Er zijn keuzes die makkelijk zijn.
En er zijn keuzes waarvan je diep vanbinnen weet dat je ze móét maken.
Niet omdat je dat wilt.
Maar omdat je anders langzaam jezelf kwijtraakt.
De afgelopen jaren heb ik nogal wat van dat soort keuzes moeten maken.
Een relatie loslaten waarvan ik ooit dacht dat die voor altijd zou zijn.
Opnieuw beginnen in een nieuwe stad.
Grenzen leren aangeven.
Patronen doorbreken die me ooit een gevoel van veiligheid gaven, maar me uiteindelijk steeds verder van mezelf verwijderden.
En misschien wel de moeilijkste van allemaal…
Steeds opnieuw kiezen voor mezelf.
Dat klonk vroeger egoïstisch.
Tenminste, dat dacht ik.
Ik was degene die altijd zorgde.
Altijd luisterde.
Altijd begreep.
Altijd nog één kans gaf.
Ik kon eindeloos energie steken in het oplossen van de problemen van een ander.
Misschien omdat ik dan even niet naar mijn eigen pijn hoefde te kijken.
Maar ergens onderweg verloor ik mezelf.
En hoe verder ik van mezelf afdwaalde, hoe harder mijn lichaam begon te schreeuwen.
Tot het niet meer ging.
Een burn-out.
Trauma.
Herstel.
Woorden die inmiddels een plek hebben gekregen in mijn leven.
Niet omdat ze bepalen wie ik ben.
Maar omdat ze me hebben geleerd wie ik níét meer wil zijn.
De laatste maanden voelt het alsof ik iedere week een nieuwe keuze maak.
Niet de makkelijkste keuze.
Wel de eerlijkste.
Ik kies ervoor om mijn rust te beschermen.
Ik kies ervoor om relaties rustig op te bouwen in plaats van mezelf erin te verliezen.
Ik kies ervoor om mijn lichaam serieus te nemen wanneer het aangeeft dat het moe is.
Ik kies ervoor om mijn gevoelens niet langer weg te stoppen.
Ik kies ervoor om mijn creativiteit ruimte te geven.
Ik kies ervoor om mijn verhaal te delen.
Ik kies ervoor om steeds dichter bij mezelf te leven.
En binnenkort kies ik er zelfs voor om afscheid te nemen van een gewoonte die jarenlang bij mijn leven hoorde.
Niet omdat iemand anders dat van mij verwacht.
Maar omdat ik voel dat ik klaar ben voor een nieuw hoofdstuk.
Hoe bijzonder is het eigenlijk…
Dat de keuzes die op dat moment voelen als verlies…
Achteraf vaak de keuzes blijken te zijn die je vrijheid teruggeven.
Onderweg ben ik ook mensen kwijtgeraakt.
Sommigen doordat onze wegen uit elkaar groeiden.
Sommigen omdat het leven anders besloot.
En sommigen zijn er helaas niet meer.
Ze hebben allemaal iets achtergelaten.
Een herinnering.
Een les.
Een stukje liefde.
Een stukje van wie ik vandaag ben.
Ze blijven een plek houden in mijn hart.
Rust in vrede aan iedereen die ik onderweg heb moeten missen.
Jullie leven misschien niet meer naast me…
Maar wel voor altijd in mijn herinneringen.
Misschien is dat ook de reden dat ik tegenwoordig zoveel over balans schrijf.
Niet omdat mijn leven perfect is.
Integendeel.
Ook ik heb dagen waarop oude emoties aankloppen.
Dagen waarop ik twijfel.
Waarop ik me afvraag of ik de juiste keuze maak.
Maar ik weet inmiddels ook…
Vertrouwd is niet altijd hetzelfde als gezond.
En groeien voelt zelden comfortabel.
Toch zou ik, als ik terug kon in de tijd, precies dezelfde keuzes opnieuw maken.
Omdat iedere moeilijke beslissing me uiteindelijk dichter bij mezelf heeft gebracht.
En misschien is dat wel de mooiste definitie van zelfliefde.
Niet kiezen voor wat het makkelijkst is.
Maar kiezen voor wat goed is voor jouw ziel.
Beauty Beyond is eigenlijk precies daaruit ontstaan.
Uit alle keuzes die ik nooit had willen maken…
Maar die me uiteindelijk wel hebben gemaakt tot de vrouw die ik vandaag ben.
Een vrouw die nog steeds leert.
Nog steeds groeit.
Nog steeds fouten maakt.
Maar ook steeds vaker voelt dat ze op de juiste weg zit.
Misschien herken jij jezelf hier ook wel in.
Misschien sta jij op dit moment voor een keuze waarvan je weet dat je hem moet maken.
Ook al doet hij pijn.
Vertrouw erop dat je hart soms moet breken…
Zodat je ziel weer kan ademen.
En misschien…
Is dat wel het mooiste cadeau dat je jezelf ooit kunt geven.
💛
Mariska | Beauty Beyond
Geef een reactie