Jarenlang dacht ik dat er iets mis was met mij.
Niet ernstig mis.
Maar wel zo’n gevoel van:
“Waarom lijkt dit voor iedereen makkelijker dan voor mij?”
Ik was niet dom.
Integendeel.
Ik was juist altijd nieuwsgierig.
Als iets mijn interesse had, kon ik er uren over lezen, luisteren en leren.
Maar school?
Dat was een ander verhaal.
Ik leerde anders.
Terwijl de docent uitleg gaf, was mijn hoofd vaak al bezig met drie andere onderwerpen tegelijk.
Niet omdat ik niet luisterde.
Nou ja… soms ook een beetje omdat ik niet luisterde.
Maar vooral omdat mijn hoofd nooit stil stond.
Toen ik ging werken ontdekte ik iets bijzonders.
Ik was eigenlijk best goed met mensen.
Klanten voelden zich gehoord.
Ik luisterde aandachtig.
Dacht mee.
En kwam vaak met oplossingen waar anderen niet aan dachten.
Mijn ADHD werkte daar soms juist vóór mij.
Toen ik badkamers verkocht, kon ik me volledig verliezen in een klantgesprek. Terwijl iemand zijn wensen vertelde, had mijn hoofd vaak al meerdere oplossingen bedacht.
Een andere kleur tegel.
Een betere indeling.
Een mooiere kraan.
En natuurlijk de bijverkoop waar mijn commerciële ADHD-brein ook meteen kansen zag.
Klanten blij.
Manager blij.
Omzet blij.
Iedereen blij.
Nou ja, bijna iedereen.
Want ondertussen was ik meestal mijn telefoon kwijt.
Na twintig minuten zoeken bleek die dan weer in een showroombad te liggen.
Of in een douchecabine.
Blijkbaar was ik zo goed in badkamerverkoop dat zelfs mijn telefoon alvast een wellness-arrangement had geboekt.
Dat was eigenlijk het verhaal van mijn leven.
Mensen zagen een vrouw die haar zaken goed op orde had.
Ik zag iemand die professioneel aan het improviseren was.
Ik kon moeiteloos een badkamer van duizenden euro’s verkopen.
Maar mijn eigen telefoon terugvinden?
Dat bleek iedere week opnieuw een uitdaging.
Toch bleef ik doorgaan.
Hard werken.
Nog harder werken.
En als dat niet werkte?
Nog iets harder werken.
Dat bleek jarenlang mijn belangrijkste strategie.
Niet omdat ik zo ambitieus was.
Maar omdat ik voortdurend probeerde bij te benen.
Ik dacht dat ik meer discipline nodig had.
Beter moest plannen.
Rustiger moest worden.
Meer structuur moest hebben.
Kortom:
Ik dacht dat ik gewoon harder mijn best moest doen.
Totdat mijn lichaam daar op een dag anders over dacht.
Burn-out.
Volledig vastlopen.
Geen energie meer.
Geen reserves meer.
Gewoon op.
En eerlijk?
Dat was misschien wel de eerste keer dat ik echt moest luisteren naar wat mijn lichaam al jaren probeerde te vertellen.
Namelijk dat ik niet kapot was.
Ik was niet lui.
Niet ongemotiveerd.
Niet zwak.
Ik was een vrouw met ADHD die jarenlang geprobeerd had te leven alsof ze geen ADHD had.
Tegenwoordig kijk ik heel anders naar succes.
Vroeger dacht ik dat succes betekende dat je steeds hoger klom.
Meer verantwoordelijkheid kreeg.
Meer presteerde.
Meer deed.
Nu denk ik dat succes iets heel anders is.
Succes is rust.
Succes is een dag hebben waarop mijn hoofd meewerkt.
Succes is tijd nemen voor een wandeling.
Succes is schrijven.
Verhalen delen.
En een community bouwen voor vrouwen die zichzelf herkennen in wat ik schrijf.
Vrouwen die zich jarenlang hebben aangepast.
Vrouwen die zich afvragen waarom alles zoveel energie kost.
Vrouwen die soms denken dat zij het probleem zijn.
Terwijl ze misschien gewoon een andere gebruiksaanwijzing hebben.
Met Beauty Beyond probeer ik die vrouwen een plek te geven.
Geen perfecte plek.
Geen plek waar iedereen alles op orde heeft.
Sterker nog, de kans is groot dat ik tijdens het schrijven van deze blog minstens één keer mijn telefoon kwijt ben geweest.
Maar wel een plek waar we eerlijk mogen zijn.
Over ADHD.
Over overprikkeling.
Over moederschap.
Over opnieuw beginnen.
En over het feit dat je soms pas op je 38e ontdekt dat je nooit stuk bent geweest.
Je hebt alleen jarenlang geprobeerd een versie van jezelf te zijn die je nooit was.
En eerlijk?
Dat is best vermoeiend.
Geef een reactie