Als je mij twintig jaar geleden had gevraagd wat ADHD was, had ik waarschijnlijk gezegd:
“Drukke jongetjes die niet stil kunnen zitten.”
Ik zou mezelf er in ieder geval nooit in hebben herkend.
Ik was niet degene die door de klas rende.
Ik zat vooral in mijn hoofd.
Veel nadenken.
Veel voelen.
Veel aanpassen.
En vooral heel goed worden in doorgaan.
Pas op latere leeftijd begon ik te begrijpen dat sommige dingen waar ik mijn hele leven tegenaan liep misschien niet zomaar karaktereigenschappen waren.
Waarom kritiek soms veel harder binnenkwam dan bij andere mensen.
Waarom ik me dagen druk kon maken om een opmerking die iemand anders allang vergeten was.
Waarom ik voortdurend bezig was met wat andere mensen van mij vonden.
En waarom ik altijd het gevoel had dat ik nét iets harder moest werken om mee te draaien.
Toen ik mij meer ging verdiepen in ADHD bij vrouwen, kwam ik ook steeds vaker de term RSD tegen. Rejection Sensitive Dysphoria. Een hele mond vol voor iets wat veel mensen misschien herkennen: het gevoel dat afwijzing, kritiek of teleurstelling extra hard binnenkomt.
Of dat voor mij alleen ADHD is, een stukje verleden, of een combinatie van beide? Daar heb ik eerlijk gezegd niet eens een definitief antwoord op.
Wat ik wel weet, is dat ik vroeger al heel gevoelig was voor de sfeer in een ruimte.
Ik voelde vaak haarfijn aan hoe iemand zich voelde.
Ik paste me gemakkelijk aan.
En ergens onderweg werd dat zo normaal dat ik niet eens meer doorhad hoeveel energie dat eigenlijk kostte.
De laatste jaren ben ik steeds vaker gaan lezen over de overlap tussen ADHD, hooggevoeligheid, trauma en RSD.
Niet om mezelf in een hokje te stoppen.
Maar juist omdat het soms fijn is om woorden te vinden voor dingen die je altijd al voelde.
Ik schrijf dit ook niet omdat ik antwoorden heb.
Sterker nog, ik heb vaak meer vragen dan antwoorden.
Maar misschien zijn er meer vrouwen die zichzelf pas op latere leeftijd zijn gaan begrijpen.
Vrouwen die jarenlang dachten dat ze gewoon te gevoelig waren.
Te chaotisch.
Te emotioneel.
Of gewoon “anders”.
Misschien is er helemaal niets mis met je.
Misschien ben je gewoon nog aan het ontdekken hoe jouw gebruiksaanwijzing werkt.
En eerlijk? Die van mij lees ik op mijn 38e soms ook nog steeds achterstevoren.
Daarom ben ik benieuwd.
Herken jij jezelf in dit verhaal?
Kwam jouw ADHD ook pas later aan het licht?
En hoe ervaar jij kritiek, afwijzing of het gevoel dat je niet begrepen wordt?
Laat gerust een reactie achter. Ik lees graag mee. 💜
Dit artikel is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en persoonlijke zoektocht. Ik ben geen therapeut of specialist, gewoon een vrouw die probeert te begrijpen hoe haar eigen brein werkt en die haar ervaringen deelt in de hoop dat anderen zich iets minder alleen voelen. ✨
Geef een reactie