Sommige lessen leer je niet in één dag.
Ze ontstaan langzaam.
Door ervaringen.
Door teleurstellingen.
Door momenten waarop je terugkijkt en ineens begrijpt wat het leven je al die tijd probeerde te leren.
Als ik de afgelopen jaren in één zin zou moeten samenvatten, dan is het deze:
Ik had mezelf eerder mogen geloven.
Niet omdat mijn intuïtie altijd gelijk had.
Maar omdat mijn intuïtie mij iets probeerde te vertellen.
Lange tijd dacht ik dat ik pas op mijn gevoel mocht vertrouwen als ik bewijs had.
Dat ik eerst zeker moest weten wat er speelde.
Dat ik pas een beslissing mocht nemen als ik alle antwoorden kende.
Inmiddels kijk ik daar anders naar.
Want de belangrijkste vraag is niet altijd:
“Wat gebeurt er?”
De belangrijkste vraag is vaak:
“Wat doet dit met mij?”
Wanneer je merkt dat je voortdurend onrust voelt, steeds alerter wordt en jezelf langzaam kwijtraakt, dan is dat op zichzelf al waardevolle informatie.
Niet over de ander.
Maar over jezelf.
Over jouw behoefte aan veiligheid.
Aan duidelijkheid.
Aan rust.
Ik geloof niet dat intuïtie bedoeld is om iemand anders te veroordelen.
Ik geloof ook niet dat een onderbuikgevoel automatisch de waarheid vertelt.
Maar ik geloof wél dat het een uitnodiging is om eerlijk naar jezelf te kijken.
Voel ik mij nog veilig?
Voel ik mij nog gezien?
Voel ik mij nog mezelf?
Dat zijn misschien wel belangrijkere vragen dan het verzamelen van bewijs.
Een van de grootste inzichten die ik heb gekregen, is dat ik jarenlang bezig was met het zoeken naar antwoorden buiten mezelf.
Terwijl de belangrijkste antwoorden eigenlijk al in mij zaten.
Mijn lichaam gaf allang aan dat iets niet goed voelde.
Mijn hoofd bleef alleen zoeken naar een verklaring.
Pas toen ik stopte met het willen begrijpen van alles om mij heen, ontstond er ruimte om te luisteren naar wat ik zelf nodig had.
Dat veranderde niet alleen mijn kijk op relaties.
Het veranderde mijn kijk op het leven.
Sindsdien probeer ik minder bezig te zijn met de vraag waarom iemand doet wat hij doet.
Die verantwoordelijkheid ligt niet bij mij.
Waar ik wél invloed op heb, is hoe ik voor mezelf zorg.
Welke grenzen ik stel.
En of ik trouw blijf aan mijn eigen gevoel.
Dat betekent niet dat ik nooit meer twijfel.
Twijfel hoort bij het leven.
Maar ik heb geleerd dat ik mijn eigen rust niet langer hoef op te offeren terwijl ik wacht op antwoorden die misschien nooit komen.
En misschien is dat wel de belangrijkste les die ik met je wil delen.
Je hoeft niet alles te begrijpen voordat je voor jezelf mag kiezen.
Soms is het moedigste wat je kunt doen, luisteren naar jezelf.
Niet vanuit angst.
Maar vanuit zelfrespect.
Want uiteindelijk is dat misschien wel de mooiste vorm van persoonlijke groei.
Niet dat je alle antwoorden vindt.
Maar dat je jezelf niet langer kwijtraakt tijdens het zoeken.
Geef een reactie