Vertrouwen.
Loslaten.
Rust.
Het zijn woorden waar ik de laatste tijd veel over schrijf.
Maar als ik eerlijk ben, zijn dat ook precies de dingen waar ik jarenlang naar op zoek ben geweest.
Ik heb ADHD.
En voor mij voelde dat niet alleen als drukte.
Het voelde vaak alsof er geen rem op mijn gedachten zat.
Mijn hoofd zag alles.
Mogelijkheden.
Gevaren.
Kansen.
Problemen.
Scenario’s.
Allemaal tegelijk.
Daardoor heb ik al vroeg geleerd mezelf te controleren.
Ik denk ook dat mijn werk daarin een grote rol heeft gespeeld.
Ik heb jarenlang in sales gewerkt.
Met klanten.
Targets.
Verantwoordelijkheden.
Mensen verwachten dan een bepaalde versie van jou.
Professioneel.
Gecontroleerd.
Representatief.
En geloof me, ik kon dat masker opzetten als de beste.
Van buiten leek alles prima.
Maar van binnen voelde het vaak anders.
Alsof mijn hoofd op een andere frequentie draaide dan de rest van de wereld.
Alsof ik voortdurend bezig was om mezelf bij te sturen.
Niet te druk.
Niet te impulsief.
Niet te enthousiast.
Niet te gevoelig.
Gewoon normaal.
Wat dat dan ook mag betekenen.
Jarenlang vond ik rust in cannabis.
Niet omdat ik de hele dag stoned door het leven wilde gaan.
Integendeel.
Het haalde voor mij de scherpe randjes van het leven af.
Het maakte de wereld zachter.
Mijn gedachten rustiger.
Mijn emoties overzichtelijker.
En ik weet dat dit een onderwerp is waar mensen vaak een mening over hebben.
Dat mag.
Maar wat mij altijd heeft verbaasd, is hoe verschillend er naar middelen wordt gekeken.
Wanneer iemand vertelt dat hij medicatie gebruikt voor ADHD, wordt dat vaak gezien als logisch.
Wanneer iemand vertelt dat een plant uit de natuur hem helpt om tot rust te komen, ontstaat er soms direct discussie.
Dat vind ik interessant.
Niet omdat ik tegen medicatie ben.
Absoluut niet.
Voor veel mensen werkt medicatie geweldig.
En daar heb ik alleen maar respect voor.
Maar voor mij persoonlijk voelt dat anders.
Ik heb nooit de behoefte gehad om mijn ADHD weg te mediceren.
ADHD is niet alleen mijn uitdaging.
Het is ook een deel van wie ik ben.
Mijn creativiteit.
Mijn spontaniteit.
Mijn enthousiasme.
Mijn vermogen om mogelijkheden te zien waar anderen obstakels zien.
Natuurlijk zou ik soms willen dat mijn hoofd wat stiller was.
Maar ik wil mezelf niet kwijt raken in de zoektocht naar rust.
Tegenwoordig zoek ik die rust steeds vaker ergens anders.
In wandelen.
In schrijven.
In yoga.
In stilte.
In vertrouwen.
Want misschien hoeft mijn hoofd niet perfect stil te zijn.
Misschien hoeft het leven niet perfect georganiseerd te zijn.
Misschien hoef ik niet altijd te vechten tegen wie ik ben.
Misschien begint rust op het moment dat je stopt met jezelf te repareren.
En begint te accepteren dat je nooit kapot bent geweest.
Je bent alleen anders gebouwd.
En daar zit misschien wel meer kracht in dan je denkt.
Geef een reactie