Over ambitieuze buikspieren, een verdoofde wang en waarom ik in gedachten alvast een hotelbadjas draag.
Er zijn dagen waarop ik denk: kom maar op. Ik ga sporten, schrijven, mijn huis bijhouden en ondertussen ook nog even mijn leven op orde brengen.
En er zijn dagen waarop ik na één afspraak denk: zo. Dat was mijn maatschappelijke bijdrage. Waar ligt mijn dekentje?
Het vervelende is dat die twee versies van mij dezelfde agenda gebruiken. En degene met de meeste energie plant blijkbaar ook voor de rest.
Heel gezellig. Tot mijn lichaam de afspraken onder ogen krijgt.
Mijn enthousiasme heeft alvast geboekt
Ik merk steeds duidelijker hoeveel verschil er zit in mijn energie gedurende mijn cyclus. De eerste week, en vaak ook de tweede week na mijn menstruatie, voel ik me op mijn fitst. Dan kan ik de wereld wel aan. Mijn hoofd heeft ideeën, mijn lijf wil meewerken en ineens lijkt van alles haalbaar.
Die andere twee weken? Dan kun je me soms opvegen.
Niet iedere dag even erg, maar het verschil is groot genoeg om er rekening mee te houden. Dat probeer ik dus ook bewust te doen. Afspraken plannen wanneer ik daar waarschijnlijk de ruimte voor heb. Wat minder van mezelf verwachten wanneer ik weet dat mijn energie meestal terugloopt.
Alleen houdt de agenda van de rest van de wereld daar helaas geen rekening mee.
Die vraagt niet: “Mariska, hoe zit je deze week in je energie?”
Die zegt: “Donderdag is er nog een plekje.”
En voor ik het weet heeft mijn enthousiaste versie alweer ja gezegd.
Mijn buikspieren hebben ook ambities
Ondertussen wil ik natuurlijk ook bewegen. Sterker worden. Een beetje lekkerder in mijn lijf zitten. Mijn buikspieren laten weten dat ik hun bestaan nog niet ben vergeten.
Dus ik doe mijn oefeningen en denk tijdens zo’n workout dat ik behoorlijk goed bezig ben.
Wat ook zo is.
Alleen verwacht ik ergens toch dat mijn lichaam na een paar keer trainen zegt: bedankt voor je inzet, hierbij je strakke buik.
Voorlopig krijg ik vooral een herinnering aan mijn inspanning wanneer ik weer overeind wil komen.
Maar goed, ik ben bezig. En daar probeer ik mezelf ook de waardering voor te geven. Ik hoef niet iedere keer een persoonlijk record neer te zetten om iets goeds voor mezelf te doen.
Soms is bewegen fijn. Soms vraagt mijn lijf om rust. Het lastige blijft dat mijn hoofd bij allebei graag nog even het laatste woord wil hebben.
Een verdoofde wang helpt ook niet mee
Dan staat er ook nog een tandartsafspraak tussen.
Met zo’n verdoving waardoor een deel van je gezicht tijdelijk een eigen leven leidt. Je weet dat je wang er nog zit, maar verder verloopt de communicatie moeizaam.
En ondertussen gaat de dag gewoon door.
Er zijn dingen die geregeld moeten worden. Een huishouden. Afspraken. Moederschap. Mijn hoofd dat ergens tussendoor nog een idee voor Beauty Beyond opwerpt, want daar hebben we blijkbaar altijd een apart energiereservaat voor.
Al is dat soms ook gewoon enthousiasme op krediet.
Ik kan iets heel graag willen en er toch de energie niet voor hebben. Dat blijft een lastige combinatie. Zeker wanneer ik eerder die maand nog dacht dat ik alles prima aankon.
Mijn lijf geeft geen garantie op vorige week
Ik zit nu op dag 22 van mijn cyclus. En ik herken het inmiddels: de ruimte wordt kleiner. Dingen komen harder binnen, mijn energie raakt sneller op en mijn geduld is ook niet meer in onbeperkte oplage verkrijgbaar.
Met mijn ADHD kan mijn hoofd ondertussen nog steeds vol plannen zitten. Dat maakt het niet makkelijker. De ideeën zijn er wel. De uitvoering moet soms even wachten.
Vroeger kon ik daar behoorlijk boos om worden op mezelf. Waarom lukt het nu niet? Vorige week deed ik dit toch ook gewoon?
Maar vorige week is geen contract dat mijn lichaam heeft ondertekend.
Ik probeer dus beter te kijken naar wat er vandaag lukt. Soms kan er veel. Soms moet ik kiezen. En soms is het verstandigste wat ik kan doen stoppen voordat ik helemaal leeg ben.
Ik zeg “probeer”, want ook dat leerproces verloopt hier met vallen, opstaan en af en toe toch weer iets te enthousiast ja zeggen.
In gedachten draag ik mijn hotelbadjas al
Gelukkig staat er ook iets in mijn agenda waar ik ontzettend naar uitkijk: mijn geplande wellnessuitje.
Zwemmen. Sauna. Warmte. Een hotelbed.
Vooral dat laatste verdient na mijn vorige weekend weg wel even aandacht.
Wie mijn vorige blog over mijn weekendje weg heeft gelezen, weet dat ik tijdens die storm een ontzettende eikelregen op het dakje van mijn natuurhuisje heb overleefd.
Ik ging voor rust in de natuur. De boom boven mijn huisje had kennelijk een ander programma samengesteld.
En dan dat bed nog.
Laat ik het zo zeggen: de volgende keer dat ik ergens lees dat je midden in de natuur helemaal tot rust komt, wil ik eerst even het matras bekijken.
Dus ja, ik zie mezelf al heerlijk in dat hotel. In een badjas, met nergens haast voor. Even zwemmen, de sauna in en daarna vooral uitgebreid bepalen waar ik zin in heb.
Ik kijk er zó naar uit.
Tot die tijd mag het ook wat zachter
Ik hoef niet te wachten tot ik in een hotel zit voordat ik mezelf rust gun. Dat weet ik wel. Alleen klinkt het vanuit een hotelbadjas toch overtuigender dan naast een mand was.
Dus probeer ik het ook hier, thuis. Een afspraak bewust plannen. Iets laten liggen. Mijn koffie opdrinken terwijl die nog warm is. Accepteren dat een rustige middag soms precies is wat ik nodig heb.
Mijn leven hoeft niet stil te staan omdat mijn energie wisselt. Ik wil er alleen wat vriendelijker mee omgaan.
En mocht ik dat de komende tijd weer vergeten, dan hoop ik dat iemand me hier even aan herinnert.
Het liefst zachtjes.
Zonder trommels, vallende eikels of de mededeling dat er donderdag nog een plekje is.
Liefs,
Mariska
Beauty Beyond — Waar verbinding begint.
Ook op de dagen waarop je batterij op drie procent staat.
Geef een reactie