Vroeger, als ik het woord ADHD hoorde, dacht ik aan drukke jongetjes.
Van die kinderen die geen seconde stil konden zitten.
Die rondrenden alsof er ergens brand was uitgebroken.
Dat beeld had ik.
En daarom duurde het bij mij zo lang voordat iemand überhaupt dacht aan ADHD.
Want ik was niet dat meisje.
Ik zat vooral in mijn hoofd.
Mijn lichaam zat misschien stil.
Mijn gedachten absoluut niet.
Ik praatte veel.
Had altijd ideeën.
Droomde weg.
Vergat dingen.
Sprong van onderwerp naar onderwerp.
En stelde waarschijnlijk iets te veel vragen.
Tenminste, dat kreeg ik vaak te horen.
“Hou eens op met praten.”
“Let nou eens op.”
“Kun je niet gewoon even stil zijn?”
Er was altijd wel iets dat ik niet helemaal goed deed.
Of in ieder geval niet op de manier waarop anderen vonden dat het hoorde.
En eerlijk?
Dat voelde soms best eenzaam.
Alsof iedereen een handleiding had gekregen voor het leven.
Behalve ik.
Dus deed ik wat veel meisjes doen.
Ik paste me aan.
Ik compenseerde.
Ik lachte.
Ik deed mijn best.
En ondertussen dacht ik vooral dat er iets mis was met mij.
Pas ongeveer vijf jaar geleden ontdekte ik dat ik ADHD had.
En eerlijk?
Ik was verbaasd. 😂
Ik?
ADHD?
Dat leek me onmogelijk.
Totdat ik me erin ging verdiepen.
En ineens vielen er puzzelstukjes op hun plek.
De hyperfocus.
De duizend ideeën tegelijk.
De chaos.
De creativiteit.
Het gevoel dat mijn hoofd soms sneller liep dan de rest van de wereld.
Alles begon logisch te worden.
Voor het eerst keek ik niet meer naar mezelf als iemand die overal net naast greep.
Maar als iemand die gewoon anders bedraad is.
En dat verschil is enorm.
Want hoe meer ik mezelf leerde begrijpen, hoe meer ik mezelf begon te accepteren.
Wat vroeger een verzameling “tekortkomingen” leek, bleek ook een verzameling kwaliteiten te zijn.
Mijn nieuwsgierigheid.
Mijn creativiteit.
Mijn enthousiasme.
Mijn vermogen om compleet op te gaan in iets waar ik van hou.
Zoals schrijven.
Zoals verhalen vertellen.
Zoals deze blog.
Vijf jaar geleden kreeg ik een diagnose.
Maar eigenlijk kreeg ik iets veel waardevollers.
Begrip.
Voor mezelf.
En nu, vijf jaar later, omarm ik het met liefde.
Niet iedere dag.
Niet altijd perfect.
Maar wel steeds vaker.
Dus als ik een vreemde eend ben…
Dan ben ik daar eigenlijk best trots op.
Want tussen al die gewone eenden zwemmen er niet veel die een blog beginnen, duizend ideeën per dag hebben en ondertussen proberen uit te vogelen hoe hormonen, ADHD, spiritualiteit en het leven eigenlijk werken.
En eerlijk?
Ik zou het niet anders willen. 🩷
Misschien is dat uiteindelijk ook de reden dat ik schrijf.
Niet omdat ik alle antwoorden heb.
Niet omdat ik expert ben.
Maar omdat ik jarenlang dacht dat ik de enige was.
Dat ik gewoon chaotisch was.
Te gevoelig.
Te druk in mijn hoofd.
Te veel.
Nu weet ik beter.
En daarom geef ik jullie af en toe een kijkje in mijn ADHD-brein.
De mooie kanten.
De lastige kanten.
De grappige kanten.
De chaotische kanten.
Niet om medelijden op te wekken.
Maar om herkenning te creëren.
Want misschien leest er ergens een vrouw mee die net als ik jarenlang dacht dat ze gewoon niet goed genoeg was.
Terwijl ze eigenlijk nooit kapot was.
Ze was alleen anders bedraad.
En soms begint begrip met het verhaal van iemand anders.
Dus welkom in mijn hoofd.
Het is hier af en toe een rommeltje.
Maar saai is het nooit. 😉🩷
Geef een reactie