Er was een tijd waarin ik mezelf afvroeg waarom ik zo lang bleef.
Waarom ik bleef vechten voor relaties die mij langzaam leeg trokken.
Ik dacht jarenlang dat het liefde was.
Nu weet ik dat het iets anders was.
Ik was al op jonge leeftijd gewend geraakt aan het idee dat liefde iets was waar je hard voor moest werken. Dat je moest geven, oplossen, begrijpen, vergeven. Dat als je maar genoeg van jezelf gaf, de ander uiteindelijk ook voor jou zou kiezen.
Dus dat deed ik.
Ik zorgde.
Ik luisterde.
Ik loste problemen op.
Ik maakte het gezellig.
Ik probeerde de rust te bewaren.
En ongemerkt verloor ik steeds een stukje van mezelf.
Niet omdat iemand mij dat vroeg.
Maar omdat ik dacht dat dát liefde was.
Mijn zenuwstelsel kende chaos beter dan rust
Pas veel later ontdekte ik iets wat alles veranderde.
Wanneer een man emotioneel beschikbaar was, rustig bleef en mij ruimte gaf, voelde dat… vreemd.
Alsof er iets ontbrak.
Ik vroeg me af of hij me eigenlijk wel leuk vond.
Niet omdat hij afstandelijk was.
Maar omdat mijn zenuwstelsel helemaal niet gewend was aan rust.
Ik was gewend aan spanning.
Aan wachten.
Aan twijfelen.
Aan hopen.
Aan het gevoel dat ik mezelf moest bewijzen.
Als je jarenlang in relaties zit waarin manipulatie, onzekerheid of gaslighting een rol spelen, ga je op een gegeven moment zelfs twijfelen aan je eigen intuïtie.
Terwijl die intuïtie vaak allang wist dat er iets niet klopte.
Ik bleef niet omdat ik zwak was.
Ik bleef omdat mijn oude pijn zich thuis voelde in die dynamiek.
En dat besef deed pijn.
Want ineens ging het niet meer alleen over de ander.
Het ging over mij.
Over wat ik normaal was gaan vinden.
Ik bad niet om liefde. Ik bad om duidelijkheid.
Ik weet nog precies hoe vaak ik bad.
“God… als dit niet de juiste man voor mij is, laat me dan alsjeblieft zien wie hij werkelijk is. Geen twijfels meer. Geen vermoedens. Geef me duidelijkheid.”
En die duidelijkheid kwam.
Niet een beetje.
Niet tussen de regels door.
Maar glashelder.
Diezelfde dag besloot ik te reageren op een woning in Amsterdam.
Meer dan zeshonderd mensen hadden gereageerd.
Ik stond op nummer één.
En ik bleef op nummer één.
Ik kreeg de woning.
Voor anderen was het misschien toeval.
Voor mij voelde het als een antwoord.
Alsof God zachtjes zei:
“Nu is het jouw beurt.”
Thuiskomen
Vandaag zit ik hier.
In mijn kleine, knusse appartementje in de Jordaan.
Met een kop koffie naast me.
Ik kijk uit het raam.
Mijn blik blijft steeds hangen bij de drie Andreaskruizen van Amsterdam.
Misschien omdat ze me herinneren aan alles wat ik heb doorstaan.
Misschien omdat ze symbool staan voor kracht.
Voor veerkracht.
Voor opnieuw beginnen.
Ik weet alleen dat ik me hier eindelijk thuis voel.
Niet omdat Amsterdam mijn problemen heeft opgelost.
Maar omdat ik mezelf hier weer ben tegengekomen.
Ik was nooit verslaafd aan de verkeerde mannen
Dat is misschien wel het grootste inzicht.
Ik was niet verslaafd aan de verkeerde mannen.
Ik was verslaafd aan het proberen de verbinding te redden.
Aan het idee dat als ik nóg liever was…
Nóg meer gaf…
Nóg harder mijn best deed…
Dat het dan eindelijk genoeg zou zijn.
Maar liefde hoort niet uitgeput te voelen.
Liefde hoort je niet leeg te laten bloeden.
Liefde hoort je ruimte te geven om jezelf te blijven.
En sinds ik dat begrijp, herken ik de signalen veel eerder.
Sterker nog…
Wanneer ik tegenwoordig die bekende “spark” voel…
Dat intense gevoel.
Die spanning.
Die aantrekkingskracht.
Dan vraag ik mezelf niet meer af:
“Is hij de ware?”
Ik vraag mezelf af:
“Voelt dit veilig… of voelt dit alleen bekend?”
Dat ene verschil heeft mijn leven veranderd.
De verbinding is gebleven
Het mooiste is misschien wel dat mijn karakter helemaal niet is veranderd.
Ik ben nog steeds iemand die verbindt.
Ik geef nog steeds graag.
Ik zie nog steeds het goede in mensen.
Ik hou nog steeds van verhalen.
Van gesprekken die ergens over gaan.
Van mensen samenbrengen.
Alleen doe ik het niet meer ten koste van mezelf.
Vroeger gebruikte ik al mijn energie om één persoon vast te houden.
Nu gebruik ik diezelfde energie om een gemeenschap te bouwen.
Een plek waar mensen zich gezien voelen.
Waar verhalen mogen bestaan.
Waar niemand perfect hoeft te zijn.
Dat is Beauty Beyond geworden.
Niet zomaar een blog.
Niet zomaar een website.
Maar een plek waar verbinding begint.
En misschien is dat wel de mooiste vorm van heling.
Niet dat je een compleet ander mens wordt.
Maar dat je eindelijk ontdekt dat jouw grootste kracht nooit het probleem was.
Je gaf hem alleen aan de verkeerde mensen.
Nu geef ik diezelfde liefde aan iets wat ook teruggeeft.
Aan een community.
Aan woorden.
Aan hoop.
Aan verbinding.
En voor het eerst in mijn leven…
Voelt dat als thuiskomen.
Liefs,
Mariska
Beauty Beyond – Waar verbinding begint. 🤍
Geef een reactie