Er zit nog steeds een rebel in mij.
Niet de rebel die overal tegenaan schopt. Niet de rebel die chaos zoekt. Maar de rebel die weigert zich te laten breken.
Misschien is dat wel waarom ik als tiener zo’n grote fan was van P!nk. Mijn kamer hing vol met haar posters. Ik draaide haar muziek eindeloos en bezocht haar concerten. Ze had iets wat ik toen nog niet onder woorden kon brengen: ze was stoer én kwetsbaar tegelijk.
Dat raakte me.
In een van haar nummers zingt ze over een hart dat aan de wolven is gevoerd. Dat beeld is me altijd bijgebleven. Soms voelt mijn eigen leven ook zo. Alsof ik mijn hart keer op keer heb opengesteld en het vervolgens verscheurd terugkreeg.
Toch ben ik er nog.
Niet omdat het leven altijd zacht voor me is geweest, maar omdat ik steeds opnieuw heb gekozen om weer op te staan.
Die rebel in mij is er nog steeds. Alleen ziet ze er tegenwoordig anders uit.
Vroeger wilde ze bewijzen dat ze sterk was. Tegenwoordig kiest ze ervoor om thuis te blijven als de wereld buiten schreeuwt. Vroeger rende ze achter prikkels aan. Nu kiest ze steeds vaker voor innerlijke rust.
Dat voelt misschien minder spectaculair.
Maar eigenlijk is het de grootste rock-‘n-roll die er bestaat.
Want soms is de moedigste keuze niet om de wereld in te rennen.
Soms is de moedigste keuze om thuis te blijven, een kop thee te zetten, de kerkklokken te horen luiden en te beseffen:
Ik hoef niets meer te bewijzen.
De rebel in mij leeft nog steeds.
Ze heeft alleen eindelijk vrede gevonden.
Geef een reactie