Beauty Beyond

Soms kijk ik uit mijn raam naar de Westerkerk en moet ik mezelf even knijpen.

Niet omdat alles perfect is.

Dat is het namelijk niet.

Er hangen nog lampen scheef. Er moeten nog gipspluggen gehaald worden. Er staan nog dozen die uitgepakt moeten worden.

Maar dat maakt me eigenlijk helemaal niets uit.

Want dit huis is van mij.

Mijn veilige plek.

Mijn nieuwe begin.

En iedere keer als ik uit het raam kijk en de Westerkerk zie, voel ik iets wat ik jarenlang ben kwijtgeraakt.

Hoop.

Niet de hoop dat iemand mij komt redden.

Maar de hoop die ontstaat wanneer je eindelijk jezelf terugvindt.

Sommige littekens zie je niet

Er zijn stukken van mijn verleden waar ik bewust niet alle details over deel.

Niet omdat ik me schaam.

Maar omdat ik heb geleerd dat sommige mensen geen hoofdrol meer verdienen in mijn verhaal.

Op mijn vijftiende veranderde mijn leven voorgoed.

Ik kwam terecht in een situatie waarin anderen probeerden invloed te krijgen op mijn leven en mijn keuzes, op een manier die niet goed voor mij was. Ik ben daar uiteindelijk aan ontsnapt, maar niet zonder gevolgen.

Wat daarna volgde, waren jaren waarin controle, manipulatie en afhankelijkheid een steeds grotere rol speelden in mijn leven.

Ik was nog zo jong.

Je denkt op die leeftijd dat volwassenen het beste met je voor hebben.

Dat was niet altijd zo.

Manipulatie begint zelden met geschreeuw.

Het begint met iemand die aardig lijkt.

Iemand die zegt dat hij je wil beschermen.

Iemand die langzaam steeds meer invloed krijgt op jouw keuzes.

Totdat je niet meer weet welke keuzes eigenlijk nog van jezelf zijn.

Eén zin uit die tijd ben ik nooit vergeten.

“Bijt nooit de hand die jou voedt.”

Die woorden werden tegen mij gezegd alsof ik dankbaar moest zijn voor mijn afhankelijkheid.

Maar diep vanbinnen gebeurde er iets anders.

Er werd een vuurtje aangestoken.

Niet van boosheid.

Maar van vastberadenheid.

Ik besloot dat niemand ooit nog zou bepalen of ik wel of niet kon leven.

Dat niemand ooit nog macht zou hebben over mijn vrijheid.

Ik voedde mezelf

Uiteindelijk was ik negentien.

Ik had mijn eigen appartement.

Mijn eigen verantwoordelijkheid.

En drie banen.

Iedere ochtend begon ik vroeg in een hotel.

Ik maakte hotelkamers schoon totdat alle gasten waren uitgecheckt.

Rond het middaguur fietste ik door naar mijn volgende baan.

Ik werkte in een coffeeshop.

En zodra mijn dienst daar erop zat, ging ik door naar het ziekenhuis.

Daar maakte ik de spreekkamers van artsen schoon.

Een doekje over het bureau.

Een Swiffer door de kamer.

De prullenbak legen.

Op naar de volgende ruimte.

Alleen de toiletten… daar werd ik als negentienjarige niet bepaald gelukkig van.

Als ik er nu aan terugdenk, moet ik er soms om lachen.

Maar destijds deed ik gewoon wat nodig was.

Ik werkte niet omdat ik carrière wilde maken.

Ik werkte omdat vrijheid belangrijker was dan gemak.

Iedere euro die ik zelf verdiende voelde als een overwinning.

Iedere loonstrook betekende dat ik weer een stukje onafhankelijker werd.

Niemand zou ooit nog tegen mij kunnen zeggen:

“Bijt nooit de hand die jou voedt.”

Want vanaf dat moment voedde ik mezelf.

Je kunt jezelf helemaal kwijtraken

Toch betekent hard werken niet dat je automatisch geneest.

Trauma reist met je mee.

Ik kwam later opnieuw terecht in relaties waarin manipulatie een grote rol speelde.

Niet altijd met geweld.

Soms juist met woorden.

Met schuldgevoel.

Met kleineren.

Met het gevoel dat ik nooit goed genoeg was.

Het gevaar van manipulatie is dat je langzaam jezelf kwijtraakt.

