Hoe meer ik leer over ADHD en hormonen, hoe meer ik begrijp waarom ik soms denk dat er vier verschillende vrouwen in mij wonen.
Want eerlijk?
Er zijn dagen waarop ik denk:
“Ik kan alles.”
En een week later vraag ik me af waarom ik moeite heb om een e-mail te beantwoorden.
Vroeger dacht ik dat ik gewoon niet consistent was.
Dat ik harder mijn best moest doen.
Beter moest plannen.
Meer discipline moest hebben.
Maar inmiddels weet ik dat er iets anders meespeelt.
Hormonen.
Die kleine chemische fabriek die iedere maand opnieuw besluit om een compleet nieuw seizoen uit te brengen.
En ADHD zit op de eerste rij.
Met popcorn.
Vooral de week voor mijn menstruatie.
Dan verandert mijn brein ineens van een snelle Ferrari in een winkelwagentje met een wiel dat naar links trekt.
Alles kost meer energie.
Ik ben sneller afgeleid.
Sneller emotioneel.
Sneller moe.
En vooral:
sneller klaar met mensen. 😂
Wat ik interessant vind, is dat veel vrouwen met ADHD jarenlang denken dat er iets mis met ze is.
Waarom ben ik de ene week productief, sociaal en vol ideeën…
…en de andere week wil ik een dekentje, een kop thee en vooral geen ingewikkelde gesprekken?
Omdat je geen robot bent.
Je bent een vrouw.
Met een cyclus.
En voor vrouwen met ADHD kan die cyclus behoorlijk wat invloed hebben.
Sinds ik mijn cyclus bijhoud, begrijp ik mezelf veel beter.
Ik plan belangrijke afspraken liever in de weken waarin mijn energie hoog is.
Nieuwe projecten?
Prima.
Netwerken?
Leuk.
Presentaties?
Kom maar op.
Maar de week voordat mijn menstruatie begint?
Dan plan ik het liefst alleen afspraken met mijn koelkast.
Die stelt namelijk geen moeilijke vragen.
Wat ik misschien nog wel het meest bijzonder vind, is dat ik daardoor ook anders naar mezelf ben gaan kijken.
Met meer begrip.
Minder oordeel.
Minder:
“Waarom lukt dit nu weer niet?”
En meer:
“Ah, wacht even. Ik weet precies wat hier gebeurt.”
Dat verschil is enorm.
Want zelfkennis geeft rust.
En rust is voor een ADHD-brein ongeveer hetzelfde als wifi voor een ondernemer.
Je merkt pas hoe belangrijk het is als het wegvalt.
Dus nee.
Ik ben niet lui.
Niet ongemotiveerd.
Niet grillig.
Ik ben gewoon een vrouw met ADHD die eindelijk begrijpt dat haar hormonen ook een mening hebben.
En eerlijk?
Ze hebben die mening meestal niet subtiel. 😉
Misschien wonen er inderdaad vier vrouwen in mijn hoofd.
Maar nu ik weet wanneer ze ongeveer langskomen, kunnen we het eigenlijk best goed met elkaar vinden.
Geef een reactie