Jarenlang leefde ik in survival mode.
En het gekke is? Het voelde veilig.
Altijd doorgaan. Altijd oplossen. Altijd sterk zijn. Altijd bezig zijn. Voor veel mensen met ADHD is chaos zo vertrouwd geworden dat rust soms juist onwennig voelt.
Als ik nu terugkijk, vind ik dat eigenlijk best verdrietig.
Niet omdat ik gefaald heb. Integendeel. Ik heb gedaan wat nodig was om mezelf en mijn zoon door moeilijke periodes heen te krijgen.
Maar ik ontnam mezelf wel de mooie dingen.
Rust.
Genieten.
Vertrouwen.
Gewoon gelukkig zijn zonder dat er eerst een probleem opgelost hoeft te worden.
Vier jaar geleden werkte ik nog volop in de sales. Mijn leven was druk, vol verantwoordelijkheden en vooral veel overleven.
Toen zei ik tegen een goede vriend van mij, iemand die ik inmiddels al ruim twintig jaar ken:
“Geef mij maar een tweekamerwoning midden in de Jordaan. Dan ben ik hier weg zonder twijfel.”
Dat was geen plan.
Dat was een droom.
En nu zit ik hier.
In mijn zolderkamer.
Met uitzicht op de Westerkerk.
Midden in de Jordaan.
Soms moet ik mezelf nog knijpen om te beseffen dat dit echt mijn leven is.
Het mooiste is misschien nog niet eens de woning.
Het mooiste is dat ik mezelf terug begin te vinden.
Ik leer rusten.
Ik leer genieten.
Ik leer helen.
En eerlijk? Dat voel ik in mijn hele lichaam.
Ik ben dankbaar voor hoe ver ik ben gekomen.
Want soms blijkt de weg terug naar jezelf de mooiste reis van allemaal. ❤️
#ADHD #ADHDVrouw #Zelfontwikkeling #SurvivalMode #Jordaan #Amsterdam #Dankbaar #Manifesteren #PersoonlijkeGroei #Zelfliefde
Geef een reactie