Mijn vader zei ooit iets over mij wat achteraf gezien misschien wel de beste samenvatting van mijn leven is.
Hij zei tegen mijn zus:
“Om jou maak ik me niet zo druk. Jij loopt wel door.
Maar Mariska…
Zij heeft de hele dag schaatsen aan en begeeft zich constant op glad ijs.”
Ik moest daar vroeger om lachen.
Nu nog steeds.
Want eerlijk?
Hij had gelijk.
Meer, meer, meer
Misschien was het mijn ADHD.
Misschien mijn onveilige hechting.
Misschien gewoon mijn karakter.
Maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik meer wilde.
Meer voelen.
Meer beleven.
Meer ontdekken.
Meer leven.
Ik was nooit goed in half werk.
Als ik verliefd was, dan was ik verliefd.
Als ik verdrietig was, dan was ik verdrietig.
Als ik enthousiast was, dan wist meestal de hele straat het. 😅
Rust? Wat is dat?
Als kind dacht ik al veel na.
Over het leven.
Over mensen.
Over liefde.
Over de zin van alles.
Mijn hoofd stond eigenlijk altijd aan.
En ergens onderweg ben ik gaan geloven dat spanning normaal was.
Sterker nog…
Ik denk dat ik het nodig dacht te hebben.
Een rustig leven?
Klinkt heerlijk.
Totdat je het mij geeft.
Dan ga ik me afvragen of er niet ergens een probleem is dat opgelost moet worden. 😆
Mijn ADHD-brein houdt van avontuur
Als ik terugkijk, heb ik soms geleefd alsof ik meedeed aan een programma waarvan ik zelf de regels niet kende.
Nieuwe plannen.
Nieuwe ideeën.
Nieuwe mensen.
Nieuwe dromen.
En als het leven even rustig werd?
Dan vond mijn brein daar meestal wel iets van.
“Leuk hoor die rust…
maar zullen we iets ingewikkelds gaan doen?”
😅
Maar eerlijk is eerlijk
Die eigenschap heeft me niet alleen problemen gebracht.
Ze heeft me ook een hoop mooie dingen gegeven.
Ik heb veel meegemaakt.
Veel geleerd.
Veel gezien.
Ik heb mensen ontmoet die ik anders nooit was tegengekomen.
Ik heb levens geleid waar sommige mensen drie boeken voor nodig zouden hebben.
En ondanks alle omwegen ben ik altijd weer opgestaan.
Dat vind ik eigenlijk best knap.
De grootste verrassing
Weet je wat ik nu pas ontdek?
Dat rust niet saai is.
Dat rust niet betekent dat je opgeeft.
Dat rust niet hetzelfde is als stilstand.
Rust betekent gewoon dat niet alles tegelijkertijd hoeft te gebeuren.
Dat je niet iedere dag op glad ijs hoeft te schaatsen om te bewijzen dat je leeft.
En geloof me…
Voor iemand die jarenlang living on the edge als hobby had, is dat een behoorlijk inzicht. 😄
Mijn vader had gelijk
Ik denk dat ik altijd die vrouw zal blijven die nieuwsgierig is.
Die droomt.
Die voelt.
Die iets te veel vragen stelt.
Die soms eerst springt en daarna pas kijkt.
Maar tegenwoordig kijk ik af en toe ook even of het ijs dik genoeg is.
Niet omdat ik minder dapper ben geworden.
Maar omdat ik eindelijk begin te begrijpen dat je niet iedere les op de moeilijke manier hoeft te leren.
Dat scheelt een hoop natte voeten.
🤍
Herken jij dit?
Ben jij ook iemand die altijd op zoek is naar de volgende uitdaging?
Of heb jij de kunst van rust inmiddels onder de knie?
Geef een reactie