Over spierpijn, spontane ontmoetingen en de heerlijke kunst van even helemaal niks moeten.
Vandaag stond ik weer lekker in het Westerpark te trainen. En niet zo’n beetje ook. Mijn spieren hebben inmiddels waarschijnlijk een officiële klacht ingediend, maar hé, we hebben doelen! 😂
En alsof het universum dacht: we gooien er nog even een extraatje tegenaan, kwam ik tijdens mijn training een gepensioneerde fysiotherapeut tegen.
Gratis fitnesstips!
Kijk, daar hou ik van. Sommige mensen ontmoeten hun toekomstige liefde in het park. Ik ontmoet iemand die me uitlegt hoe ik mijn oefeningen beter kan uitvoeren. Ook romantisch, toch? Vooral voor mijn buikspieren.
Na mijn training nog even boodschappen gedaan, want er staat een heerlijk weekend voor de deur.
Vrijdag gezellig met de meiden. Lekker koken, bijkletsen, lachen en genieten. En zaterdag?
Dan ben ik even niet bereikbaar. Wel helemaal aanwezig.
Mijn telefoon mag ook een weekendje bijkomen
Zaterdag vertrek ik voor een nachtje naar de natuur. Geen overvolle agenda, geen drukte, geen honderd berichten waarop ik moet reageren.
Gewoon een fijn plekje tussen de bomen, dichtbij het Pieterpad. Wakker worden met fluitende vogels in plaats van meldingen op mijn telefoon.
Lovely!
En het mooiste? Ik hoef helemaal niks.
Niet ergens op tijd te zijn. Niet gezellig te doen omdat het moet. Niet na te denken over wat er morgen allemaal geregeld moet worden.
Zelfs mijn ADHD-hoofd mag een dagje met vakantie. Al vermoed ik dat dat hoofd onderweg nog minstens zeventien briljante ideeën krijgt. 😂
Maar die mogen deze keer lekker wachten.
Je hoeft niet eerst om te vallen om rust te verdienen
Vroeger dacht ik dat rust iets was wat je nam wanneer je écht niet meer kon.
Wanneer je hoofd overliep, je lichaam protesteerde en je eigenlijk al drie afslagen geleden had moeten stoppen.
Tegenwoordig probeer ik dat anders te doen.
Ik plan mijn rust bewust in. Net zoals ik een gezellige afspraak plan, mijn boodschappen doe of een training in het Westerpark organiseer.
Want waarom zouden we wel tijd vrijmaken voor alles en iedereen, maar onszelf pas op de agenda zetten wanneer er toevallig nog een gaatje overblijft?
En dan ook nog het liefst met een schuldgevoel erbij.
Nee, dank je.
Mijn rust is geen beloning voor alles wat ik heb gedaan. Het is onderdeel van hoe ik goed voor mezelf zorg.
Luxe zit niet altijd in vijf sterren
Begrijp me niet verkeerd. Zet mij in een heerlijk hotel met een groot bed, zachte badjassen en een uitgebreid ontbijt en je hoort mij absoluut niet klagen.
Ik kan behoorlijk goed genieten van een beetje luxe.
Maar ik ontdek steeds meer dat luxe voor mij ook iets heel anders kan betekenen.
Een kop koffie drinken zonder haast.
Een lange wandeling maken zonder bestemming.
Een ochtend wakker worden en alleen de vogels horen.
Of ergens zitten, om me heen kijken en denken: wat heb ik het eigenlijk heerlijk.
Geen spectaculaire activiteiten. Geen dure arrangementen. Geen planning die strakker is dan mijn sportlegging na een flinke training.
Gewoon leven.
En ervan genieten.
Samen zijn en alleen durven zijn
Wat ik zo heerlijk vind aan dit weekend, is de afwisseling.
Eerst vrijdag de gezelligheid opzoeken. Samen eten, lachen, verhalen delen en genieten van de mensen die me dierbaar zijn.
En daarna de stilte.
Want ik hou van mensen. Van mooie gesprekken, onverwachte ontmoetingen en samen herinneringen maken.
Maar ik hou inmiddels ook ontzettend van mijn eigen gezelschap.
En dat is best bijzonder wanneer je bedenkt hoeveel mensen stilte proberen op te vullen.
Met afspraken, sociale media, relaties of simpelweg altijd maar bezig zijn.
Terwijl juist in die stilte soms de mooiste dingen gebeuren.
Je hoort jezelf weer denken. Je merkt wat je voelt. Je ontdekt waar je behoefte aan hebt.
En soms ontdek je gewoon dat je behoefte hebt aan nog een kop koffie en verder helemaal niks.
Ook een waardevol inzicht. 😂
Misschien moeten we vaker even verdwijnen
Niet omdat we mensen willen buitensluiten.
Niet omdat we ons leven zat zijn.
Maar juist omdat we zo ontzettend veel van het leven willen genieten.
Omdat we willen voelen hoe fijn het is om ergens te zijn zonder meteen alweer met het volgende bezig te zijn.
Een nachtje weg hoeft geen groot avontuur te zijn. Je hoeft niet naar de andere kant van de wereld te vliegen of je spaarrekening te plunderen.
Soms ligt dat kleine beetje geluk gewoon ergens tussen de bomen, op een paar uur reizen van huis.
En misschien is dat wel mijn grootste ontdekking van de afgelopen tijd.
Ik hoef niet meer weg van mijn leven om rust te vinden. Ik mag gewoon af en toe weg om nóg meer van mijn leven te genieten.
Dus zaterdag gaat mijn telefoon op vliegtuigstand.
De vogels mogen het woord voeren.
Mijn hoofd krijgt een vrije dag.
En ik?
Ik ga heerlijk genieten van mijn eigen gezelschap, de natuur en het leven dat ik steeds bewuster voor mezelf vormgeef.
Met waarschijnlijk een beetje spierpijn van het Westerpark.
Maar ach, je moet er wat voor overhebben om straks als een fitte veertiger door het leven te huppelen. 😉
En jij? Wanneer heb jij voor het laatst een dag helemaal voor jezelf ingepland, zonder verplichtingen of schuldgevoel?
Liefs, Beauty Beyond 💗
Geef een reactie