor dit leven. Voor waar ik vandaag ben.

En ja, ik geloof in karma. Daar kan ik af en toe best een tevreden glimlach van krijgen. Ik ben dankbaar, mensen. Ik ben niet ineens heilig.

Die rebel mag blijven

Ik dacht even: misschien laat ik die rebel vanaf mijn veertigste achter me.

Maar terwijl ik het zeg, weet ik eigenlijk al dat dat niet gaat gebeuren.

Ik wil mijn lef houden. Mijn eigenwijsheid. Mijn vermogen om ergens toch voor te gaan, ook als een ander zijn wenkbrauwen optrekt. Ik ben ook dankbaar voor wat ik onderweg heb geleerd, al had een enkele les wat mij betreft best per e-mail gemogen.

Ik hoef alleen niet meer overal tegenaan te schoppen. Ik wil ook gewoon genieten van wat ik heb opgebouwd.

Van muziek in mijn eigen huis. Mijn zoon boven. Een avond waarop ik niemand mis en nergens op wacht.

Misschien is dat wel het fijnste wat ik vandaag besef: ik kan het goed hebben met mezelf.

Uiteindelijk blij met mijn eigen gezelschap.

We hebben er samen even over gedaan, maar ik denk dat ik mezelf hou.

🎶 Muziektip: Tabitha – Ik hou van mij. Zet hem aan. Ik zing alvast mee.

Liefs,
Mariska — Beauty Beyond

Geef een reactie