Ik ben spiritueel.
Of religieus.
Of misschien allebei een beetje.
Eerlijk gezegd weet ik het zelf ook niet precies.
Geloof is mij niet met de paplepel ingegoten. Ik heb geen kant-en-klare antwoorden meegekregen over hoe het leven werkt of wat de waarheid is.
Maar één ding weet ik wel.
Er is altijd iets geweest dat me overeind hield.
Een geloof dat er meer mogelijk is.
Een geloof dat ik niet voor niets hier ben.
Een geloof dat het universum, God of welke hogere macht dan ook, meer voor mij in petto heeft dan de omstandigheden waarin ik me soms bevond.
Dat geloof heeft me vaker op de been gehouden dan ik kan uitleggen.
Niet omdat het alle problemen oploste.
Maar omdat het me hoop gaf.
En hoop is soms genoeg om nog één stap vooruit te zetten.
Het lied van mijn oma
Op de crematie van mijn oma werd een lied gedraaid dat ik nooit ben vergeten.
Een prachtig nummer van Ede Staal.
De boodschap was simpel:
Het is nog nooit zo donker geweest of het werd altijd wel weer licht.
Die zin is mijn hele leven met me meegegaan.
In goede tijden.
Maar vooral in de moeilijke.
Wanneer ik het zelf even niet meer wist.
Wanneer ik dacht dat ik verdwaald was.
Wanneer het leven anders liep dan ik had gehoopt.
Steeds weer kwam die gedachte terug.
Het wordt weer licht.
Misschien niet vandaag.
Misschien niet morgen.
Maar het wordt weer licht.
Wildflowers
Vanmorgen luisterde ik weer naar Wildflowers van Dolly Parton.
Wat een vrouw.
Wat een stem.
Wat een verhaal.
Mijn beste vriendin van vroeger heeft dat nummer voor mij ingezongen.
Niet omdat ze moest.
Maar omdat ze begreep wat het voor mij betekende.
Ze wist dat er een idee in mij groeide.
Een verlangen om mijn verhalen te delen.
Niet om aandacht te krijgen.
Maar om hoop door te geven.
Om tegen iemand die vastloopt te kunnen zeggen:
“Ik weet niet precies hoe jouw weg eruitziet.
Maar ik weet wel dat je niet de enige bent.”
Toen ik haar vroeg het nummer op te nemen, was ze ontroerd.
En dankbaar.
En ik denk dat dat misschien wel echte vriendschap is.
De mensen die bleven
Als ik terugkijk op mijn leven, ben ik niet het meest dankbaar voor de mensen die het hardst riepen.
Ik ben dankbaar voor de mensen die bleven.
Niet altijd op de voorgrond.
Niet altijd met antwoorden.
Niet altijd met oplossingen.
Maar gewoon aanwezig.
Mensen die luisterden zonder meteen een mening te hebben.
Mensen die niet probeerden mij te repareren.
Mensen die ruimte maakten voor mijn verhaal.
Die zijn goud waard.
Want soms heeft een mens geen advies nodig.
Soms heeft een mens alleen iemand nodig die zegt:
“Ik ben er.”
Waarom ik schrijf
Misschien is dat ook waarom ik schrijf.
Niet omdat ik alles weet.
Integendeel.
Ik ben nog steeds aan het leren.
Nog steeds aan het groeien.
Nog steeds aan het vallen en weer opstaan.
Maar als mijn verhalen iemand kunnen helpen om nog één stap vooruit te zetten…
Dan is dat genoeg.
Want hoe donker het soms ook wordt.
Hoe verloren je je soms ook voelt.
Hoe vaak je ook opnieuw moet beginnen.
Ik blijf geloven in dezelfde boodschap die mijn oma mij naliet:
Het is nog nooit zo donker geweest,
of het werd altijd wel weer licht.
🌿🤍
Geef een reactie