Er zijn momenten in het leven waarop je beseft dat de tijd sneller gaat dan je lief is.
Voor mij was één van die momenten mijn verhuizing terug naar Amsterdam.
Iedereen zei: “Wat fijn, je bent weer thuis.”
En dat klopt.
Amsterdam voelt als thuiskomen.
Maar tegelijkertijd liet ik ook iets achter.
Mijn familie.
Mijn moeder en bonusvader wonen inmiddels alweer zo’n tien jaar in Drenthe. Ooit verruilden zij Amsterdam voor de rust, de ruimte en de schone lucht.
Een keuze die ik vroeger misschien niet helemaal begreep.
Nu begrijp ik hem steeds beter.
Mijn vader en stiefmoeder wonen al hun hele leven in Drenthe.
Toen ik daar zelf nog woonde, was het vanzelfsprekend dat ik even langsreed als er iets geregeld moest worden.
Een formulier invullen.
Een printer aansluiten.
Een brief uitprinten.
Even meekijken.
Of gewoon een kop koffie drinken.
Vooral mijn vader kon altijd op me rekenen.
En eerlijk?
Dat deed ik met liefde.
Ik was vaak degene die even langskwam als iets ingewikkeld werd.
Misschien vond ik dat stiekem ook wel fijn.
Je wilt iets terugdoen voor de mensen die jarenlang alles voor jou hebben gedaan.
De laatste jaren zie ik ook iets veranderen.
Niet alleen bij mijn vader.
Eigenlijk bij allemaal.
De gezondheid wordt kwetsbaarder.
De energie verandert.
Sommige dingen gaan niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger.
Mijn vader zegt dan weleens lachend:
“Het gaat niet meer zonder gebreken.”
We lachen er samen om.
Maar diep vanbinnen raakt die opmerking me.
Want ineens besef je dat niemand de tijd kan tegenhouden.
Dat de mensen die vroeger voor jou zorgden, langzaam een leeftijd bereiken waarop jij steeds meer voor hen wilt betekenen.
En dan is er mijn stiefmoeder.
De stille kracht.
Een harde werker met een enorm hart.
Ze staat altijd klaar.
Ze regelt.
Ze zorgt.
Vaak zonder daar veel woorden aan vuil te maken.
Door haar kreeg ik er ook drie bonusbroertjes bij.
Met de één heb ik meer contact dan met de ander.
Maar dat verandert niets aan het feit dat ze belangrijk voor me zijn.
En dan is er nog mijn jongste bonusbroertje.
Een jongen met het syndroom van Down, die midden in het dorp in een prachtige woonvilla woont.
Hij leeft op zijn eigen tempo.
Onbezorgd.
Puur.
En misschien is dat wel precies waarom ik zo graag bij hem ben.
Zijn liefde is oprecht.
Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk.
Hij hoeft niets te bewijzen.
Hij is gewoon zichzelf.
En eerlijk?
Ik mis hem.
Zijn knuffels.
Zijn lach.
Zijn manier van blij zijn met de kleinste dingen.
Misschien herinnert hij me iedere keer weer aan iets wat we als volwassenen soms vergeten.
Dat geluk vaak veel eenvoudiger is dan we denken.
Mijn moeder heeft me geleerd dat liefde niet altijd luid hoeft te zijn.
Soms zit liefde in een telefoontje.
In vragen hoe het gaat.
In gewoon aanwezig zijn.
En mijn bonusvader…
Hij kwam later in mijn leven, maar heeft er net zo goed een plek in gekregen.
Ik heb veel respect voor de rust die hij uitstraalt.
Samen kozen zij bewust voor een leven dichter bij de natuur.
Een keuze die ik tegenwoordig steeds beter begrijp.
Misschien juist omdat ik zelf ook steeds bewuster ben gaan leven.
En dan is er nog mijn lieve opa.
94 jaar.
Hij blijft maar doorgaan, deze man.
Een leven vol verhalen, een gezonde dosis humor en een nuchtere blik op het leven.
Ik hoop stiekem dat ik op zijn leeftijd nog net zo van het leven kan genieten als hij.
Wat ben ik dankbaar dat hij er nog is.
Toen ik terug verhuisde naar Amsterdam vond ik dat misschien nog wel het moeilijkste.
Niet de dozen.
Niet de verhuizing.
Maar het idee dat ik niet meer binnen tien minuten op de stoep kon staan.
Toch heb ik de afgelopen maanden ook iets geleerd.
Liefde wordt niet gemeten in kilometers.
Je kunt er ook zijn vanuit een andere stad.
Met een telefoontje.
Een kaartje.
Een onverwacht bezoek.
Of gewoon door bewust tijd voor elkaar vrij te maken.
Sterker nog…
Nu ik weer in Amsterdam woon, kijk ik juist uit naar de momenten dat ik naar Drenthe ga.
Samen koffie drinken.
Bijpraten.
En daarna heerlijk een boswandeling maken.
Misschien is dat wel de winst van afstand.
De bezoekjes zijn niet meer vanzelfsprekend.
Ze worden bewust.
Waardevol.
En daardoor misschien nog wel mooier.
Eigenlijk besef ik steeds vaker hoe rijk ik ben.
Met een moeder.
Een bonusvader.
Een vader.
Een stiefmoeder.
Drie bonusbroertjes.
Een opa van 94.
En een familie die misschien niet volgens het traditionele plaatje is ontstaan, maar waar liefde nooit afhankelijk is geweest van bloedbanden.
Misschien is dat wel de mooiste les die ik heb geleerd.
Familie is niet alleen degene met wie je geboren wordt.
Familie zijn ook de mensen die ervoor kiezen om van je te houden.
Het leven gaat snel.
Veel te snel.
Onze ouders worden ouder.
Onze grootouders ook.
En ongemerkt worden wij dat zelf ook.
Misschien kunnen we de tijd niet vertragen.
Maar we kunnen wel bewust kiezen hoe we die tijd met elkaar doorbrengen.
Want uiteindelijk zijn het niet de spullen die we onthouden.
Het zijn de boswandelingen.
De kopjes koffie.
De gesprekken aan de keukentafel.
De knuffels.
Het lachen om dezelfde verhalen.
En de wetenschap dat je, waar je ook woont, altijd een plek hebt waar je thuiskomt.
Dus aan mijn moeder, bonusvader, vader, stiefmoeder, mijn bonusbroertjes en mijn lieve opa…
Dank jullie wel.
Voor jullie liefde.
Voor jullie geduld.
Voor alle keren dat jullie achter me zijn blijven staan.
Ik woon misschien niet meer om de hoek.
Maar jullie dragen allemaal een stukje van mijn hart met je mee.
En dat zal altijd zo blijven.
💛
Mariska | Beauty Beyond
Geef een reactie