Als kind dacht ik dat iedereen was zoals ik.
Dat als iemand glimlachte, die glimlach oprecht was.
Dat mensen zeiden wat ze dachten.
Dat eerlijkheid de standaard was.
En dat een belofte ook echt een belofte was.
Ik zag het goede in mensen.
Sterker nog… dat doe ik eigenlijk nog steeds.
En hoewel ik dat nooit kwijt wil raken, weet ik inmiddels ook dat daar een gevaar in schuilt.
Het goede zien is een kracht
Mijn ADHD heeft me veel gebracht.
Creativiteit.
Enthousiasme.
Nieuwsgierigheid.
Een groot inlevingsvermogen.
Ik voel snel aan hoe iemand zich voelt. Ik probeer mensen te begrijpen voordat ik ze veroordeel. Als iemand een moeilijke periode heeft, zoek ik vaak eerst naar de reden achter zijn gedrag.
Dat maakt me wie ik ben.
Maar juist daardoor gaf ik mensen soms meer kansen dan goed voor me was.
Ik dacht:
“Hij bedoelt het vast niet zo.”
“Iedereen verdient een tweede kans.”
“Misschien heeft hij gewoon liefde nodig.”
Achteraf besef ik dat ik soms zo druk bezig was met het begrijpen van een ander, dat ik vergat naar mezelf te luisteren.
Niemand leert je dit
Op school leer je rekenen.
Je leert taal.
Je leert geschiedenis.
Maar bijna niemand leert je hoe je manipulatie herkent.
Hoe je grenzen bewaakt.
Of hoe je onderscheid maakt tussen mooie woorden en oprecht gedrag.
Dat zijn lessen die veel mensen pas leren nadat ze een keer flink gekwetst zijn.
En juist daarom wil ik erover schrijven.
Voor vrouwen die hun plek in de wereld nog aan het ontdekken zijn
Deze blog schrijf ik voor vrouwen die hun plek in de wereld nog aan het ontdekken zijn.
Voor vrouwen die net als ik lang dachten dat iedereen goede bedoelingen had.
Die snel vertrouwen.
Die altijd het beste in een ander zien.
Die zichzelf soms afvragen waarom ze steeds teleurgesteld raken.
Misschien herken je jezelf hierin.
Dat maakt je niet naïef.
Dat maakt je mens.
Een zacht hart heeft ook grenzen nodig
Er bestaat een groot verschil tussen vriendelijk zijn en jezelf wegcijferen.
Tussen begrip hebben en alles accepteren.
Tussen iemand helpen en jezelf verliezen.
Dat onderscheid moest ik zelf ook leren.
En eerlijk?
Soms leer je dat alleen door het een paar keer fout te doen.
ADHD en vertrouwen
Ik hoor vaker verhalen van vrouwen met ADHD die zeggen dat ze mensen moeilijk kunnen inschatten.
Niet omdat ze niet slim zijn.
Maar omdat ze graag geloven in het goede.
Omdat ze mogelijkheden zien waar anderen al lang rode vlaggen zien.
Omdat ze denken:
“Misschien komt het nog goed.”
Dat is een prachtige eigenschap.
Maar alleen zolang je jezelf daarin niet vergeet.
Ik wil niet harder worden
Na alles wat ik heb meegemaakt, zou ik ervoor kunnen kiezen om niemand meer te vertrouwen.
Maar dat wil ik niet.
Ik wil niet verbitterd raken.
Ik wil niet stoppen met geloven in mooie mensen.
Ik wil alleen leren beter te kiezen aan wie ik mijn vertrouwen geef.
Er is een groot verschil tussen hard worden en wijs worden.
En ik kies voor het laatste.
Een boodschap die ik graag had willen horen
Als ik één ding zou mogen meegeven aan vrouwen die hun plek in de wereld nog aan het ontdekken zijn, dan is het dit:
Blijf vooral het goede zien in mensen.
Verlies die mooie eigenschap nooit.
Maar vergeet niet dat jouw intuïtie er ook met een reden is.
Luister ernaar.
Want woorden kunnen prachtig zijn.
Gedrag vertelt uiteindelijk altijd het echte verhaal.
Als ik met Beauty Beyond ook maar één vrouw kan helpen die haar plek in de wereld nog aan het ontdekken is, dan is deze blog het schrijven meer dan waard geweest.
Liefs,
Mariska 🤍
“Je hoeft niet minder zacht te worden. Je mag wel beter leren kiezen wie jouw zachtheid verdient.”
Geef een reactie