Soms zijn de grootste lessen in het leven helemaal gratis.
Je krijgt ze gewoon. In de vorm van ervaringen, teleurstellingen, verkeerde keuzes, gebroken harten, mensen die komen en weer gaan. Je kunt er boos om worden, je kunt jezelf er jarenlang de schuld van geven… of je kunt op een gegeven moment vragen:
En nu?
Wat wil ík eigenlijk?
Ik heb de afgelopen tijd bewust wat afstand genomen van Beauty Beyond. Niet omdat ik niets meer te vertellen had, maar juist omdat er in mijn eigen leven even te veel gebeurde om er meteen woorden aan te geven.
Soms heb je geen nieuwe post nodig.
Soms heb je stilte nodig.
En daar is helemaal niets mis mee.
We leven in een wereld waarin we bijna het gevoel krijgen dat we altijd zichtbaar moeten zijn. Elke dag iets posten. Bezig blijven. Produceren. Delen. Alsof stilvallen betekent dat je achterloopt.
Maar misschien betekent stilvallen soms juist dat je naar binnen aan het luisteren bent.
Ik ben nog steeds zoekende. Ik ben nog steeds niet helemaal waar ik wil zijn. En misschien is dat ook wel precies het punt.
Je hoeft niet eerst volledig ‘af’ te zijn voordat je iets mag delen.
Ik ben bijna veertig en ik merk dat er dingen steeds duidelijker worden. Niet alleen wat ik wél wil, maar vooral wat ik niet meer wil.
Ik wil niet meer leven vanuit verwachtingen van anderen. Niet meer vanuit wat de maatschappij logisch vindt. Niet meer vanuit het idee dat er één juiste manier is om je leven op te bouwen.
Ik geloof steeds meer dat je soms gewoon moet durven luisteren naar wat voor jóu goed voelt.
Ook als een ander het niet begrijpt.
Ook als het niet het meest logische pad lijkt.
Ook als je opnieuw moet beginnen.
Want wat is uiteindelijk belangrijker? Dat je leven er voor anderen goed uitziet, of dat het voor jou goed voelt?
Ik heb geleerd dat ik goed alleen kan zijn. En dat is een waardevolle ontdekking.
Maar goed alleen kunnen zijn betekent niet dat je geen liefde mag verlangen.
Ik mis soms gewoon de warmte van samen zijn. Iemand om voor te koken. Samen thuiskomen. Samen lachen om iets kleins. Iemand naast je hebben aan het einde van de dag. Niet omdat je jezelf niet kunt redden, maar omdat je het leven graag met iemand wilt delen.
En misschien is dat wel een van de lessen die ik nu leer:
Zelfstandig zijn en verlangen naar liefde sluiten elkaar niet uit.
Je kunt sterk zijn én iemand nodig hebben.
Je kunt alleen kunnen zijn én verlangen naar verbinding.
Je kunt jezelf vinden en tegelijkertijd ruimte maken voor iemand anders.
Ik hoef niet meer te settelen voor iets wat niet bij mij past.
Dat is misschien wel een van de grootste lessen van de afgelopen jaren.
Ik geloof inmiddels dat liefde niet iets is waar je achteraan hoeft te rennen. Je kunt je hart openhouden, zonder jezelf te verliezen. Je kunt hoop houden zonder precies te weten hoe het verhaal zal eindigen.
Faith. Hope. Love.
Drie dingen die blijven. En misschien is het niet voor niets dat juist die drie zo vaak samen worden genoemd.
Dus nee, ik heb niet alle antwoorden.
Ik ben nog onderweg.
Maar ik vertrouw er steeds meer op dat niet alles vooraf duidelijk hoeft te zijn.
Sommige deuren verschijnen pas wanneer je besluit ernaartoe te lopen.
En misschien is dat waar ik nu ben.
Niet thuis.
Maar onderweg naar huis.
En voor het eerst voelt dat niet als iets om bang voor te zijn.
Het voelt als vertrouwen.
Geef een reactie