Laat ik beginnen met een welgemeend excuus aan een aantal van mijn exen.
Niet allemaal hoor.
Sommigen verdienen nog steeds een lichte side-eye. 👀
Maar een aantal van jullie heeft waarschijnlijk meer geduld gehad dan ik destijds verdiende.
Want eerlijk?
Ik was geen makkelijk mens.
Ik dacht jarenlang dat ik wist wat liefde was.
Spoiler alert:
Dat wist ik helemaal niet.
Ik dacht dat liefde betekende dat je je altijd goed moest voelen.
Dat de juiste persoon vanzelf alles makkelijk maakte.
Dat echte liefde geen twijfel kende.
Dat je nooit het gevoel mocht hebben dat er iets ontbrak.
En zodra ik dat gevoel wél kreeg?
Dan begon mijn ADHD-brein al voorzichtig de nooduitgang te zoeken.
Misschien was dit het niet.
Misschien was er iemand die beter bij me paste.
Misschien moest ik verder kijken.
Misschien moest ik opnieuw beginnen.
Ik was eigenlijk altijd op zoek.
Alleen wist ik niet waarnaar.
Dus wat deed ik?
Ik zocht het antwoord vaak buiten mezelf.
In een nieuwe relatie.
Een nieuw avontuur.
Een nieuw begin.
Want een nieuw begin voelt fantastisch.
Daar zit hoop in.
Spanning.
Mogelijkheden.
En laten we eerlijk zijn…
Een ADHD-brein houdt van mogelijkheden. 😅
Het probleem was alleen dat ik mezelf overal mee naartoe nam.
Hoe vaak ik ook opnieuw begon.
Ik bleef aanwezig in mijn eigen verhaal.
Best vervelend eigenlijk.
Wie was ik eigenlijk?
Dat is misschien wel de vraag die jarenlang onder al mijn relaties lag.
Ik wilde iemand die mij begreep.
Maar ik begreep mezelf niet eens.
Ik wilde iemand die mij accepteerde.
Maar ik wist niet eens wie ik werkelijk was zonder de verwachtingen van anderen.
Ik wilde vrijheid.
Maar tegelijkertijd wilde ik ook veiligheid.
Ik wilde verbinding.
Maar zodra iemand te dichtbij kwam, wist ik soms niet wat ik daarmee moest.
Lekker overzichtelijk allemaal. 😅
Liefde is geen ontsnappingsroute
Wat ik inmiddels begin te begrijpen, is dat liefde niet bedoeld is om jezelf te vinden.
Liefde is ook geen ontsnappingsroute uit ongemak.
Geen reddingsboei.
Geen oplossing.
Geen eindbestemming.
Liefde wordt een stuk rustiger wanneer je jezelf beter leert kennen.
Wanneer je niet meer verwacht dat de ander alle gaten vult.
Wanneer je begrijpt dat een relatie soms ongemakkelijk mag zijn zonder dat het meteen fout zit.
Wanneer je niet direct hoeft te vertrekken zodra iets moeilijk wordt.
Een ode aan groei
Dus aan mijn exen:
Dank jullie wel.
Voor de lessen.
Voor het geduld.
Voor de spiegels.
Voor de momenten waarop ik dacht dat jullie gek waren en later ontdekte dat ik misschien ook een klein beetje mijn aandeel had. 😇
Ik kijk tegenwoordig anders naar liefde.
Rustiger.
Zachter.
Minder gehaast.
Niet omdat ik alles begrijp.
Maar juist omdat ik eindelijk accepteer dat ik niet alles hoef te begrijpen.
Soms mag liefde gewoon groeien.
Op haar eigen tempo.
En dat voelt eerlijk gezegd een stuk fijner dan constant op zoek zijn naar de nooduitgang.
🌿🤍
Herken jij dit?
Dacht jij vroeger ook dat liefde perfect moest voelen? Of heb je juist geleerd dat echte liefde vaak begint wanneer je stopt met wegrennen?
Geef een reactie