Vertrouwen.
Het klinkt zo simpel.
Maar voor iemand met ADHD is dat soms een stuk ingewikkelder dan mensen denken.
Ik heb altijd moeite gehad met vertrouwen.
Niet omdat ik naïef ben.
Juist het tegenovergestelde.
Ik ben scherp.
Ik merk dingen op.
Ik voel stemmingen aan.
Ik zie risico’s.
Obstakels.
Gevaren.
Vaak al voordat ze daadwerkelijk bestaan.
En eerlijk?
Soms is dat een kracht.
Het heeft me in bepaalde situaties beschermd.
Maar het heeft me ook ontzettend vaak uitgeput.
Want een ADHD-brein denkt veel.
Heel veel.
Soms zoveel dat het onmogelijk wordt om onderscheid te maken tussen wat je denkt en wat daadwerkelijk waar is.
Dan krijg je gedachten zoals:
“Wat als dit misgaat?”
“Wat als diegene niet eerlijk is?”
“Wat als ik een fout maak?”
“Wat als ik iets over het hoofd zie?”
Voor je het weet, leef je in een toekomst die nog niet eens bestaat.
En dat is precies de valkuil.
Want niet alles wat je denkt, is waar.
Niet iedere angst is een waarschuwing.
Niet ieder doemscenario is een voorspelling.
Niet iedere twijfel verdient jouw aandacht.
Dat besef heeft mij veel rust gegeven.
Ik probeer mezelf tegenwoordig regelmatig één simpele vraag te stellen:
Weet ik dit zeker, of denkt mijn hoofd dit alleen?
Dat verschil is belangrijk.
Want vertrouwen betekent niet dat je blind moet zijn voor risico’s.
Vertrouwen betekent ook niet dat je alles maar moet geloven.
Vertrouwen betekent dat je accepteert dat je niet alles kunt controleren.
Dat je soms een stap zet zonder alle antwoorden te hebben.
Dat je mensen een kans geeft.
Dat je jezelf een kans geeft.
En misschien nog wel het belangrijkste:
Dat je leert vertrouwen op jezelf.
Want wat er ook gebeurt, je hebt al zoveel overleefd.
Zoveel opgelost.
Zoveel doorstaan.
Misschien hoef je niet altijd te vertrouwen dat alles goed komt.
Misschien mag je beginnen met vertrouwen dat jij ermee om kunt gaan als het even niet goed gaat.
En dat is een wereld van verschil. 💜
Geef een reactie