Er is iets waar ik al een tijdje over twijfel.
Niet omdat ik er niet over wil praten.
Maar omdat ik niet wist of ik er klaar voor was om het hardop uit te spreken.
De afgelopen maanden heb ik veel geschreven over ADHD, overprikkeling, burn-out, moederschap en opnieuw beginnen.
Over de chaos in mijn hoofd.
Over het zoeken naar rust.
Over hoe het voelt om als vrouw jarenlang te denken dat je gewoon wat harder je best moet doen.
Wat ik nog niet echt heb gedeeld, is dat er ook een periode in mijn leven is geweest waarin ik manieren zocht om met stress, verdriet, onrust en emoties om te gaan die uiteindelijk niet goed voor mij waren.
En eerlijk?
Alleen al het schrijven van deze woorden voelt spannend.
Want schaamte is een gek ding.
Zelfs als je weet dat je niet meer die persoon bent.
Zelfs als je al verder bent.
Zelfs als je iedere dag opnieuw andere keuzes maakt.
Toch fluistert dat stemmetje soms nog:
“Misschien moet je dit gewoon voor jezelf houden.”
Maar de afgelopen tijd heb ik iets ontdekt.
Hoe meer ik dingen uitspreek, hoe minder macht ze over mij hebben.
Zolang iets verstopt zit in een donker hoekje van mijn hoofd, blijft het groeien.
Dan wordt het groter dan het eigenlijk is.
Maar zodra ik het benoem, gebeurt er iets bijzonders.
Dan wordt het menselijk.
Dan wordt het een ervaring.
Een hoofdstuk.
Niet mijn hele verhaal.
Gewoon een hoofdstuk.
Lange tijd dacht ik dat ik alleen de mooie stukken van herstel mocht laten zien.
De wandelingen door Amsterdam.
De koffie in de ochtendzon.
Mijn blog.
Mijn nieuwe woning.
De kleine overwinningen.
De inzichten.
De groei.
Maar als er één ding is dat ik heb geleerd, dan is het dat herstel meestal niet begint op de mooie momenten.
Het begint vaak op de momenten waarop je stopt met wegrennen voor jezelf.
Wanneer je eerlijk durft te kijken naar wat er echt speelt.
Zonder excuses.
Maar ook zonder jezelf kapot te maken.
Want dat laatste kon ik altijd heel goed.
Mezelf veroordelen.
Mezelf vergelijken.
Mezelf afvragen waarom alles voor anderen zoveel makkelijker leek.
Terwijl ik nu steeds beter begrijp dat ik jarenlang simpelweg aan het overleven was.
En dat is iets anders dan leven.
Misschien deel ik dit wel omdat ik weet dat ik niet de enige ben.
Misschien leest er ergens een vrouw mee die ook jarenlang heeft gedacht dat ze gewoon zwakker was dan de rest.
Dat ze meer discipline nodig had.
Meer structuur.
Meer wilskracht.
Terwijl ze eigenlijk vooral moe was.
Op.
Overprikkeld.
En op zoek naar ademruimte.
Want uiteindelijk zocht ik geen problemen.
Ik zocht rust.
Alleen zocht ik die soms op de verkeerde plekken.
Vandaag zoek ik die rust ergens anders.
In schrijven.
In wandelen.
In stilte.
In mijn geloof.
In een goed gesprek.
Soms gewoon in een kop koffie terwijl ik uit het raam staar en vergeet wat ik eigenlijk van plan was te doen.
ADHD hè.
Blijft een avontuur.
Ik deel dit niet omdat ik medelijden wil.
Ook niet omdat ik mezelf wil definiëren door moeilijke periodes uit mijn verleden.
Ik deel het omdat ik steeds meer geloof dat eerlijkheid ruimte creëert.
Ruimte voor gesprekken.
Ruimte voor begrip.
Ruimte voor herstel.
En misschien ook ruimte voor iemand anders om te denken:
“Hé… misschien ben ik niet de enige.”
Ik weet niet precies waar deze weg mij gaat brengen.
Maar ik weet wel dat ik niet terug wil naar de versie van mezelf die alles alleen probeerde te dragen.
Die dacht dat kwetsbaarheid een zwakte was.
Die altijd sterk moest zijn.
Tegenwoordig geloof ik iets anders.
Ik geloof dat echte kracht juist zit in eerlijk durven zijn.
Ook wanneer dat spannend is.
Misschien begint herstel niet met een grote doorbraak.
Misschien begint het met één eerlijk gesprek.
Eén eerlijk blog.
Of één zin waarvan je nooit had gedacht dat je hem hardop zou durven uitspreken.
En misschien is dat voor vandaag meer dan genoeg.
💛
— Mariska | Beauty Beyond
Geef een reactie