We leven in een wereld waarin productiviteit bijna een prestatie op zichzelf is geworden.
Druk zijn lijkt soms een compliment.
Een volle agenda staat gelijk aan succes.
En ondertussen verwachten we van onszelf dat we iedere dag dezelfde energie hebben.
Iedere week.
Iedere maand.
Het hele jaar door.
Alsof we machines zijn.
Ik heb jarenlang gedacht dat er iets mis was met mij.
De ene week kon ik bergen verzetten.
Ik schreef.
Ik bedacht nieuwe ideeën.
Ik voerde gesprekken.
Mijn creativiteit leek eindeloos.
En een week later…
Kon ik ineens twijfelen aan alles.
Ik wilde rust.
Mijn hoofd voelde voller.
Mijn lichaam trager.
En ik begreep het niet.
Dus deed ik wat veel vrouwen doen.
Ik gaf mezelf de schuld.
“Waarom ben ik vandaag niet zo productief?”
“Waarom lukt het vorige week wel?”
“Waarom voelt alles ineens zo zwaar?”
Tot ik mezelf beter leerde kennen.
Niet alleen mijn ADHD.
Maar ook mijn lichaam.
Mijn cyclus.
Langzaam begon ik patronen te herkennen.
Niet één keer.
Maar iedere maand opnieuw.
Mijn creativiteit kwam niet zomaar uit de lucht vallen.
Mijn behoefte aan rust ook niet.
Mijn lichaam werkte niet tegen mij.
Het probeerde mij juist iets te vertellen.
En ineens veranderde mijn manier van werken.
Ik stopte met iedere week hetzelfde van mezelf te verwachten.
In plaats daarvan begon ik samen te werken met mijn eigen energie.
In mijn creatieve weken brainstorm ik.
Schrijf ik.
Maak ik plannen.
Plan ik interviews.
Werk ik aan nieuwe ideeën.
En in de rustigere weken?
Dan rond ik af.
Lees ik.
Reflecteer ik.
Of gun ik mezelf simpelweg wat meer rust.
Niet omdat ik lui ben.
Maar omdat mijn lichaam daarom vraagt.
En weet je wat er gebeurde?
Ik werd productiever.
Niet doordat ik harder ging werken.
Maar doordat ik eindelijk stopte met vechten tegen mezelf.
Misschien is dat wel de grootste misvatting over productiviteit.
We denken dat succes ontstaat door discipline.
Terwijl succes soms begint met zelfkennis.
Door te begrijpen hoe jij werkt.
Wanneer jij energie hebt.
Wanneer jij rust nodig hebt.
Wanneer jij creatief bent.
En wanneer je juist beter kunt afronden.
Sinds ik mijn werk afstem op mijn energie, voelt ondernemen niet langer als trekken aan een lege kar.
Het voelt als surfen op een golf.
Soms gaat die golf hard.
Soms is hij rustig.
Maar ik vertrouw erop dat hij altijd weer terugkomt.
Misschien hoeven we niet iedere dag hetzelfde van onszelf te verwachten.
Misschien mogen we leren leven zoals de natuur dat al eeuwen doet.
In seizoenen.
De lente bloeit.
De zomer straalt.
De herfst laat los.
De winter rust uit.
Geen enkel seizoen is beter dan het andere.
Ze zijn allemaal nodig.
En misschien geldt dat ook voor ons.
Misschien zit onze grootste kracht niet in altijd doorgaan.
Maar in leren luisteren.
Naar ons lichaam.
Naar onze energie.
En uiteindelijk…
Naar onszelf.
💗
Mariska | Beauty Beyond
“De natuur bloeit ook niet het hele jaar. Waarom verwachten we dat dan wel van onszelf?”
Geef een reactie