Als female empath met een ADHD-brein heb ik het op liefdesgebied niet altijd makkelijk gehad.
Sterker nog.
Als ik terugkijk op sommige keuzes denk ik soms:
“Mariska… wat was hier precies het plan?” 😅
Want als een man te saai was?
Dan was ik vaak alweer onderweg.
Niet omdat hij geen goed mens was.
Integendeel.
Vaak waren het juist de mannen met een goed hart die ik niet zag staan.
De rustige mannen.
De stabiele mannen.
De mannen die beschikbaar waren.
Ik vond ze vaak te lief.
Te voorspelbaar.
Te veilig.
Pijnlijk om toe te geven.
Maar wel waar.
Chaos voelde als thuis
Pas veel later begon ik te begrijpen dat ik niet verliefd werd op chaos.
Chaos voelde vertrouwd.
En wat vertrouwd voelt, voelt veilig.
Zelfs wanneer het dat helemaal niet is.
Mijn zenuwstelsel was gewend geraakt aan spanning.
Aan zoeken.
Aan twijfelen.
Aan hopen.
Aan wachten.
Aan analyseren.
Dus wanneer er eindelijk eens een gezonde man voor mijn neus stond, gebeurde er iets geks.
Mijn brein dacht:
“Ja leuk hoor…
Maar wanneer begint het moeilijke gedeelte?”
😅
Maar ik was zelf ook niet bepaald makkelijk
Eerlijk is eerlijk.
Ik viel niet alleen op ingewikkelde mannen.
Ik was zelf ook een uitdaging.
Want terwijl ik mannen aantrok die niet altijd de beste bedoelingen hadden…
Was ik zelf ook razendsnel weg.
Bij het eerste rode vlaggetje.
Bij de eerste twijfel.
Bij de eerste karaktertrek die me niet aanstond.
Ik had mijn moeder zien blijven in een relatie die haar niet gelukkig maakte.
En ergens besloot ik als jong meisje:
Dat gaat mij niet gebeuren.
Dus zodra ik dacht dat iemand niet bij mij paste?
Weg was ik.
Niet omdat ik gemeen was.
Niet omdat ik niet kon liefhebben.
Maar omdat ik bang was om vast te zitten in iets wat niet goed voelde.
Zonder handleiding
Het probleem was alleen…
Ik had geen idee wat gezonde liefde eigenlijk was.
Geen vrouw die me uitlegde hoe relaties werken.
Dus ik deed wat ik altijd deed.
Ik zocht het zelf uit.
Met vallen.
Veel vallen.
En soms ook behoorlijk hard vallen.
Want als je jong bent, gevoelig bent, graag het goede in mensen ziet én ondertussen zelf nog zoekt naar wie je bent…
Dan ben je soms een makkelijke prooi voor mensen met minder goede bedoelingen.
Niet omdat je dom bent.
Maar omdat je nog aan het leren bent.
De foute mannen
En geloof me.
Ik had er een radar voor.
Of misschien trokken ze mij aan.
Dat kan ook. 😅
De mysterieuze man.
De ingewikkelde man.
De man met een verleden.
De man die niet helemaal beschikbaar was.
De man die je zenuwstelsel volledig activeerde.
Bingo.
Verliefd.
Achteraf gezien denk ik dat ik niet verliefd werd op de man.
Ik werd verliefd op de uitdaging.
Op het potentieel.
Op het idee van wat het zou kunnen worden.
Dat is iets anders.
Maar wat is eigenlijk fout?
En tegenwoordig vraag ik mezelf iets heel anders af.
Wat is een foute man eigenlijk?
Serieus.
Wie bepaalt dat?
De man die beschadigd is?
De man die zoekende is?
De man die niet klaar is voor een relatie?
Ben ik dan automatisch de goede?
Ik denk het niet.
Ik ben zelf ook niet altijd makkelijk geweest.
Ik heb mensen verlaten.
Ik ben weggegaan wanneer blijven misschien beter was geweest.
Ik heb gedacht dat liefde perfect moest zijn.
Dus misschien gaat het leven niet over goede en slechte mensen.
Misschien gaat het over bewustzijn.
Over timing.
Over groei.
Over twee mensen die bereid zijn eerlijk naar zichzelf te kijken.
En nu?
Tegenwoordig ben ik nog steeds op zoek naar liefde.
Absoluut.
Ik ben een romanticus.
Dat zal waarschijnlijk nooit veranderen.
Maar ik smeek er niet meer om.
Ik ren er niet meer achteraan.
Ik verlies mezelf er niet meer in.
En als ik tegenwoordig een man tegenkom waarvan mijn hele zenuwstelsel direct begint te loeien alsof er brand is…
Dan zie ik dat niet meer automatisch als liefde. 😄
Dat alleen al heeft me een hoop ellende bespaard.
Wat ik tegenwoordig zoek
Ik zoek geen perfectie meer.
Godzijdank niet.
Dat lijkt me doodvermoeiend.
Ik zoek een goed hart.
Eerlijkheid.
Verantwoordelijkheid.
Iemand die zichzelf kent.
Iemand die niet verwacht dat ik hem red
.
Want ik ben eindelijk gestopt met mensen redden.
Dat was ook een fulltime baan trouwens.
Onbetaald.
Geen aanrader. 😅
En misschien is dat wel de grootste verandering van allemaal.
Vroeger zocht ik iemand die mij compleet maakte.
Nu weet ik dat ik al compleet ben.
Liefde is welkom.
Maar het is geen reddingsboei meer.
Het is een bonus.
En eerlijk?
Dat voelt een stuk rustiger.
🤍
Herken jij dit?
Heb jij liefde ooit verward met spanning? Of ontdekte jij later dat rust misschien wel het mooiste gevoel van allemaal is?
Geef een reactie