Sommige vrouwen houden hun cyclus bij omdat ze zwanger willen worden.
Ik houd mijn cyclus bij omdat ik graag wil weten waarom ik de ene week de wereld aankan en de week erna mijn sleutels zoek terwijl ze gewoon op tafel liggen.
Of in mijn hand.
Ook dat is al eens gebeurd.
Welkom in mijn hoofd.
Of beter gezegd:
Welkom in mijn chaos.
Als vrouw met ADHD ben ik altijd nieuwsgierig geweest naar patronen.
Waarom ben ik sommige dagen productief, sociaal en creatief?
Waarom voelt mijn hoofd op andere dagen alsof iemand alle tabbladen tegelijk heeft geopend?
En waarom lijkt het alsof ik iedere maand opnieuw verrast word door iets wat eigenlijk al jaren gebeurt?
Daarom ben ik mijn cyclus gaan bijhouden.
Niet omdat ik alles begrijp.
Integendeel.
Soms begrijp ik er nog steeds helemaal niets van.
Maar ik begon wel patronen te herkennen.
En hoe meer ik mijn cyclus bijhield, hoe meer ik ontdekte dat plannen voor mij niet begint met een agenda.
Het begint met begrijpen waar ik in mijn cyclus zit.
En misschien is dat ook niet zo gek.
Want tijd is sowieso niet echt mijn vriend.
Sterker nog, soms vraag ik me serieus af wie tijd eigenlijk heeft bedacht.
Er was ooit een periode waarin mensen geen agenda hadden.
Geen planners.
Geen Google Calendar.
Geen smartwatch die piept omdat je vergeten bent water te drinken.
Mensen leefden op ritme.
Op daglicht.
Op seizoenen.
Op energie.
Op gevoel.
Ze stonden op als de zon opkwam.
Gingen slapen als het donker werd.
Werkten wanneer er werk was.
Rusten wanneer ze moe waren.
En ergens vermoed ik dat mijn ADHD-brein daar nog steeds een voorkeur voor heeft.
Vraag me niet hoe lang iets duurt.
Ik heb geen idee.
Een blog schrijven kan twintig minuten duren.
Of drie uur.
Het verschil merk ik meestal pas achteraf.
Mijn brein werkt niet op tijd.
Mijn brein werkt op energie.
Op nieuwsgierigheid.
Op interesse.
Misschien verklaart dat ook waarom planners en ik nooit echt een gelukkig huwelijk zijn geworden.
Maar mijn cyclus-app?
Die houd ik al jaren trouw bij.
Blijkbaar vind mijn ADHD-brein dat wél interessant.
En hoe langer ik daarover nadenk, hoe logischer dat wordt.
Een planner vertelt me wat ik moet doen.
Mijn cyclus vertelt me waarom ik me voel zoals ik me voel.
En dat vind ik fascinerend.
De lente
Na mijn menstruatie voel ik vaak langzaam mijn energie terugkomen.
Mijn hoofd wordt helderder.
Ik krijg ideeën.
Ik krijg zin om dingen aan te pakken.
Dit is vaak de fase waarin ik nieuwe projecten start.
Blogs schrijf.
Nieuwe plannen maak voor Beauty Beyond.
Dingen uitzoek waar ik nieuwsgierig naar ben.
Mijn ADHD en nieuwsgierigheid lijken dan ineens een uitstekend team te vormen.
De zomer
Rond de eisprong voel ik me vaak op mijn sterkst.
Socialer.
Zelfverzekerder.
Meer energie.
Meer zin om mensen te zien.
Meer zin om afspraken te maken.
Dit zijn vaak de dagen waarop ik gesprekken plan, mensen ontmoet, samenwerkingen onderzoek of dingen doe waar veel energie voor nodig is.
Alsof mijn batterij volledig is opgeladen.
De herfst
Daarna verandert er langzaam iets.
Mijn energie wordt anders.
Mijn concentratie wordt soms minder.
Mijn hoofd voelt voller.
Mijn geduld wordt wat korter.
Vroeger vocht ik daartegen.
Nu probeer ik beter te luisteren.
Misschien hoeft niet alles vandaag.
Misschien hoef ik niet overal ja op te zeggen.
Misschien mag ik wat minder van mezelf verwachten.
De winter
En dan komen we bij de fase waar ik nu in zit.
Mijn persoonlijke winterslaap.
De fase waarin je mij regelmatig aantreft in bed met een dekentje, een bak ijs en zo min mogelijk prikkels.
Vroeger dacht ik dat ik lui was.
Dat ik me eroverheen moest zetten.
Dat ik gewoon moest doorpakken.
Meer afspraken maken.
Meer doen.
Meer presteren.
Maar inmiddels weet ik beter.
Want iedere keer als ik in deze fase probeer te leven alsof ik in mijn zomer zit, betaal ik daar later de prijs voor.
Dan word ik moe.
Overprikkeld.
Emotioneel.
Mijn hoofd raakt voller.
Mijn lichaam raakt vermoeider.
En uiteindelijk ben ik de rest van mijn cyclus minder productief.
Terwijl er iets heel bijzonders gebeurt als ik mijn lichaam geef waar het eigenlijk om vraagt.
Rust.
Minder afspraken.
Minder prikkels.
Meer herstel.
Meer ruimte.
Dan merk ik juist dat ik daarna bergen kan verzetten.
Niet omdat ik harder werk.
Maar omdat ik op het juiste moment rust neem.
Dat is misschien wel de grootste les die mijn cyclus mij heeft geleerd.
Niet iedere dag hoeft hetzelfde te zijn.
Niet iedere week hoeft hetzelfde te voelen.
En misschien is plannen voor vrouwen met ADHD daarom soms iets heel anders dan wat de gemiddelde productiviteitsgoeroe ons vertelt.
Misschien begint goed plannen niet met een agenda.
Misschien begint goed plannen met begrijpen hoe jouw energie werkt.
Hoe jouw lichaam werkt.
Hoe jouw brein werkt.
En eerlijk?
Dat heeft mij meer rust gegeven dan welke planner ooit heeft gedaan.
Nu ben ik benieuwd.
Houd jij je cyclus bij?
En herken je dat sommige weken alles vanzelf lijkt te gaan, terwijl je in andere weken het liefst met een dekentje op de bank kruipt en doet alsof de buitenwereld even niet bestaat?
Of ben ik niet de enige die soms denkt dat haar hormonen en ADHD samen een geheime WhatsApp-groep hebben waar ik zelf niet in zit? 😄💜
Geef een reactie