“Elke traan heeft een reden. En elk verlies heeft een seizoen.”

Soms hoor je een zin in een liedje die precies op het juiste moment binnenkomt.

Ik keek naar buiten. De klokken van de Westerkerk begonnen weer te luiden. Elk half uur hoor ik ze. Overdag. ’s Avonds. Zelfs diep in de nacht. Ze herinneren me eraan om even stil te staan.

Niet bij alles wat ik kwijt ben geraakt.

Maar bij alles wat ik terug heb gevonden.

Het voelt bijzonder dat ik nu, na alles wat er is gebeurd, weer woon op een plek waar de Westerkerk mijn uitzicht is. Alsof het leven me zachtjes heeft teruggebracht naar een hoofdstuk dat ik bijna vergeten was.

Jaren geleden werkte ik aan de Prinsengracht in een prachtige vintageboetiek. Een plek vol sfeer, karakter en warmte. Ik verkocht retrojurken, voelde me elke dag even terug in de jaren veertig en vijftig en ontmoette de mooiste mensen. Kunstenaars, creatievelingen en klanten met verhalen.

Maar het meest bijzondere waren de mensen met wie ik werkte.

Ze voelden als familie.

Toen ik besloot weg te gaan, werd er gehuild. Niet uit beleefdheid, maar omdat we echt iets voor elkaar betekenden. Dat moment is me altijd bijgebleven. Het liet me zien dat je ergens van betekenis kunt zijn, gewoon door jezelf te zijn.

Soms heb ik nog weleens gedacht: had ik maar gebleven.

Maar misschien moest ik juist weg.

Misschien moest ik eerst verdwalen om uiteindelijk weer thuis te komen.

Niet alleen in Amsterdam.

Maar ook bij mezelf.

Vintage is nog steeds een liefde van mij. Misschien krijgt het straks ook wel weer een plek binnen Beauty Beyond. Want mensen bestaan uit meer dan één passie. En ik hoef niet te kiezen tussen schrijven, creëren, verbinden of schoonheid. Alles mag naast elkaar bestaan.

Als ik nu ’s avonds met een kaarsje aan uit mijn raam kijk naar de verlichte Westertoren, voel ik iets wat ik jarenlang heb gemist.

Rust.

Dankbaarheid.

Vertrouwen.

Steeds vaker voelt het alsof mijn verleden niet bedoeld was om mij te breken, maar om mij iets te geven wat ik nu mag doorgeven.

Misschien is dat wel de reden dat Beauty Beyond bestaat.

Niet omdat mijn leven perfect is.

Maar omdat ik heb geleerd dat schoonheid soms juist ontstaat op de plekken waar alles ooit gebroken leek.

Elke traan had een reden.

Elk verlies had zijn seizoen.

En nu voelt het alsof een nieuw seizoen is begonnen.

Ik weet niet precies waar deze weg naartoe leidt.

Maar ik loop hem met vertrouwen.

Ik geloof dat God mij onderweg nooit is kwijtgeraakt, ook al was ik Hem soms even uit het oog verloren. Ik geloof dat Hij deuren heeft gesloten die ik zelf open wilde houden. En dat Hij deuren heeft geopend waarvan ik het bestaan nog niet eens kende.

Praise the Lord.

Hallelujah.

Amen.