Soms zijn het niet de grote gebeurtenissen die een nieuw hoofdstuk markeren.
Soms is het gewoon een bed.
Na mijn verhuizing naar Amsterdam was ik druk bezig om van mijn nieuwe woning weer een thuis te maken. Dozen uitpakken, meubels verschuiven, honderd keer bedenken waar iets moet staan om het vervolgens toch weer te verplaatsen.
Mijn ADHD-brein draaide overuren.
Eén ding wist ik wel zeker: ik wilde een goed bed.
Na wat zoeken kwam ik terecht bij Joybuy. Een webshop met verrassend veel keuze en prijzen waar ik blij van werd. Uiteindelijk vond ik een bed dat perfect bij mijn nieuwe slaapkamer paste.
De eerste verrassing kwam tijdens de bezorging.
Iedereen die ooit in Amsterdam heeft gewoond weet dat sommige trappenhuizen een uitdaging kunnen zijn. Smalle bochten, steile trappen en weinig ruimte om te manoeuvreren.
Toch werd alles zonder gedoe naar boven gebracht.
Geen geklaag.
Geen gezucht.
Gewoon vriendelijke service.
Dat alleen al vond ik een verademing.
Maar daarna begon het echte avontuur.
De montage.
Nu heb ik ADHD en dat betekent dat ik soms drie weken tegen een klus kan aankijken. Maar het betekent ook dat wanneer de hyperfocus toeslaat, ik ineens een complete verbouwing zou kunnen uitvoeren zonder te merken dat het avond is geworden.
Dit werd zo’n dag.
Met een kop koffie, een handleiding en een gezonde dosis optimisme begon ik aan het bed.
Drie uur later stond het volledig in elkaar.
In mijn eentje.
Geen ruzie met de handleiding.
Geen ontbrekende onderdelen.
Geen schroeven over.
Dat voelde als een kleine overwinning.
Alsof het bed zelf nog niet genoeg avontuur opleverde, had ik er ook meteen een lekker dik matras bij besteld.
Dat kwam volledig vacuüm verpakt aan.
Nu had ik nog nooit zo’n matras uitgepakt, dus ik dacht: hoe moeilijk kan het zijn?
Met een schaar maakte ik voorzichtig een klein gaatje in de verpakking.
Nou…
Op dat moment dacht ik serieus dat er ergens in de Jordaan een bomaanslag had plaatsgevonden.
Wat een KNAL.
Dat matras besloot binnen een paar seconden terug te keren naar zijn oorspronkelijke formaat en ik schrok me werkelijk kapot.
Ik stond daar in mijn slaapkamer, hartslag 180, terwijl het matras langzaam groter werd alsof ik een experiment van National Geographic had losgelaten.
Achteraf kon ik er hard om lachen.
Weer zo’n typisch moment waarvan ik dacht: dit verzin je toch niet?
Maar eerlijk is eerlijk…
Toen alles eenmaal stond en ik die eerste avond onder mijn dekbed kroop, voelde het bijzonder.
Niet vanwege het bed zelf.
Niet vanwege het matras.
Maar omdat het symbool stond voor iets veel groters.
Een nieuw begin.
Een eigen plek.
Rust.
Na een periode waarin er veel is veranderd in mijn leven voelde dat moment als thuiskomen.
En soms begint thuiskomen gewoon met een bed, een matras en een onverwachte knal waar je drie dagen later nog om moet lachen.
Sommige links in dit artikel zijn affiliate links. Koop je iets via zo’n link, dan ontvang ik mogelijk een kleine vergoeding. Voor jou verandert er niets aan de prijs, maar je steunt er wel mijn blog mee. 🩷
Mocht je dus ineens ook besluiten een bed te bestellen, dan draag je indirect bij aan mijn koffievoorraad én toekomstige ADHD-projecten. Dat leek me belangrijk om even te melden.
Geef een reactie