Vroeger vond ik het vervelend als mensen zeiden dat ik “te veel” was.
Te druk.
Te aanwezig.
Te enthousiast.
Te emotioneel.
Tegenwoordig denk ik vooral:
Dank je wel. 😆
Want eerlijk? Ik vind het eigenlijk heerlijk om te veel te zijn.
Misschien is dat ook precies waarom ik zo graag blog.
Ik heb namelijk altijd iets te vertellen.
Altijd.
Vraag het maar aan iedereen die mij kent.
Mijn mond kan uren doorgaan.
Van ADHD naar moederschap.
Van een wandeling door de Jordaan naar een levensles.
Van een kop koffie naar een compleet businessplan.
Soms binnen vijf minuten.
Mijn hoofd maakt nu eenmaal graag zijwegen.
Vroeger probeerde ik dat nog een beetje te verbergen.
Rustiger overkomen.
Niet te veel ruimte innemen.
Niet te veel praten.
Niet te enthousiast worden.
Maar waarom eigenlijk?
Dat ben ik helemaal niet.
Ik ben nieuwsgierig.
Ik ben creatief.
Ik ben iemand die overal verhalen in ziet.
En laten we eerlijk zijn: zonder mensen zoals wij zou het soms ook wel heel stil worden in de wereld.
Dus nee.
Ik ben niet van plan mijn mond nog dicht te houden.
Ik heb nog veel te veel verhalen te vertellen.
En gelukkig bestaat er tegenwoordig iets prachtigs voor mensen zoals ik:
Een blog.
Daar kan ik namelijk eindeloos praten zonder dat iemand hoeft te wachten tot ik klaar ben.
Dat is voor iedereen een win-win situatie.
Vooral voor de mensen die vroeger naast mij op verjaardagen zaten. 😂
Liefs,
Mariska
Trots eigenaar van een hoofd met 47 open tabbladen en een mond die daar graag verslag van doet.
Geef een reactie