Over hoge verwachtingen, opnieuw vertrouwen en een innerlijke beveiliging die tegenwoordig overuren draait.
Er was een tijd dat ik mensen eindeloos het voordeel van de twijfel gaf.
En met eindeloos bedoel ik ook echt eindeloos.
Er kon zo ongeveer een complete carnavalsoptocht aan rode vlaggen voorbijtrekken en ik stond nog enthousiast langs de kant te zwaaien.
Ach, iedereen heeft toch zijn dingetjes?
Nou, die instelling heeft me in het verleden behoorlijk wat gekost.
Tegenwoordig gaat dat dus iets anders.
Ik hoef maar een kleine verandering in iemands gedrag op te merken en ergens in mijn hoofd gaat er een alarm af.
Code rood. Alle eenheden paraat. 😂
En voordat ik het weet, denk ik alweer:
Weet je wat, vriend? Laat maar zitten. Mijn rust is me net iets te dierbaar.
Wanneer ben ik zo kritisch geworden?
Ik heb onlangs bijna drie uur heerlijk met een vriendin zitten kletsen.
Gewoon praten, lachen, ervaringen uitwisselen en ondertussen tot allerlei inzichten komen.
En ergens tijdens dat gesprek realiseerde ik me iets.
Ik ben behoorlijk voorzichtig geworden met wie ik tegenwoordig toelaat in mijn leven.
Niet alleen wanneer het om romantiek gaat, maar eigenlijk in het algemeen.
Mijn tijd, aandacht en energie zijn me veel waard geworden.
Waar ik vroeger eindeloos begrip kon opbrengen voor anderen, ben ik tegenwoordig een stuk selectiever.
En eerlijk gezegd bevalt me dat best goed.
Ik hoef niet meer overal bij te horen. Niet iedereen hoeft me aardig te vinden. En ik voel ook niet meer de behoefte om iedere verbinding koste wat kost in stand te houden.
Maar soms vraag ik me wel af of ik niet een beetje ben doorgeschoten.
Want tegenwoordig kan iemand nog zo leuk, charmant en interessant zijn, zodra er iets gebeurt wat niet bij mijn verwachtingen past, merk ik dat ik al snel afstand neem.
En dan denk ik:
Nou, dat was gezellig. Volgende hoofdstuk. 😂
Mijn hart wil wel, maar mijn hoofd heeft vragen
Het bijzondere is dat ik helemaal niet gesloten ben voor liefde.
Integendeel.
Ik kan nog steeds genieten van aandacht, leuke gesprekken, humor en die heerlijke vlinders die blijkbaar toch nog ergens in mijn buik rondfladderen.
Ik dacht eerlijk gezegd dat die inmiddels met vervroegd pensioen waren.
Maar nee hoor. Ze leven nog.
Alleen hebben ze tegenwoordig gezelschap gekregen van een behoorlijk alerte beveiligingsdienst.
Want zodra iemand ineens anders reageert, minder aandacht geeft of iets doet wat voor mijn gevoel niet klopt, begint mijn hoofd vragen te stellen.
Waarom verandert dit?
Klopt het verhaal wel?
Ben ik opnieuw iets aan het goedpraten?
En voordat ik het weet, ben ik niet meer aan het genieten van een leuke kennismaking, maar aan het analyseren alsof ik bij de recherche werk.
Inclusief denkbeeldig prikbord met rode draadjes. 😂
En ergens begrijp ik mezelf daarin ook wel.
Want ik ben niet zozeer bang om opnieuw verliefd te worden.
Ik ben bang dat ik opnieuw in hetzelfde verhaal terechtkom.
Dat ik weer begrip blijf tonen waar ik eigenlijk grenzen moet stellen.
Dat ik signalen zie, maar ze negeer omdat ik iemand zo leuk vind.
En vooral dat ik achteraf opnieuw tegen mezelf moet zeggen:
Je voelde het toch al aankomen?
Niet iedere teleurstelling is een waarschuwing
Toch zit daar ook mijn uitdaging.
Want niet iedereen is hetzelfde.
Niet iedereen die anders reageert, heeft iets te verbergen.
Niet iedere verandering in gedrag betekent dat er iets mis is.
En niet iedere teleurstelling hoeft meteen het begin van een slecht verhaal te zijn.
Mensen hebben hun eigen leven, gewoontes, onzekerheden en slechte dagen.
