Sommige liedjes komen precies op het juiste moment in je leven.
Alsof ze iets zeggen wat jij zelf nog niet helemaal kunt uitspreken.
Voor mij was dat jaren geleden Sunday Morning van Tanya Stephens.
Ik weet nog dat ik het voor het eerst hoorde.
Geen grote levensles.
Geen ingewikkelde boodschap.
Gewoon een gevoel.
Rust.
Adem.
Even niks hoeven.
En ergens ook: thuiskomen bij mezelf.
En misschien is dat precies waar ik mijn hele leven al naar op zoek ben.
Ik heb nooit zoveel gehad met regels omdat iemand anders vond dat ze belangrijk zijn.
Ik wil dingen begrijpen.
Voelen.
Ervaren.
Pas dan worden ze van mij.
Misschien is dat ook waarom ik me nooit echt heb thuis gevoeld in hokjes.
Niet op school.
Niet op werk.
Niet in verwachtingen van anderen.
Ik keek altijd net even anders.
Dacht net even anders.
Voelde net even anders.
Vroeger vond ik dat lastig.
Dan dacht ik: er klopt iets niet aan mij.
Dan moet ik me aanpassen.
Dan moet ik me kleiner maken.
Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik zie dat het eigenlijk andersom werkt.
Dat juist dat “anders” mijn kompas is.
Mijn eerlijkheid.
Mijn gevoel.
Mijn manier van kijken naar de wereld.
Mijn vader zei vroeger vaak dat je beter eerlijk kunt zijn dan iets anders proberen te zijn dan wie je bent.
Dat is blijven hangen.
Niet omdat het altijd makkelijk is.
Want eerlijkheid is niet altijd zacht.
Soms komt het er te snel uit.
Soms is het te direct.
Soms valt het verkeerd.
Maar ik heb geleerd dat ik liever echt ben dan perfect verpakt.
Dat mensen mij maar moeten nemen zoals ik ben.
Met hart.
Met gevoel.
Met woorden die soms al eerder vertrekken dan mijn rem.
Ik geloof in liefde.
Ik geloof in vrijheid.
Ik geloof in intuïtie.
Ik geloof in mensen die elkaar op precies het juiste moment tegenkomen.
Ik geloof dat moeilijke periodes geen fouten zijn, maar verschuivingen.
En ik geloof dat geluk vaak stil is.
Heel klein.
Zonder groot bewijs.
Misschien is dat mijn religie.
Niet een gebouw.
Niet regels.
Niet dogma.
Maar een manier van leven.
Een manier van kijken.
Een manier van vertrouwen.
En als ik heel eerlijk ben… ben ik dankbaar.
Dankbaar dat God en het universum mij hebben geblessed met precies deze weg, precies deze lessen, precies dit leven.
Niet altijd makkelijk.
Maar wel van mij.
De afgelopen jaren hebben me geleerd dat ik niet alles hoef te controleren om veilig te zijn.
Niet alles hoef te begrijpen om het toch te kunnen voelen.
Niet overal een antwoord op hoef te hebben om toch verder te kunnen lopen.
Soms is het genoeg om te weten:
ik ben onderweg.
Steeds dichter naar mezelf toe.
Misschien is dat waar geloof voor mij echt over gaat.
Niet geloven in wat anderen zeggen dat waar is.
Maar vertrouwen op wat je diep van binnen al lang wist.
Al die tijd al.
Geef een reactie