Jarenlang dacht ik dat ADHD iets was wat me tegenhield.
Iets wat gerepareerd moest worden.
Iets wat ervoor zorgde dat ik anders was dan de rest.
Ik was de vrouw die haar sleutels kwijt was.
Die drie dingen tegelijk deed.
Die halverwege een gesprek ineens aan iets totaal anders dacht.
Die altijd druk was.
Altijd bezig.
Altijd onderweg.
En eerlijk?
Soms was ik daar behoorlijk moe van.
Waarom lukt het anderen wel?
Ik heb jarenlang naar andere mensen gekeken en gedacht:
Waarom lukt het hen wel?
Waarom kunnen zij rustig plannen?
Waarom raken zij niet afgeleid?
Waarom lijken zij zoveel minder moeite te hebben met het leven?
Wat ik toen nog niet wist, was dat ik mezelf voortdurend vergeleek met mensen die een compleet ander besturingssysteem hebben.
Mijn brein werkt anders.
Niet slechter.
Anders.
Het probleem was niet mijn ADHD
Pas veel later begon ik iets te begrijpen.
Mijn ADHD was niet altijd het probleem.
Mijn omgeving was dat soms wel.
School was niet gebouwd voor mensen zoals ik.
Veel banen waren niet gebouwd voor mensen zoals ik.
Het systeem beloont vaak voorspelbaarheid.
Structuur.
Rust.
Herhaling.
Terwijl mijn brein juist aangaat van nieuwsgierigheid.
Creativiteit.
Uitdaging.
Verbinding.
Nieuwe ideeën.
Geen wonder dat ik me soms een vreemde eend voelde.
Een hoofd vol ideeën
Wat ik tegenwoordig zie als een kracht, zag ik vroeger als een tekortkoming.
Mijn hoofd staat nooit stil.
Dat kan vermoeiend zijn.
Maar het betekent ook dat ik overal mogelijkheden zie.
Ik zie verbanden.
Patronen.
Oplossingen.
Verhalen.
Waar anderen een probleem zien, zie ik vaak tien manieren waarop het opgelost kan worden.
Soms tegelijkertijd. 😅
De keerzijde van een snelle motor
Natuurlijk heeft ADHD ook een schaduwkant.
Ik raak overprikkeld.
Ik kan mezelf verliezen in enthousiasme.
Ik begin soms aan tien dingen tegelijk.
Ik heb meer rust nodig dan ik vroeger dacht.
Maar inmiddels weet ik ook dat iedere kracht een keerzijde heeft.
Een raceauto is geweldig.
Maar niet als je vergeet af en toe te tanken.
Mijn grootste inzicht
Het grootste inzicht kwam eigenlijk pas de laatste jaren.
Ik hoef niet iemand anders te worden.
Ik hoef niet minder Mariska te zijn.
Ik hoef niet te passen in een systeem dat niet voor mij gemaakt is.
Ik mag leren hoe mijn eigen brein werkt.
En vervolgens een leven bouwen dat daarbij past.
Dat is iets heel anders.
Van overleven naar bouwen
Vroeger gebruikte ik mijn energie vooral om te overleven.
Om door te gaan.
Om alle ballen hoog te houden.
Tegenwoordig probeer ik diezelfde energie ergens anders voor te gebruiken.
Voor mijn groei.
Voor mijn schrijven.
Voor mijn dromen.
Voor mijn onderneming.
Voor de vrouwen die zich misschien net zo verloren voelen als ik me ooit voelde.
Want als er één ding is dat ADHD mij heeft geleerd, dan is het dit:
Ik geef niet snel op.
Ik val.
Ik sta op.
Ik begin opnieuw.
En opnieuw.
En opnieuw.
Totdat het lukt.
Van beperking naar kracht
Misschien is ADHD geen beperking.
Misschien is het een kracht die je eerst moet leren begrijpen.
Een kracht zonder handleiding.
Een kracht die soms chaos veroorzaakt.
Maar ook een kracht die creativiteit, veerkracht, lef en doorzettingsvermogen met zich meebrengt.
En eerlijk?
Ik zou mezelf niet meer willen ruilen.
Niet voor een rustiger hoofd.
Niet voor een makkelijker leven.
Want alles wat ik heb meegemaakt heeft mij gevormd tot de vrouw die ik vandaag ben.
En daar ben ik eigenlijk best trots op.
🌿🤍
Herken jij jezelf hierin?
Zie jij ADHD als een beperking, een kracht of misschien een beetje van allebei?
Ik lees graag jullie ervaringen.
Geef een reactie