Soms vraag ik me af waarom zoveel vrouwen met ADHD zichzelf pas op latere leeftijd echt leren kennen.
Waarom zoveel van ons jarenlang proberen te voldoen aan verwachtingen die eigenlijk nooit bij ons hebben gepast.
Waarom we zo vaak denken dat wij degene zijn die moeten veranderen.
Ik denk dat het antwoord veel eerder begint dan we vaak beseffen.
Ik was niet lastig
Ik was nieuwsgierig.
Ik was creatief.
Ik droomde.
Ik stelde vragen.
Heel veel vragen.
Toen ik een jaar of zeven was, zat ik regelmatig tegenover mijn moeder sperziebonen schoon te maken. De puntjes moesten eraf.
Na een paar minuten keek ik haar bloedserieus aan en vroeg:
“Maar… dat kunnen ze toch ook zelf?”
Mijn moeder keek me aan en zei:
“Nee Mariska, zo hoort dat.”
En dat geloofde zij ook.
Alleen mijn hoofd nam daar geen genoegen mee.
Waarom hoort dat zo?
Wie heeft dat bedacht?
En als iemand die puntjes niet lekker vindt, kunnen ze die er toch ook zelf afhalen?
Dat was geen brutaliteit.
Dat was geen ongehoorzaamheid.
Dat was een nieuwsgierig meisje dat de wereld probeerde te begrijpen.
“Omdat het zo hoort” voelde voor mij nooit als een antwoord.
Voordat ik verder ga…
Voordat ik verder schrijf, wil ik één ding heel duidelijk maken.
Ik hou ontzettend veel van mijn moeder.
Ze heeft haar best gedaan met alles wat ze had.
Ze gaf mij mee wat zij zelf had geleerd en wat in haar tijd als normaal werd gezien.
Dit is geen verhaal over schuld.
Dit is een verhaal over inzicht.
Over hoe een kind de wereld beleeft.
En hoe een brein dat anders werkt soms iets anders nodig heeft dan de generatie daarvoor kon geven.
Ik voelde me anders
Als kind voelde ik me vaak anders.
Niet omdat iemand dat letterlijk zei.
Maar omdat ik de wereld anders beleefde.
Ik voelde alles.
Ik zag details die anderen niet zagen.
Mijn hoofd maakte voortdurend nieuwe verbindingen.
Ik sprong van het ene onderwerp naar het andere.
Ik kon intens blij zijn, maar ook intens verdrietig.
Ik was een echt meisjesmeisje.
Ik hield van roze jurkjes, glitters en grote strikken in mijn haar.
Ik droomde weg in mijn eigen fantasiewereld.
Maar tegelijkertijd voelde ik me vaak alsof niemand echt begreep wat er in mijn hoofd gebeurde.
Tegenwoordig weten we dat dit kenmerken van ADHD kunnen zijn.
Toen zagen veel mensen vooral een meisje dat te druk was.
Te gevoelig.
Te dromerig.
Of gewoon lastig.
Ik denk niet dat mijn moeder mij niet wílde begrijpen.
En ik denk ook niet dat leraren of andere volwassenen dat niet wilden.
Ik denk simpelweg dat niemand toen wist hoe ADHD er bij meisjes uit kon zien.
Daardoor werd er vooral gekeken naar mijn gedrag.
Terwijl er achter dat gedrag een nieuwsgierig, gevoelig en creatief meisje zat dat de wereld probeerde te begrijpen.
Ik wilde gezien worden
Als ik terugkijk, verlangde ik niet naar perfectie.
Ik verlangde ernaar dat iemand nieuwsgierig was naar mijn manier van denken.
Dat iemand zou zeggen:
“Vertel eens… waarom denk jij dat?”
Of:
“Ik zie dat jouw hoofd anders werkt.”
Niet om mij te veranderen.
Maar om mij te begrijpen.
Dat had voor mij als kind een wereld van verschil gemaakt.
Het gevaar van altijd aanpassen
Een kind wordt niet geboren met een identiteit.
Die ontwikkelt zich langzaam.
Juist in de eerste jaren van je leven ontdek je wie je bent, hoe de wereld werkt en waar jouw plek is.
