Ik geloof dat alles in het leven al is uitgestippeld.
Niet tot op de minuut nauwkeurig hoor.
Ik geloof niet dat er ergens een agenda ligt waarop staat dat ik op dinsdag om 14:37 mijn sleutels kwijt moet raken.
Dat zou voor mij overigens een vrij dikke agenda worden.
Maar ik geloof wel dat we wegen bewandelen die op de één of andere manier voor ons bedoeld zijn.
Dat mensen op ons pad komen met een reden.
Dat deuren sluiten zodat andere open kunnen gaan.
Dat sommige lessen net zo lang terugkomen totdat we eindelijk luisteren.
En geloof me…
Ik heb een paar lessen meerdere keren mogen volgen.
Sommige zelfs met herkansing.
Door de jaren heen ga je onderuit.
Soms zachtjes.
Soms met een elegante struikeling.
Maar soms ook gewoon keihard op je muil.
Geen andere woorden voor.
En toch…
Als ik terugkijk op de moeilijkste periodes van mijn leven, zie ik dat daar vaak de grootste lessen verstopt zaten.
Niet dat ik daar op dat moment blij mee was.
Als iemand mij midden in een crisis had verteld dat ik er later dankbaar voor zou zijn, had ik waarschijnlijk iets naar zijn hoofd gegooid.
Maar toch bleek het vaak waar.
Ik leerde.
Ik groeide.
Ik veranderde.
En hier komt mijn probleem.
Want zodra ik hierover begin, komt automatisch mijn innerlijke filosoof naar boven.
Daar gaat ze weer.
De denker.
De dromer.
De doener.
Die vrouw die in een simpel gesprek ineens een levensles weet te vinden.
Mijn vrienden herkennen het inmiddels direct.
Eén onschuldige opmerking en vijf minuten later hebben we het over het universum, levenslessen en de betekenis van toeval.
Ik kan er niks aan doen.
Mijn hoofd werkt gewoon zo.
Maar de belangrijkste vraag is misschien niet wat je hebt meegemaakt.
Niet hoeveel lessen je hebt geleerd.
Niet hoeveel wijsheid je onderweg hebt verzameld.
De echte vraag is:
Wat doe je ermee?
Want ervaring zonder actie blijft gewoon een herinnering.
Je kunt honderd keer vallen.
Maar als je nooit opstaat, verandert er niets.
Je kunt weten wat goed voor je is.
Je kunt begrijpen waarom bepaalde patronen zich blijven herhalen.
Je kunt alle zelfhulpboeken van de wereld lezen.
Maar uiteindelijk komt het neer op één ding.
Wat doe je ermee?
Gebruik je die les?
Maak je een andere keuze?
Durf je een nieuwe weg in te slaan?
Durf je opnieuw te beginnen?
Want uiteindelijk verandert je leven niet door wat je weet.
Je leven verandert door wat je doet.
En misschien is dat precies waarom ik tegenwoordig zo dankbaar ben voor mijn eigen reis.
Niet omdat alles perfect ging.
Integendeel.
Sommige hoofdstukken waren complete chaos.
Maar ik bleef lopen.
Ik bleef leren.
Ik bleef opstaan.
En elke les die ik onderweg tegenkwam, nam ik mee.
Dus ja.
Hier gaat ze weer.
De filosoof.
De denker.
De doener.
Maar deze keer sluit ik af met een vraag.
Niet aan mezelf.
Aan jou.
Welke les probeert het leven jou op dit moment te leren?
En belangrijker nog…
Wat doe je ermee?
Geef een reactie