Nog een paar dagen en dan word ik 39.
Als je me een paar jaar geleden had gevraagd hoe ik mijn 39e verjaardag voor me zag, had ik waarschijnlijk iets heel anders geantwoord.
Het afgelopen jaar stond namelijk niet in het teken van dromen.
Het stond in het teken van overleven.
Van herstellen.
Van opnieuw beginnen.
En misschien is dat precies waarom deze verjaardag anders voelt.
Ik wil mezelf dit jaar geen spullen cadeau geven.
Ik wil mezelf herinneringen geven.
Daarom ben ik begonnen aan een lijst:
39 ervaringen voordat ik 40 word.
Geen perfecte bucketlist.
Geen dure reizen.
Gewoon 39 momenten die me eraan herinneren hoe mooi het leven eigenlijk is.
Terwijl ik die lijst maakte, schreef ik ineens iets op waarvan ik zelf moest glimlachen.
🐑 Naar Exloo om te kijken hoe schapen worden geschoren.
Ik hoor jullie bijna denken:
“Mariska… echt?”
Ja. Echt. 😂
Tussen Spa Zuiver, een yogales en een etentje met mijn zus staat gewoon “schapen scheren kijken”.
Ik ben tenslotte opgegroeid in Drenthe.
De boerin in mij is blijkbaar nooit helemaal verdwenen, ook al woon ik inmiddels weer midden in Amsterdam.
Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik besefte dat het eigenlijk helemaal niet om die schapen gaat.
Het gaat om wat ze voor mij symboliseren.
Een schaap wordt ieder jaar geschoren.
Niet omdat er iets mis is met zijn vacht.
Integendeel.
Die vacht heeft hem een seizoen lang warm gehouden.
Beschermd.
Gedragen.
Maar op een gegeven moment wordt hij te zwaar.
En dan is het tijd om los te laten.
Niet omdat de oude vacht verkeerd was.
Maar omdat er ruimte ontstaat voor een nieuwe.
Dat raakte me.
Want eigenlijk is dat precies wat ik het afgelopen jaar heb gedaan.
Ik liet mijn oude huis achter.
Ik liet een relatie los.
Ik liet een verslaving los.
Ik liet overtuigingen los over wie ik dacht dat ik moest zijn.
Sommige dingen deed ik bewust.
Andere werden voor me besloten.
En eerlijk?
Dat deed pijn.
Soms ontzettend veel pijn.
Maar als ik nu terugkijk, zie ik ook iets anders.
Ik zie ruimte.
Ruimte om terug te keren naar Amsterdam.
Ruimte om Beauty Beyond op te bouwen.
Ruimte om opnieuw kennis te maken met mezelf.
En misschien is dát wel wat opnieuw beginnen werkelijk betekent.
Niet doen alsof het verleden nooit heeft bestaan.
Maar dankbaar zijn voor wat je heeft gedragen, loslaten wat niet langer past en erop vertrouwen dat er weer iets nieuws mag groeien.
Een herinnering aan vroeger
Er is nog een reden waarom ik zo graag terug wil naar Exloo.
Als kind ging ik daar regelmatig naartoe met mijn moeder en mijn oma.
En zoals alleen oma’s dat kunnen, hoorde daar steevast een stokje kandijsuiker bij.
Waarom juist kandijsuiker?
Geen idee.
Maar als ik eraan denk, zie ik het meteen weer voor me.
Ik met plakkerige handen.
Verwonderd kijkend naar de schapen.
Mijn oma naast me.
Een zorgeloze middag waarop de wereld nog heerlijk klein voelde.
Misschien is dat wel het mooiste aan herinneringen.
Soms brengen ze je niet alleen terug naar een plek.
Ze brengen je ook een beetje terug naar jezelf.
Een nieuw seizoen
Ik geloof steeds meer dat de natuur ons veel kan leren.
Bomen laten hun bladeren los.
Bloemen bloeien niet het hele jaar.
Slangen vervellen.
En schapen verliezen ieder jaar hun oude vacht.
Niet omdat die niet goed genoeg was.
Maar omdat ieder seizoen iets anders vraagt.
Misschien geldt dat ook voor ons.
Misschien hoeven we niet krampachtig vast te houden aan een oude versie van onszelf.
Misschien mogen we bedanken wat ons heeft beschermd.
En daarna verder groeien.
Op 4 juli word ik 39.
Voor veel mensen is dat gewoon een verjaardag.
Voor mij voelt het als een nieuw seizoen.
Niet omdat ik ineens een ander mens ben.
Maar omdat ik eindelijk durf los te laten wat niet meer bij mij past.
Zodat er ruimte ontstaat voor alles wat nog mag groeien.
En ja…
Ik ga dus naar Exloo om schapen te kijken.
Misschien met een stokje kandijsuiker in mijn hand.
Niet alleen omdat het me terugbrengt naar mijn jeugd.
Maar ook omdat het me eraan herinnert dat loslaten geen einde is.
Soms is het juist het begin van iets nieuws.
En natuurlijk ga ik alles vastleggen…
Want dit wil je toch niet missen? 😂
Als alles volgens traditie verloopt, sta ik volgend jaar bij het Schaapscheerdersfeest in Exloo.
Waarschijnlijk met een camera om mijn nek, een stokje kandijsuiker in mijn hand en een veel te enthousiaste glimlach op mijn gezicht.
En geloof me…
Ik ga jullie overal in meenemen.
Waarschijnlijk sta ik daar tussen de schapen, terwijl ik een complete levensles haal uit een nieuwe vacht.
Dat is ook wel weer typisch ik.
Maar misschien is dat juist waar Beauty Beyond over gaat.
Leren kijken naar de schoonheid in de kleinste dingen.
Waar de één alleen een schaap ziet, zie ik een verhaal over loslaten, vertrouwen en opnieuw beginnen.
En soms…
staat de grootste inspiratie gewoon op vier poten in Drenthe.
💛
Op mijn 39e kies ik niet voor een nieuw leven.
Ik kies ervoor om steeds meer mezelf te worden.
En misschien is dat wel het mooiste cadeau dat ik mezelf had kunnen geven.
“Je hoeft niet vast te houden aan een oude vacht om te weten wie je bent. Soms begint een nieuw seizoen precies op het moment dat je durft los te laten.” 🐑💛
Geef een reactie