Laatst realiseerde ik me iets.
Ik ben hier echt een expert in geworden.
Opnieuw beginnen.
Serieus.
Als daar een diploma voor bestond, hing hij inmiddels ingelijst boven mijn bank.
Want als ik terugkijk op mijn leven, heb ik nogal wat hoofdstukken gehad.
Nieuwe steden.
Nieuwe huizen.
Nieuwe banen.
Nieuwe liefdes.
Nieuwe dromen.
En iedere keer als ik dacht:
“Zo. Nu heb ik het gevonden.”
Bleek er ergens verderop weer een afslag te liggen.
Ik was twintig toen ik voor het laatst echt alleen woonde.
Twintig.
Dat besef kwam pas onlangs binnen.
Daarna woonde ik eigenlijk altijd met iemand.
Een partner.
Familie.
Of een combinatie van beide.
Nooit echt lang alleen.
Misschien omdat ik altijd onderweg was.
Altijd op zoek.
Naar liefde.
Naar avontuur.
Naar mezelf.
Naar iets wat ik niet eens kon benoemen.
Sorry exen 😅
Als ik terugkijk op mijn relaties, moet ik soms lachen.
Niet omdat ze niet belangrijk waren.
Integendeel.
Maar omdat ik dacht dat ik precies wist wat ik wilde.
Terwijl ik eigenlijk geen idee had.
Ik wilde vrijheid.
Maar ook verbinding.
Ik wilde liefde.
Maar niet vastzitten.
Ik wilde mezelf zijn.
Maar ik wist nog niet eens wie die “zelf” precies was.
Dat maakt relaties best ingewikkeld.
Vooral voor degene die tegenover je zit.
Dus bij deze:
Lieve exen.
Dank voor jullie geduld. 😇
Mijn eerste liefde
Mijn eerste echte liefde was toen ik veertien was.
Hij negentien.
Of dat tegenwoordig nog door de keuring komt weet ik niet helemaal. 😅
Maar wat ik wel weet, is dat hij een goed mens was.
Een jongen met een groot hart.
We deelden alles.
We waren het liefst altijd samen.
Tot mijn moeder voor de liefde naar Amsterdam verhuisde.
En ik voelde:
Ik moet haar achterna!
Amsterdam voelde als avontuur.
Als vrijheid.
Als iets wat dichter bij mij lag.
Dus ik ging.
En liet een gebroken hart achter.
Niet mijn laatste overigens.
De mensen die je blijven zien
Door de jaren heen zijn veel mensen gekomen en gegaan.
Maar er zijn er een paar gebleven.
Eén daarvan kwam in mijn leven toen ik 21 was.
En hoewel onze levens verschillende richtingen opgingen, is hij er nog steeds.
Soms stil.
Soms op de achtergrond.
Maar aanwezig.
Hij zag mij op momenten dat ik mezelf niet meer zag.
Herinnerde mij aan mijn kracht toen ik die zelf vergeten was.
En dat is een bijzonder cadeau.
Want sommige mensen houden niet van je omdat je alles op orde hebt.
Sommige mensen houden van je omdat ze zien wie je bent onder alle chaos.
De zielen die dragen
Ik geloof dat mensen die veel hebben gedragen elkaar herkennen.
Niet aan hun woorden.
Maar aan hun blik.
Aan hun zachtheid.
Aan hun begrip.
Ik ben gevallen.
Ik ben verdwaald.
Ik heb verkeerde keuzes gemaakt.
Ik ben dakloos geweest.
Ik heb liefgehad.
Ik heb afscheid genomen.
Ik heb mezelf meer dan eens opnieuw moeten uitvinden.
Maar ik ben er nog.
En eerlijk?
Daar ben ik best trots op.
Mijn grootste liefde
Vroeger zocht ik liefde overal.
In relaties.
In aandacht.
In bevestiging.
In het idee dat iemand anders mij compleet zou maken.
Tegenwoordig kijk ik daar anders naar.
Want hoe mooi liefde ook is…
De belangrijkste relatie die ik ooit zal hebben, is die met mezelf.
Dus vanaf nu ga ik alles op alles zetten om een recht pad te lopen.
Niet perfect.
Niet zonder fouten.
Maar wel met liefde.
En dit keer begin ik bij de vrouw die al die jaren overal naar op zoek was.
Ik.
🤍
Geef een reactie