Soms vraag ik me af of ik stiekem een beetje op Pippi Langkous lijk.
Niet omdat ik een koffer vol goudstukken heb. (Al zou dat met de Amsterdamse huurprijzen best handig zijn.)
Maar wel omdat ik het leven graag nét even anders doe dan de rest.
Terwijl half Amsterdam zich soepel op de fiets door het verkeer slingert, wandel ik overal naartoe. Ik praat tegen dieren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Mijn konijn heeft waarschijnlijk meer levensverhalen van mij gehoord dan de gemiddelde therapeut.
En eerlijk?
Dat vind ik helemaal prima.
Ik woon inmiddels in Amsterdam, met mijn gele bank, mijn gele gordijnen en mijn hoofd vol ideeën. Op sommige dagen voelt mijn huis een beetje als Villa Kakelbont. Alleen ontbreekt er nog een paard op mijn balkon en een aapje op de kast.
Als ik mijn ADHD-hart volledig zou volgen, was het hier waarschijnlijk binnen een week een complete dierentuin.
Nog een konijn.
Misschien een geit.
Een paard.
En vooruit… stiekem ook een aapje.
Gelukkig heb ik óók nog zoiets als gezond verstand.
Want dieren zijn geen impuls. Ze zijn een verantwoordelijkheid. Ze verdienen liefde, aandacht en een thuis voor hun hele leven. Daarom denk ik er juist goed over na voordat ik ooit een huisdier neem.
Mijn konijn woont inmiddels al jaren heerlijk bij mijn vader. Hij is een echte senior geworden en ik vond het zielig om hem op zijn oude dag nog een keer te verhuizen. Daar krijgt hij iedere ochtend zijn verse groentjes, alle aandacht die hij wil en vooral heel veel rust.
Dat gun ik hem.
Dus nee…
Villa Kakelbont blijft voorlopig vooral een droom.
Al moet ik iets bekennen.
Stiekem lijkt het me fantastisch om, net als Pippi vroeger, op een paard door Amsterdam te rijden. Zie je het al voor je? Langs de grachten, door de Jordaan, zwaaiend naar iedereen.
Alleen is er één klein detail…
Ik ben eigenlijk bang voor paarden.
Toen ik een jaar of zeven was, werd ik een keer flink geraakt door een paard. Ik kwam er gelukkig zonder ernstige verwondingen vanaf, maar sindsdien heb ik er toch een beetje ontzag voor gehouden.
Dus misschien is het beter dat ik dat beeld gewoon in mijn fantasie laat bestaan.
Soms zijn dromen namelijk precies mooi genoeg zoals ze zijn.
Nu lig ik hier, acht uur ’s avonds, met de airco zachtjes aan. Sinds zes uur vanochtend ben ik wakker en mijn hoofd zit nog steeds vol verhalen. Ik kijk richting de Westertoren en fantaseer over een huis vol kleur, bloemen, dieren en avontuur.
Pippi was mijn heldin.
Niet omdat alles altijd lukte.
Maar omdat ze zichzelf durfde te zijn.
Vrij.
Eigenwijs.
Vrolijk.
Misschien is dat wel wat ik het mooiste aan haar vind.
Voor nu houd ik het gewoon bij schrijven, dromen en af en toe een goed gesprek met een konijn.
En eerlijk?
Dat is eigenlijk al een klein beetje Villa Kakelbont.
Vanuit de Jordaan wens ik jullie een heerlijke avond, een goede nacht, vrolijke dromen en vooral heel veel inspiratie.
Liefs,
Mariska 💛
Geef een reactie