Want eerlijk?
Dat doet het ook.
Vroeger dacht ik dat rust iets was wat vanzelf kwam.
Na een drukke periode.
Na de volgende vakantie.
Na het oplossen van nóg een probleem.
Na het gelukkig maken van iedereen om me heen.
Maar die rust kwam nooit.
Er was altijd wel iemand die iets van me nodig had.
Altijd wel een afspraak.
Een telefoontje.
Een probleem dat opgelost moest worden.
En zonder dat ik het doorhad, werd het een gewoonte.
Ik zette mezelf steeds op de laatste plaats.
Niet omdat iemand dat van mij vroeg.
Maar omdat ik dacht dat dat liefde was.
Dat zorgen voor anderen betekende dat je jezelf opofferde.
Pas toen mijn lichaam op de rem trapte, begon ik te begrijpen dat ik het jarenlang verkeerd had gezien.
Rust is geen luxe.
Rust is geen beloning.
Rust is een basisbehoefte.
Net zo belangrijk als slapen.
Net zo belangrijk als gezond eten.
Net zo belangrijk als ademhalen.
Ik heb moeten leren dat “nee” zeggen soms het meest liefdevolle antwoord is.
Niet alleen naar een ander.
Maar vooral naar jezelf.
Want iedere keer dat je over je eigen grenzen heen gaat, lever je een klein stukje van jezelf in.
En dat merk je niet altijd meteen.
Totdat je op een dag wakker wordt en je jezelf afvraagt waar jouw energie eigenlijk gebleven is.
De afgelopen jaren heb ik ontdekt dat mijn rust beschermen misschien wel de grootste vorm van zelfliefde is.
Dat betekent niet dat ik nooit meer iets voor een ander doe.
Integendeel.
Ik help nog steeds graag.
Ik ben nog steeds zorgzaam.
Ik luister nog steeds met liefde.
Maar niet meer ten koste van mezelf.
Want als mijn batterij leeg is…
Heb ik ook niets meer te geven.
Misschien is dat wel één van de moeilijkste lessen die ik heb moeten leren.
Dat je niemand helpt door jezelf steeds uit te putten.
Sterker nog…
Juist wanneer jij goed voor jezelf zorgt, kun je er écht zijn voor de mensen die je lief zijn.
Rust ziet er voor iedereen anders uit.
Voor de één is het een wandeling.
Voor de ander een boek.
Een middag zonder telefoon.
Een kop koffie in de zon.
Een boswandeling.
Een moment van stilte.
Voor mij is rust tegenwoordig ook schrijven.
Mijn gedachten op papier zetten.
Muziek luisteren.
Naar buiten kijken.
Bidden.
Ademen.
Gewoon even zijn.
Ik ben er nog niet.
Ook ik word soms meegesleept door de drukte van het leven.
Ook ik vergeet soms mijn eigen grenzen.
Maar tegenwoordig herken ik het sneller.
En dat is misschien wel de grootste winst.
Ik voel eerder wanneer mijn lichaam zegt:
“Het is genoeg voor vandaag.”
En voor het eerst in mijn leven luister ik daar ook echt naar.
Bescherm jouw rust.
Niet omdat het egoïstisch is.
Maar omdat je leven er mooier van wordt.
Omdat je relaties er gezonder van worden.
Omdat je weer ruimte krijgt om te genieten.
En misschien wel omdat je eindelijk ontdekt dat de persoon voor wie je het allerbeste mag zorgen…
Jezelf bent.
Dus bescherm jouw rust.
Alsof jouw leven ervan afhangt.
Want misschien…
Doet het dat ook wel.
💗
Mariska | Beauty Beyond
Geef een reactie