Niet in één dag.

Maar in honderden kleine momenten.

Je gaat twijfelen aan je gevoel.

Aan je intuïtie.

Aan je eigen waarde.

En op een dag kijk je in de spiegel en vraag je jezelf af:

“Wie ben ik eigenlijk nog?”

Misschien herken jij dat wel.

Misschien lees jij dit terwijl je midden in zo’n situatie zit.

Weet dan alsjeblieft één ding.

Het ligt niet aan jou.

En er is een weg terug.

Het diepste dal

In 2023 kwam ik terecht in een daklozenopvang.

Dat blijft een zin waarvan ik soms nog steeds denk:

Is dat echt mijn leven geweest?

Ik had geen eigen huis.

Geen zekerheid.

Geen idee hoe mijn toekomst eruit zou zien.

Na drie maanden kreeg ik een woning.

Niet omdat ineens alles opgelost was.

Maar omdat ik eindelijk weer een plek had om opnieuw te beginnen.

Ik had nog steeds trauma’s.

Nog steeds financiële zorgen.

Nog steeds nachten waarin ik dacht dat ik nooit meer uit die cirkel zou komen.

Maar ik gaf niet op.

En soms is dat genoeg.

Soms is de grootste overwinning simpelweg dat je besluit nog één dag door te gaan.

De Westerkerk

Vandaag woon ik midden in de Jordaan.

Ik kijk uit op de Westerkerk.

Dat voelt soms nog steeds onwerkelijk.

Jaren geleden werkte ik in een vintageboetiek vlakbij.

Ik liep regelmatig langs deze kerk.

Ik vond haar toen al prachtig.

Nooit had ik gedacht dat ik haar ooit vanuit mijn eigen woonkamer zou zien.

Vanmiddag had ik een positief gesprek over mijn financiële toekomst.

Wat een verschil met een paar jaar geleden.

Natuurlijk droom ik groter.

Misschien groeit Beauty Beyond sneller dan ik ooit had durven hopen.

Dat weet niemand.

Maar dromen geven richting.

En voor het eerst in lange tijd voelt mijn toekomst groter dan mijn verleden.

Waarom ik blijf schrijven

Mensen vragen me weleens waarom ik zoveel van mezelf deel.

Het antwoord is eigenlijk heel simpel.

Omdat ik hoop nodig had.

En omdat ik weet dat er vandaag ergens iemand is die precies hetzelfde voelt als ik toen.

Iemand die denkt dat ze nooit meer gelukkig wordt.

Dat ze vastzit.

Dat ze niet sterk genoeg is.

Dat haar verleden haar toekomst bepaalt.

Voor diegene schrijf ik.

Als mijn verhaal ervoor zorgt dat één vrouw zichzelf terugvindt…

Dat één moeder hulp durft te vragen…

Dat iemand uit een ongezonde relatie stapt…

Dat iemand besluit nog één dag door te gaan…

Dan is niets wat ik heb meegemaakt voor niets geweest.

Dat is Beauty Beyond.

Geen perfect leven.

Geen succesverhaal zonder littekens.

Maar een plek waar hoop mag bestaan.

Mijn verhaal

Ik ben nog lang niet waar ik uiteindelijk wil zijn.

Ik heb nog dromen.

Nog plannen.

Nog genoeg te leren.

Maar ik ben ook niet meer het meisje dat dacht dat vrijheid alleen voor andere mensen was.

Ik ben niet meer de vrouw die dacht dat afhankelijkheid liefde was.

Ik ben niet meer de vrouw zonder huis.

Ik ben niet meer de vrouw die dacht dat haar verleden haar toekomst had gestolen.

Ik ben een vrouw die keer op keer is opgestaan.

En terwijl ik dit schrijf, luiden de klokken van de Westerkerk.

Ik glimlach.

Misschien is het toeval.

Misschien ook niet.

Maar diep vanbinnen voelt het alsof het universum mij precies hier heeft neergezet.

Niet omdat mijn reis voorbij is.

Maar omdat mijn missie eindelijk begonnen is.

Beauty Beyond is meer dan een blog.

Het is mijn stem.

Mijn missie.

Mijn hoop.

Mijn bewijs dat je, hoe diep je ook bent gevallen, altijd opnieuw kunt beginnen.

En wat er ook nog op mijn pad komt…

Mijn verhaal pakt niemand me ooit nog af.