Morgen sta ik stil.
Niet omdat alles ineens “af” is.
Maar omdat ik een nieuw begin aan het opbouwen ben.
En dat voelt groot.
Groter dan ik in woorden kan vangen.
Want als ik heel eerlijk terugkijk naar waar ik vandaan kom…
Dan is dit niet zomaar een moment.
Dit is een overwinning.
Een keuze.
Elke dag opnieuw.
Ik was lang iemand die vooral aan het overleven was.
Soms in chaos.
Soms in relaties die me meer kostten dan ze me gaven.
Soms in situaties waarin ik mezelf kwijt raakte terwijl ik dacht dat ik iemand anders aan het redden was.
Ik wilde altijd helpen.
Altijd begrijpen.
Altijd vasthouden.
Tot ik op een punt kwam waarop ik mezelf niet meer zag staan.
2023 was zo’n jaar waarin alles tegelijk instortte en opnieuw begon.
En ergens tussen dat vallen en opnieuw opstaan, was ik mezelf even kwijt.
Maar ik ben ook iemand die nooit echt blijft liggen.
Hoe diep ik ook ga.
Er komt altijd een moment waarop er iets in mij zegt: genoeg.
En dat moment is nu een nieuw hoofdstuk geworden.
Ik kies weer voor mezelf.
Voor rust.
Voor helderheid.
Voor leven in plaats van overleven.
En wat ik onderweg heb geleerd is dit:
je kunt niet iedereen redden.
Je kunt niet iemands leven dragen als dat ten koste gaat van jezelf.
Hoe veel liefde er ook is.
Hoe sterk een band ook voelt.
Sommige dingen moet je loslaten om zelf te kunnen ademen.
En dat is niet hard.
Dat is nodig.
Vandaag ben ik dankbaar.
Dankbaar voor mijn zus.
Die altijd in mij is blijven geloven, ook op momenten dat ik dat zelf niet kon.
Dankbaar voor mijn zoon.
Mijn drijfveer.
Mijn spiegel.
Mijn reden om steeds weer te kiezen voor een beter leven.
Dankbaar dat ik weer kan schrijven.
Weer kan voelen.
Weer kan delen.
Want ik merk dat mijn verhaal niet alleen van mij is.
Het raakt anderen.
Het inspireert.
En dat geeft betekenis aan alles wat ik heb meegemaakt.
Ik ben niet mijn verleden.
Ik ben niet mijn fouten.
Ik ben niet de chaos waar ik doorheen ben gegaan.
Ik ben iemand die opnieuw is gaan bouwen.
Steen voor steen.
Dag voor dag.
En dit is nog maar het begin.
Soms moet je eerst alles kwijtraken om eindelijk jezelf terug te vinden.
En als ik nu om me heen kijk…
dan zie ik niet wat er kapot is gegaan.
Maar wat er aan het ontstaan is.
En daar ben ik dankbaar voor.
Elke dag opnieuw.
Geef een reactie