Er was een tijd dat ik dacht dat ik gewoon een heel liefdevol persoon was.
Ik geef graag. Ik zorg graag. Ik zie wat een ander nodig heeft. En als iemand mijn leven binnenkomt, wil ik diegene alles geven wat ik heb.
Dat voelde altijd als een mooie eigenschap.
Tot ik me afvroeg…
Geef ik liefde, of ben ik op zoek naar veiligheid?
People pleasing is veel meer dan altijd “ja” zeggen.
Het kan ook betekenen dat je jezelf wegcijfert. Dat je verantwoordelijk wordt voor het geluk van anderen. Dat je conflicten vermijdt. Dat je liefde probeert te verdienen door alles te geven wat je hebt.
Soms voelt dat als liefde.
Maar eigenlijk ben je jezelf langzaam kwijtgeraakt.
Ik herken dat ook in relaties.
Wanneer iemand nieuw in mijn leven komt, kan ik ontzettend enthousiast worden. Ik wil delen, helpen, verrassen en verbinden. Achteraf vraag ik mezelf weleens af: was dat oprechte liefde, of was ik onbewust bezig om mijn plek veilig te stellen?
Dat zijn geen makkelijke vragen.
Misschien heb ik ooit geleerd dat liefde iets is wat je moet verdienen. Misschien heb ik geleerd dat zorgen veiliger voelt dan ontvangen. Misschien heb ik mezelf jarenlang belangrijk gemaakt door onmisbaar te zijn.
Ik weet het antwoord nog niet helemaal.
En misschien hoeft dat ook niet.
Wat ik wél ontdek, is dat gezonde mensen je soms spiegelen.
Niet omdat ze afstandelijk zijn.
Maar omdat ze hun eigen leven hebben.
Ze verwachten niet dat jij hun geluk draagt. En ze nemen ook niet de verantwoordelijkheid voor jouw geluk.
In het begin kan dat bijna ongemakkelijk voelen.
Je denkt misschien: Waarom zoekt diegene niet constant contact? Waarom heeft diegene ook tijd voor zichzelf? Waarom redt diegene mij niet?
Misschien omdat gezonde verbinding juist ruimte laat.
Ruimte om jezelf te blijven.
Dat is iets wat ik nog iedere dag oefen.
Niet iedereen hoeft meteen mijn hele wereld te worden.
Ik hoef niet alles te geven om liefde waard te zijn.
Ik mag iemand rustig leren kennen.
Ik mag kijken of woorden en daden bij elkaar passen.
Ik mag ontvangen zonder direct iets terug te hoeven geven.
En misschien is dat wel de grootste vorm van heling.
Niet harder liefhebben.
Maar leren dat echte liefde niet ontstaat uit people pleasing.
Echte liefde ontstaat wanneer twee mensen zichzelf mogen blijven.
Misschien is dat wel waar herstel uiteindelijk over gaat.
Niet iemand anders worden.
Maar langzaam terugvinden wie je al die tijd al was.
Geef een reactie