Ikzelf trouwens ook.
Sterker nog, bij mij krijg je waarschijnlijk geen eenvoudige gebruiksaanwijzing, maar een complete encyclopedie.
Met voetnoten, onverwachte hoofdstukken en af en toe een software-update waar niemand om gevraagd heeft.
Dus wie ben ik om van iemand anders te verwachten dat alles altijd precies verloopt zoals ik het voor ogen heb?
Misschien mag ik soms wat meer ruimte laten voor een gesprek.
Voor uitleg.
Voor de mogelijkheid dat mijn eerste conclusie niet de juiste is.
Want er zit natuurlijk een verschil tussen iets opmerken en meteen besluiten dat het klaar is.
Mijn eisen zijn eigenlijk helemaal niet zo hoog
Ik zeg tegenwoordig weleens dat ik hoge eisen stel.
Maar als ik daar goed over nadenk, valt dat eigenlijk best mee.
Ik zoek geen perfect mens.
Ik verwacht niet dat iemand altijd beschikbaar is, nooit fouten maakt of precies hetzelfde denkt als ik.
Ik wil eerlijkheid.
Respect.
Consistentie.
En iemand bij wie woorden en daden een beetje met elkaar overeenkomen.
Iemand met wie ik kan lachen, genieten, soms van mening kan verschillen en daarna gewoon weer verder kan.
Zonder ingewikkelde spelletjes.
Zonder voortdurend te hoeven raden waar ik aan toe ben.
En vooral zonder dat ik mezelf moet aanpassen om de verbinding te behouden.
Dat zijn toch geen buitensporige eisen?
Dat zijn voor mij inmiddels gewoon de basisvoorwaarden voor een gezonde verbinding.
Mijn innerlijke beveiliging blijft gewoon in dienst
En weet je wat?
Ik ben eigenlijk ontzettend blij dat ik tegenwoordig zo alert ben.
Want die voorzichtigheid is niet zomaar ontstaan.
Die is opgebouwd uit ervaringen, teleurstellingen en lessen die ik liever op een andere manier had geleerd.
Mijn innerlijke beveiliging heeft inmiddels behoorlijk wat trainingen achter de rug.
Praktijkervaring genoeg.
En ja, misschien slaat ze af en toe iets te enthousiast alarm.
Misschien wordt er soms een compleet arrestatieteam opgeroepen terwijl iemand gewoon een slechte dag heeft.
Maar dat betekent niet dat ik die beveiliging moet ontslaan.
Integendeel.
Ze heeft me ook geleerd om eerder grenzen te stellen. Om gedrag serieus te nemen. Om niet eindeloos excuses te verzinnen voor dingen die eigenlijk helemaal niet goed voelen.
En vooral om niet opnieuw in situaties te blijven hangen die me meer energie kosten dan ze me opleveren.
Dat is geen kilheid.
Dat is levenservaring.
Er mag nog steeds iemand binnenkomen
Misschien is dat wel de mooiste les die ik momenteel leer.
Dat ik mijn voorzichtigheid niet hoef kwijt te raken om opnieuw te kunnen vertrouwen.
Dat ik iemand leuk mag vinden zonder meteen al mijn grenzen overboord te gooien.
Dat ik nieuwsgierig mag blijven, zonder naïef te worden.
En dat ik bij twijfel niet altijd onmiddellijk hoef te vertrekken, maar ook gewoon eens kan vragen wat er aan de hand is.
Want uiteindelijk wil ik niet dat mijn verleden bepaalt wie er in mijn toekomst mag komen.
Ik wil nog steeds verrast worden.
Nog steeds lachen om onverwachte ontmoetingen.
Nog steeds geloven dat er mensen bestaan die oprecht, liefdevol en betrouwbaar zijn.
Alleen ben ik tegenwoordig wat zorgvuldiger met wie ik dichtbij laat komen.
En misschien ben ik daardoor soms wat sneller met mijn conclusies.
Misschien wijs ik weleens iemand af die eigenlijk best een kans verdient.
Maar ik ben ook blij dat ik niet meer degene ben die eindeloos blijft wachten tot iemand verandert.
Mijn hart mag de deur best openzetten.
Alleen houdt mijn beveiliging tegenwoordig wel een oogje in het zeil.
En eerlijk?
Dat vind ik eigenlijk een prima samenwerking. 🩷
Beauty Beyond – waar verbinding begint.
Geef een reactie