Beauty Beyond

Het gaat weer iets beter.

Niet dat ik ineens een volledig functionerend mens ben geworden — laten we vooral geen onrealistische verwachtingen scheppen — maar ik voel dat er weer wat meer ruimte komt.

Ruimte om te ademen.
Ruimte om te voelen.
En blijkbaar ook ruimte voor allerlei herinneringen waarvan mijn brein dacht: oh ja, die hadden we nog ergens liggen.

Trauma verwerken is soms een beetje alsof je onverwacht de zolder opruimt.

Je trekt één doos open en denkt: wat is dit?
En vervolgens ben je drie uur verder en zit je op de vloer met een oud leven om je heen.

Niet altijd gezellig.
Wel nodig.

Steeds meer dingen uit mijn verleden komen naar boven. Momenten waarvan ik nu pas begrijp wat ze met me hebben gedaan. Pijn die ik jarenlang misschien wel heb weggestopt, omdat er toen simpelweg geen ruimte was om er echt bij stil te staan.

En hoewel dat confronterend is, probeer ik er anders naar te kijken.

Life lessons.

Niet omdat alles wat er gebeurd is daarom ineens oké was. Absoluut niet.

Maar omdat ik inmiddels wel kan zien dat ik niet meer dezelfde vrouw ben die het allemaal moest ondergaan.

Ik kijk terug.
Ik begrijp meer.
Ik voel meer.
En ik leer mezelf steeds beter kennen.

En ondertussen… nou ja.

Welkom in mijn chaos.
Mijn perfectly good chaos.

Want mijn leven heeft een bijzonder talent om binnen een paar weken compleet upside down te staan.

Ik heb inmiddels besloten dat ik daar graag verandering in wil brengen.

Ik wil steady.

Geen onnodige verrassingen.
Geen emotionele achtbanen waar ik niet om gevraagd heb.
Geen “surprise!”-momenten van het universum om half acht op maandagochtend.

Gewoon een beetje rust.

Misschien is dat ook waarom ik zo graag alleen ben.

Niet omdat ik eenzaam ben.

Integendeel.

Ik heb mijn mensen. Mijn cirkel. En die cirkel is bewust klein.

Maar ik vind het heerlijk om mijn eigen leven te kunnen horen.

En dat leven ziet er inmiddels behoorlijk anders uit dan een paar jaar geleden.

In 2023 was ik dakloos.

In april kreeg ik een woning in Emmen. Ik weet nog hoe ontzettend blij ik daarmee was. Het was zelfs in dezelfde straat waar ik op mijn negentiende mijn eerste woning in Emmen had.

Alsof het leven zei:

Oké meid. Nog een poging. Deze keer iets minder drama graag.

Ik maakte er echt iets van.

Laminaat erin.
Muren geverfd.
Huis gezellig gemaakt.
Alles klaar voor een nieuwe start.

Ik heb er uiteindelijk niet lang gewoond.

Maar soms gaat het leven niet over hoe lang je ergens blijft.

Soms gaat het over het feit dat je überhaupt weer een sleutel krijgt.

En uiteindelijk kwam Amsterdam.

Op precies het moment dat ik het nodig had.

Achteraf ben ik daar ontzettend dankbaar voor. Niet alleen omdat ik nu in de Jordaan woon met uitzicht op de Westertoren — wat natuurlijk ook gewoon behoorlijk lekker is — maar omdat ik daardoor een andere toekomst tegemoet kon.

Een toekomst waarin ik niet steeds terug hoefde naar wat ik kende.

Want ik begin steeds beter te begrijpen dat bekend niet hetzelfde is als veilig.

Soms voelt iets veilig omdat je het herkent.

Ook als het je eigenlijk helemaal geen veiligheid geeft.

Dat inzicht heeft veel veranderd.

En nu?

Nu probeer ik iets anders te bouwen.

Een leven dat niet gebaseerd is op overleven.

Een leven dat van mij is.

Mijn kind woont weer bij me, dus mijn rustige Amsterdamse bestaan heeft inmiddels ook een upgrade gekregen naar de categorie:

moeder van een puber.

Fulltime.

Heel gezellig.

Heel liefdevol.

En af en toe ook een uitstekende training in diep ademhalen. 😂

Maar eerlijk?

Ik ben ontzettend blij dat hij weer onderdeel van mijn dagelijks leven is.

Het voelt alsof ik een stukje van mijn purpose terug heb gekregen.

Niet omdat ik weer voor iedereen moet zorgen.

Maar juist omdat ik nu mag leren zorgen voor wat écht van mij is.

Mijn kind.

Mijn huis.

Mijn toekomst.

Mijn rust.

En mezelf.

En ondertussen gebeurt er nog meer.

Er is weer ruimte.

Ruimte voor nieuwe dingen.
Nieuwe gevoelens.
Nieuwe ervaringen.
En misschien vooral: ruimte om opnieuw te ontdekken wat er allemaal mogelijk is als je niet meer vanuit angst hoeft te kiezen.

Ik ben aan het ontdekken.

Niet waar het naartoe moet.
Niet wat het precies betekent.
En al helemaal niet hoe het uiteindelijk gaat lopen.

Ik hoef het deze keer niet meteen een naam te geven.

Ik wil het gewoon ervaren.

Voelen wat goed voelt.
Kijken wat blijft.
En vooral mijn eigen tempo blijven volgen.

Want misschien is dat wel iets wat ik de afgelopen jaren opnieuw heb moeten leren:

niet alles hoeft meteen duidelijk te zijn.

Sommige dingen mogen gewoon ontstaan.

Zonder haast.
Zonder verwachtingen.
Zonder dat ik al hoef te weten waar het eindigt.

En eerlijk?

Dat voelt verrassend goed.

Mijn kind wordt straks geholpen met een prachtige nieuwe slaapkamer. Mijn zus en zwager gaan boven aan de slag en er komt zelfs uitzicht op de Westertoren vanuit zijn raam.

Mijn huis wordt steeds meer thuis.

De winter komt eraan.

Kerst komt eraan.

Er staan alweer leuke weekenden op de planning.

Er komen mensen over de vloer.

Er wordt gelachen.

Er wordt geklust.

Er wordt gevoeld.

Er wordt waarschijnlijk ook regelmatig gedacht:

Hoe zijn we hier nou weer beland?

Maar weet je?

Voor het eerst voelt de chaos niet alsof mijn leven mij overkomt.

Het voelt alsof ik er zelf middenin sta.

Met beide voeten op de grond.

En misschien is dat wel het grootste verschil.

Ik hoef niet meer alles te controleren.

Ik hoef alleen maar te blijven kiezen voor wat goed voelt.

Voor rust.

Voor liefde.

Voor mijn kind.

Voor mijn toekomst.

Voor mezelf.

En voor een leven dat eindelijk echt als míjn leven voelt.

Dus ja.

Welkom in mijn perfectly good chaos.

Het is soms een puinhoop.

Maar het is míjn puinhoop.

En eerlijk?

Ik denk dat het een hele mooie winter gaat worden. 🤍