Maar als je in die belangrijke jaren steeds hoort dat je te druk bent…
Te gevoelig.
Te langzaam.
Te chaotisch.
Dan ga je jezelf aanpassen.
Je leert niet dat jouw gevoelens er mogen zijn.
Je leert dat jij degene bent die moet veranderen.
En precies daar zit volgens mij een groot gevaar.
Want als je jarenlang gewend raakt om jezelf als eerste in twijfel te trekken, herken je later ook minder snel wanneer iemand anders over jouw grenzen heen gaat.
Je denkt:
“Het zal wel aan mij liggen.”
Jarenlang dacht ik dat het aan mij lag
Misschien raakt juist die ene zin mij nog wel het meest.
“Het zal wel aan mij liggen.”
Ik weet niet hoe vaak ik dat tegen mezelf heb gezegd.
Wanneer een relatie stukliep.
Wanneer iemand boos op mij werd.
Wanneer ik me buitengesloten voelde.
Wanneer ik weer eens het gevoel had dat ik anders was.
Steeds weer dacht ik:
“Het zal wel aan mij liggen.”
Pas nu besef ik hoeveel invloed die ene overtuiging op mijn leven heeft gehad.
Want als je jarenlang denkt dat jij het probleem bent…
Dan ga je harder je best doen.
Je gaat jezelf aanpassen.
Je gaat over je eigen grenzen heen.
Je blijft mensen begrijpen die jou niet proberen te begrijpen.
Je blijft kansen geven aan mensen die allang hebben laten zien dat ze jouw zachtheid niet waarderen.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je diep van binnen bent gaan geloven dat jij degene bent die moet veranderen.
En dat is misschien wel de grootste schade die een kind ongemerkt kan oplopen.
Gelukkig kunnen we groeien
Het mooie aan ons brein is dat het kan veranderen.
Je kunt oude overtuigingen loslaten.
Je kunt nieuwe patronen ontwikkelen.
Je kunt leren dat jouw gevoeligheid geen zwakte is.
Dat jouw nieuwsgierigheid nooit het probleem was.
Dat jouw creativiteit juist een enorme kracht is.
Dat kost tijd.
Soms therapie.
Soms gesprekken.
En soms… heel veel schrijven.
Voor mij is schrijven een manier geworden om mezelf opnieuw te leren kennen.
Iedere blog helpt mij om mijn eigen verhaal beter te begrijpen.
Niet om in het verleden te blijven hangen.
Maar om er betekenis aan te geven.
Dit gun ik iedere jonge vrouw
Ik hoop dat we meisjes en jonge vrouwen met ADHD tegenwoordig anders begeleiden dan vroeger.
Niet door ze kleiner te maken.
Niet door ze te leren zich voortdurend aan te passen.
Maar door hun nieuwsgierigheid serieus te nemen.
Door hun vragen niet af te doen met:
“Omdat het zo hoort.”
Maar door samen op zoek te gaan naar het antwoord.
Leer ze dat gevoeligheid geen zwakte is.
Dat creativiteit geen probleem is.
Dat anders denken juist een talent kan zijn.
En misschien nog wel het belangrijkste…
Leer ze al jong dat grenzen net zo belangrijk zijn als vriendelijkheid.
Want een zacht hart is prachtig.
Maar een zacht hart zonder grenzen wordt vaak gekwetst.
Misschien voorkomen we daarmee niet alleen onzekerheid.
Misschien voorkomen we ook dat jonge vrouwen zichzelf jarenlang kwijtraken in relaties, vriendschappen of situaties waarin ze diep van binnen allang voelden dat iets niet klopte.
En als Beauty Beyond ook maar één jonge vrouw kan helpen zichzelf eerder te begrijpen dan ik dat deed…
Dan is iedere blog die ik schrijf het meer dan waard.
Want misschien…
lag het nooit aan mij.
Misschien probeerde ik jarenlang een versie van mezelf te repareren die nooit kapot is geweest.
En misschien was ik nooit lastig.
Misschien wilde ik gewoon begrepen worden.
🤍
Liefs,
Mariska
“Misschien was ik nooit het probleem. Misschien keek mijn brein gewoon anders naar de wereld.”
Geef een reactie