Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen.
Deze blog gaat niet over hoeveel volgers ik heb.
Of hoeveel volgers ik nog ga krijgen.
Sterker nog.
Als er morgen duizend mensen bijkomen is dat leuk.
Maar het is niet waarom ik schrijf.
Ik schrijf voor die ene persoon die dit leest en denkt:
“Wacht eens even… dit klinkt precies als mijn hoofd.”
Voor de mensen die al jarenlang proberen mee te draaien in een maatschappij die niet altijd voor hen gemaakt lijkt.
De mensen die altijd maar doorgaan.
Nog een dag.
Nog een week.
Nog een jaar.
De mensen die hun eigen gevoelens zo lang hebben weggestopt dat ze niet eens meer weten hoe rust voelt.
En ondertussen krijgen ze van iedereen hetzelfde advies.
“Je moet gewoon doorzetten.”
“Je stelt je aan.”
“Iedereen heeft het druk.”
Ja.
Leuk verhaal jongens.
Maar hoe dan?
Want als je hoofd overuren draait terwijl je lichaam al lang op de reservebank zit, dan voelt dat soms niet als een oplossing.
Dan ga je twijfelen.
Misschien ligt het aan mij.
Misschien ben ik niet sterk genoeg.
Misschien doe ik iets verkeerd.
Misschien ben ik gewoon stuk.
En dat is precies waarom ik schrijf.
Niet omdat ik alle antwoorden heb.
Sterker nog.
Ik ben soms al trots als ik weet waar ik mijn sleutels heb neergelegd.
Ik wil geen cursusgoeroe zijn.
Ik wil je niet vertellen hoe jij moet leven.
Jij hebt jouw eigen pad.
Jouw eigen lessen.
Jouw eigen verhaal.
Maar wat ik wel kan doen, is een kijkje geven in mijn hoofd.
In mijn chaos.
In mijn humor.
In mijn ADHD.
In de manier waarop ik probeer rust te vinden zonder mezelf kwijt te raken.
Niet omdat mijn manier dé manier is.
Maar omdat herkenning soms al genoeg is om je minder alleen te voelen.
Want weet je wat ik denk?
Er lopen ontzettend veel mensen rond die al veel te lang overbelast zijn.
Veel te lang op hun tenen lopen.
Veel te lang proberen te voldoen aan verwachtingen die nooit helemaal bij hen hebben gepast.
En ondertussen wachten ze.
Op een afspraak.
Op een diagnose.
Op toestemming om eindelijk eens lief voor zichzelf te zijn.
Sommigen wachten zelfs jaren.
En ergens onderweg beginnen ze te geloven dat er iets mis met hen is.
Dus laat ik je iets vertellen wat ik zelf ook pas laat ben gaan begrijpen.
Misschien ben je niet kapot.
Misschien ben je niet lui.
Misschien ben je niet zwak.
Misschien ben je gewoon moe van jarenlang proberen iemand te zijn die je niet bent.
En misschien begint herstel niet met harder werken.
Maar met accepteren wie je bent.
Inclusief alle gekke kantjes.
Inclusief de chaos.
Inclusief het feit dat je tijdens het lezen van dit verhaal waarschijnlijk alweer bent afgeleid door iets anders.
Ik in ieder geval wel.
Waar had ik het ook alweer over?
O ja.
Rust.
Dat is uiteindelijk waar alles voor mij mee begint.
Niet perfectie.
Niet productiviteit.
Rust.
Want vanuit rust kun je weer luisteren naar jezelf.
En misschien ontdek je dan iets heel bijzonders.
Dat jij nooit het probleem bent geweest.
Misschien is de wereld af en toe gewoon een beetje gek. 😄
En als dat zo is…
Dan kunnen we daar maar beter samen om lachen.
Liefs,
Mariska 💜
Geef een reactie