Er zijn van die dingen waarvan je gewoon weet:
Dat wordt niks.
Voor mij is dat fietsen in Amsterdam.
Echt.
Mij zie je never nooit meer op een fiets.
Ik vind het al knap dat de gemiddelde Amsterdammer tegelijk kan fietsen, bellen, een hand uitsteken, een toerist ontwijken, een bakfiets inhalen én ondertussen nog een opmerking naar een voetganger kan roepen.
Respect.
Maar ik pas.
Ik ben team benenwagen.
Ik wandel.
En eerlijk?
Ik vind dat heerlijk.
Sinds ik weer in Amsterdam woon, loop ik bijna overal naartoe.
De supermarkt zit om de hoek.
De markt is dichtbij.
Onderweg haal ik een koffietje.
Ik kijk om me heen.
Ik zie de stad.
Dat is misschien wel mijn favoriete manier van leven.
Ik mis mijn auto… een beetje
Heel eerlijk?
Soms mis ik mijn auto wel.
Vooral als ik iets groots moet halen of een dagje verder weg wil.
Dus ik denk dat ik binnenkort maar eens Free2move ga uitproberen.
Af en toe een auto huren wanneer ik hem nodig heb.
Dat klinkt eigenlijk best ideaal.
Geen vaste kosten.
Wel de vrijheid.
Ik ben benieuwd.
Vraag het me nog eens in november…
Nu zeg ik heel stoer dat ik alles wel loop.
En dat meen ik ook.
Maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat ik daar ergens in november iets genuanceerder over ga denken.
Vraag het me nog eens wanneer het horizontaal regent, de wind dwars door mijn jas waait en ik met twee boodschappentassen over de gracht strompel. 😅
Misschien verlang ik dan ineens heel romantisch terug naar mijn auto.
Maar één ding weet ik nu al zeker.
Een fiets?
Nee.
Dat risico gaan we niet nemen.
Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg.
🌿
PS. Mocht je mij ooit tóch op een fiets door Amsterdam zien rijden… spreek me dan gerust even aan. Waarschijnlijk heb ik een impulsieve beslissing genomen waar ik vijf minuten later alweer spijt van heb. 😂
Geef een reactie