Mensen vinden het soms een beetje vreemd hoe graag ik thuis ben.
Sterker nog, sommige mensen maken zich er zelfs zorgen over.
“Je moet eruit.”
“Je moet onder de mensen komen.”
“Je kunt jezelf toch niet zo opsluiten?”
Nee.
Dat kan ik dus wel. 😄
En weet je wat het grappige is?
Ik ben helemaal niet antisociaal.
Ik heb vanaf mijn zestiende in de sales gewerkt.
Kalverstraat.
Drukke winkels.
Altijd mensen.
Praten.
Luisteren.
Adviseren.
Lachen.
Service verlenen.
En geloof me…
Dat kon ik ontzettend goed.
Ik hield van mensen.
Nog steeds.
Maar mensen zijn ook prikkels.
En prikkels kosten energie.
Na zo’n dag voelde ik me soms net alsof ik door een aflevering van The Walking Dead had gelopen.
Ken je dat?
Dat ze eindelijk een huis vinden…
Iedereen rent naar binnen…
De deur dicht.
Kasten voor de ramen.
Bank tegen de deur.
Niemand komt er meer in.
Nou…
Dat dus. 😂
Dat was mijn huis.
Niet omdat ik bang was voor mensen.
Maar omdat mijn hoofd dacht:
“Zo… en nu is iedereen even klaar.”
In Amsterdam had ik daar zelfs een vast ritueel voor.
Na mijn werk liep ik eerst langs de coffeeshop.
Niet om compleet van de wereld te zijn.
Maar gewoon om de scherpe randjes van de dag af te halen.
Daarna liep ik rustig naar huis.
En pas dan voelde ik mijn schouders zakken.
Maar achteraf gezien…
Heb ik in die salesperiode veel te weinig opgeladen.
Ik stond altijd ‘aan’.
Altijd gefocust op presteren.
Succesvol zijn.
Alle ballen in de lucht houden.
En als ik thuis kwam?
Dan had ik daar nog een rol.
Die van moeder zijn.
En laat ik dat meteen duidelijk zeggen:
Dit ligt niet aan mijn zoon.
Dit was mijn ADHD-brein.
Vol gas.
Geen pauze.
Geen rem.
En op een gegeven moment…
Kon ik gewoon niet meer.
Burn-out.
Keihard.
Mijn lichaam trok de stekker eruit.
En eerlijk?
Dat was misschien wel nodig.
Mijn zoon woont nu bij zijn vader.
We zien elkaar regelmatig.
En iedereen is op deze manier tevreden.
Er is rust.
Voor hem.
Voor mij.
En voor het eerst in lange tijd…
Ook in mijn hoofd.
Ik heb mezelf opnieuw opgebouwd.
Stap voor stap.
En ondertussen is Beauty Beyond iets geworden wat echt bij mij past.
Een plek waar ik mijn gedachten kwijt kan.
Waar ik verhalen kan schrijven.
Waar ik mag verbinden.
Waar ik mezelf niet hoef uit te leggen.
Ik schrijf graag.
Ik wandel graag.
Ik kook graag.
Ik geniet van muziek.
Ik vind het heerlijk om door Amsterdam te dwalen.
En daarna…
Weer lekker thuis te komen.
Het verschil met vroeger?
Is niet dat ik minder doe.
Integendeel.
Ik doe misschien wel meer dan ooit.
Alleen bepaal ik nu zelf wanneer ik mijn batterij gebruik.
En wanneer ik hem weer oplaad.
Thuis zijn is voor mij geen vlucht.
Het is mijn anker.
Mijn veilige plek.
De plek waar mijn hoofd tot rust komt.
Waar nieuwe ideeën ontstaan.
Waar blogs worden geschreven.
Waar Beauty Beyond groeit.
En waar ik steeds beter leer mijn eigen beste vriendin te zijn.
Dus nee…
Als ik mijn telefoon soms even op vliegtuigstand zet…
Betekent dat niet dat ik je niet aardig vind.
Het betekent alleen dat mijn batterij even aan de oplader hangt.
En weet je?
Daar voel ik me tegenwoordig helemaal niet meer schuldig over.
Sterker nog…
Ik denk dat het een van de gezondste lessen is die ik de afgelopen jaren heb geleerd.
💜 Niet antisociaal.
💜 Gewoon zuinig op mijn energie.
Geef een reactie