Mijn ADHD en ik waren jarenlang dikke vrienden.
Al wist ik toen nog niet dat het ADHD was.
Ik ervaarde natuurlijk wel klachten.
Ik was chaotisch.
Vergat dingen.
Was altijd bezig.
Mijn benen stonden nooit stil.
Mijn hoofd al helemaal niet.
Maar dat was gewoon wie ik was.
Ik kende niet anders.
Dus ik zag het ook niet als een probleem.
Sterker nog, ik functioneerde eigenlijk best goed.
Ik werkte hard.
Had verantwoordelijkheden.
Kon organiseren.
Plannen.
Verkopen.
Analyseren.
Ik heb met twee vingers in mijn neus drie schoenenzaken gerund.
Voorraadbeheer, personeelsplanning, targets, cijfers en alles wat daarbij kwam kijken.
Geen probleem.
Sterker nog, ik vond het leuk.
Er zat uitdaging in.
Afwisseling.
Tempo.
Precies de dingen waar mijn brein blijkbaar goed op ging.
Dus als iemand mij toen had verteld dat ik ADHD had, had ik waarschijnlijk hard gelachen.
ADHD?
Ik?
Nee joh.
Totdat ik moeder werd.
En ineens werkte niets meer.
De slapeloze nachten.
Een baby die volledig afhankelijk van mij was.
Een huishouden.
De constante prikkels.
Geen pauze.
Geen uitknop.
Geen moment waarop je even kon zeggen:
“Ik kom hier morgen op terug.”
Want een baby wacht niet.
En dat was het moment waarop ik begon vast te lopen.
Niet een beetje.
Maar echt.
Voor het eerst in mijn leven kreeg ik het gevoel dat ik iets niet aankon.
En dat gevoel vond ik verschrikkelijk.
Want hoe kon het dat ik complexe bedrijven kon runnen, maar moeite had met dingen die voor andere moeders zo vanzelfsprekend leken?
Waarom lukte dit mij niet?
Die vraag heeft jarenlang in mijn hoofd gezeten.
Wat ik toen nog niet wist, was dat moeder worden niet alleen mijn ADHD zichtbaar maakte.
Het maakte ook andere dingen zichtbaar.
Trauma.
Oude pijn.
Hechtingsstukken.
Dingen die jarenlang onder de oppervlakte hadden gezeten.
Ik weet nog goed dat ik uiteindelijk bij een systeemtherapeut terechtkwam.
Eigenlijk voor mijn zoon.
Maar tijdens die gesprekken gebeurde er iets bijzonders.
Het voelde alsof iemand mij voor het eerst echt zag.
Alsof iemand een spiegel voorhield.
Niet om mij te veroordelen.
Maar om mij mezelf te laten zien.
En ik weet nog dat ik dacht:
Wacht eens even…
Hier zit iets.
Dit gaat niet alleen over stress.
Dit gaat niet alleen over moe zijn.
Dit gaat veel dieper.
Vanaf dat moment begon een zoektocht.
Eentje die niet altijd mooi was.
Niet altijd makkelijk.
En eerlijk gezegd ook niet altijd de juiste afslagen nam.
Ik raakte mezelf kwijt.
Raakte verstrikt in patronen en keuzes die mij uiteindelijk verder van mezelf verwijderden in plaats van dichterbij brachten.
En ergens onderweg verloor ik ook het vertrouwen in mezelf.
Dat is misschien nog wel het moeilijkste geweest.
Want waar ik vroeger dacht dat ik alles aankon, voelde ik me ineens iemand die overal moeite mee had.
En voordat iemand dit verkeerd begrijpt, wil ik hier iets heel belangrijks over zeggen.
Mijn zoon is nooit het probleem geweest.
Sterker nog.
Hij is het mooiste, meest dierbare en meest bijzondere wat mij ooit is overkomen.
Ik zou hem voor geen goud willen missen.
Het moederschap heeft mij meer liefde gegeven dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.
Maar het moederschap hield mij ook een spiegel voor.
Een spiegel die liet zien hoeveel ik al die jaren had gecompenseerd.
Hoeveel ik had weggestopt.
Hoeveel ik op pure wilskracht had gedaan.
Mijn zoon veroorzaakte die worstelingen niet.
Hij maakte zichtbaar wat er al zat.
En misschien ben ik hem daar, hoe gek dat ook klinkt, ergens zelfs dankbaar voor.
Want zonder die spiegel had ik misschien nooit ontdekt wat ik eigenlijk al die jaren met me meedroeg.
Vandaag kijk ik anders naar die periode.
Met meer begrip.
Meer zachtheid.
En eerlijk gezegd ook met meer trots.
Want ondanks alles ben ik blijven zoeken.
Blijven leren.
Blijven opstaan.
Ik woon inmiddels weer in Amsterdam.
Ik schrijf.
Ik herstel.
Ik leer mezelf steeds beter begrijpen.
En langzaam begin ik ook te begrijpen dat wat ik jarenlang als falen zag, misschien helemaal geen falen was.
Misschien was het een signaal.
Een signaal dat ik niet langer kon blijven overleven op pure wilskracht.
Dat het tijd was om naar mezelf te luisteren.
Om hulp te vragen.
Om te begrijpen waarom alles mij zoveel energie kostte.
Want misschien heb ik niet gefaald.
Misschien heb ik gewoon jarenlang geprobeerd te overleven zonder te begrijpen wat er werkelijk onder mijn worstelingen zat.
En dat is een heel ander verhaal.
En soms vraag ik me af…
Zijn er meer vrouwen die dachten dat ze alles aankonden, totdat ze moeder werden?
Of ben ik niet de enige die er pas veel later achter kwam dat ze al die jaren vooral aan het compenseren was? đź’›
— Mariska | Beauty Beyond
Geef een reactie