Soms moet je ergens weggaan om te beseffen hoeveel je ervan houdt.
Amsterdam en ik hebben namelijk een lange geschiedenis samen.
Hier werkte ik.
Hier liep ik eindeloos door de straten.
Hier werd ik verliefd.
Hier maakte ik fouten.
Hier groeide ik.
En hier begon ooit een groot deel van mijn verhaal.
Toen verhuisde ik.
Niet omdat ik dat wilde.
Maar omdat het leven soms andere plannen heeft dan jij.
Elf jaar woonde ik ergens anders.
Lang genoeg om te veranderen.
Lang genoeg om ouder te worden.
Lang genoeg om anders naar dingen te kijken.
En nu ben ik terug.
Niet als het meisje van vroeger.
Maar als de vrouw die zij geworden is.
Het grappige is dat ik dacht dat ik Amsterdam al kende.
Maar tegenwoordig ontdek ik de stad opnieuw.
Alsof ik hier voor het eerst ben.
Ik loop door de Jordaan en zie ineens hoe mooi de gevels eigenlijk zijn.
Ik hoor de Westertoren slaan en moet glimlachen.
Ik drink koffie op plekken waar ik vroeger straal voorbij liep.
En soms sta ik stil op een bruggetje terwijl toeristen foto’s maken van iets waar ik vroeger niet eens meer naar keek.
Misschien is dat het mooie van opnieuw beginnen.
Niet alles hoeft nieuw te zijn.
Soms mag je terugkeren naar iets bekends en het met nieuwe ogen bekijken.
Zelfs boodschappen doen voelt soms als een avontuur.
Dan vertrek ik met een boodschappenlijstje.
En kom ik thuis met een nieuw verhaal.
Een mooie straat.
Een bijzonder gesprek.
Of een kanariegele Fiat 500 waar ik spontaan verliefd op werd.
ADHD helpt daar overigens uitstekend bij.
Waar andere mensen een route zien, zie ik een ontdekkingstocht.
Waar andere mensen een straat zien, zie ik twintig zijstraatjes die óók interessant lijken.
En eerlijk?
Ik vind het heerlijk.
Amsterdam is voor mij niet alleen een stad.
Het is een verzameling herinneringen.
Oude hoofdstukken.
Nieuwe hoofdstukken.
En alles daartussenin.
Dus de komende tijd neem ik jullie gewoon mee.
Door de Jordaan.
Langs verborgen plekjes.
Naar musea.
Koffietentjes.
Parken.
Straatmuzikanten.
En waarschijnlijk ook naar plekken waar ik eigenlijk helemaal niet van plan was te komen.
Want als er één ding is dat ik de afgelopen jaren heb geleerd, dan is het dit:
De mooiste ontdekkingen zijn meestal niet degene die je plant.
Ze gebeuren onderweg.
En ik heb zo’n gevoel dat Amsterdam en ik nog lang niet zijn uitgepraat. 💜
Geef een reactie