Ik volg momenteel een NLP-opleiding (Neuro Linguïstisch Programmeren), een methode die kijkt naar hoe gedachten, taal en gedrag met elkaar verbonden zijn.
En eerlijk?
Ik vind het fascinerend.
Niet omdat ik coach wil worden.
Niet omdat ik ineens alle antwoorden heb.
Maar omdat ik altijd nieuwsgierig ben geweest naar mensen.
Waarom doen we wat we doen?
Waarom reageren we zoals we reageren?
Waarom lukt iets de ene persoon wel en de andere niet?
En misschien nog wel de belangrijkste vraag:
Waarom ben ik zoals ik ben?
Dat laatste werd extra interessant toen ik een paar jaar geleden ontdekte dat ik ADHD heb.
Want als ik vroeger het woord ADHD hoorde, dacht ik aan drukke jongetjes die door een klaslokaal renden alsof er ergens gratis snoep werd uitgedeeld.
Niet aan mezelf.
Ik zat vooral in mijn hoofd.
Mijn lichaam zat stil.
Mijn gedachten absoluut niet.
Pas later ontdekte ik iets wat tegenwoordig steeds vaker wordt besproken:
Neurodiversiteit.
Een ingewikkeld woord voor iets heel simpels.
Niet ieder brein werkt hetzelfde.
Dat is alles.
Sommige mensen hebben een brein dat houdt van structuur, planning en overzicht.
Andere mensen hebben een brein dat tijdens het opruimen van de keuken ineens een businessplan bedenkt, drie nieuwe blogonderwerpen verzint en vervolgens vergeet waarom ze eigenlijk naar de keuken liepen.
Ik behoor duidelijk tot de tweede groep. 😂
Wat ik mooi vind aan zowel neurodiversiteit als NLP is dat het niet begint met de vraag:
“Wat is er mis met mij?”
Maar met:
“Hoe werk ik eigenlijk?”
Dat is een totaal andere benadering.
Jarenlang probeerde ik mezelf te verbeteren.
Nu probeer ik mezelf te begrijpen.
Dat voelt een stuk vriendelijker.
Want misschien hoef ik mezelf niet te repareren.
Misschien heb ik gewoon een andere gebruiksaanwijzing.
Een gebruiksaanwijzing die ik pas op mijn achtendertigste langzaam begin te lezen.
En eerlijk?
Het verklaart een hoop.
De hyperfocus.
De creativiteit.
De chaos.
De duizend ideeën.
De gevoeligheid.
De eindeloze nieuwsgierigheid.
En misschien is dat wel de grootste les die ik de afgelopen jaren heb geleerd.
Je hoeft niet te worden zoals iedereen.
Je hoeft alleen te ontdekken hoe jij werkt.
Want zodra je dat begrijpt, stopt het gevecht.
En begint de samenwerking.
Met jezelf.
En dat is misschien wel de mooiste opleiding die ik ooit heb gevolgd.
Geef een reactie